Język maori

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Te Reo Māori
Obszar Nowa Zelandia
Liczba mówiących ok. 60 tys[1].
Klasyfikacja genetyczna języki austronezyjskie
Pismo łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Nowa Zelandia
Regulowany przez Māori Language Commission
Kody języka
ISO 639-1 mi
ISO 639-2 mao/mri
ISO 639-3 mri
SIL MBF
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku maoryskim
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka maoryskiego
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko- online

Język maori, maoryski, maoryjski[2]język, którym posługują się Maorysi, rdzenna ludność Nowej Zelandii. Jeden z trzech języków urzędowych tego państwa (pozostałe to język angielski i nowozelandzki język migowy). Posługuje się nim obecnie około 165 tys. osób[3]. Na ponad 500 tysięcy Maorysów jedynie kilkanaście procent potrafi posługiwać się tym językiem[1].

Alfabet[edytuj | edytuj kod]

W czasach przedeuropejskich język maoryski nie posiadał alfabetu i był wyłącznie językiem mówionym. Pisana wersja maoryskiego zaczęła powstawać w XIX wieku, od czasu szerszych kontaktów z europejskimi misjonarzami, żeglarzami, wielorybnikami i kupcami.

Alfabet składa się z 13 liter, z czego 5 samogłosek może być krótkich lub długich. Długość samogłoski oznacza się makronem (nadkreślnikiem):

Aa Āā Ee Ēē Hh Ii Īī Kk Mm Nn Oo Ōō Pp Rr Tt Uu Ūū Ww

W języku maoryskim używa się również dwóch dwuznaków: ng wh.

Długość samogłoski różnicuje znaczenie wyrazów, tzn. istnieją słowa różniące się wyłącznie długością samogłoski (lub samogłosek), np.:

  • keke – ciasto; kēkē – pacha
  • ata – ranek; āta – ostrożnie
Litery IPA
a /a/, /ɑː/
e /e/, /eː/
i /i/, /iː/
o /ɔ/, /o/
u /u/
p /p/
t /t/
k /k/
m /m/
n /n/
ng /ŋ/
wh /f/, /ɸ/
r /r/
h /h/
w /w/

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy