Jacek Bierezin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Bierezin
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1947
Łódź
Data i miejsce śmierci 26 maja 1993
Paryż
Narodowość polska
Dziedzina sztuki literatura
Styl Nowa Fala

Jacek Bierezin (ur. 13 marca 1947 w Łodzi, zm. 26 maja 1993 w Paryżu) – polski poeta, reprezentant tzw. Nowej Fali, działacz opozycyjny w PRL, taternik, publicysta. Mąż Ewy Sułkowskiej-Bierezin.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studiował na Uniwersytecie Łódzkim polonistykę. W jego życiu działalność opozycyjna przeplatała się z literacką. Pierwszy wiersz wydrukował w Więzi w roku 1967, w tym samym roku należał do założycieli łódzkiej grupy poetyckiej Centrum i był jej członkiem do 1971. W Marcu 1968 został członkiem komitetu strajkowego na Uniwersytecie Łódzkim. Od 1969 był członkiem organizacji Ruch, w grudniu 1970 został aresztowany, następnie zwolniono go marcu 1971, ale w sierpniu 1971 skazano za działalność w Ruchu na karę 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata. Usunięto go również z uczelni, na którą powrócił w 1973. W 1974 jego tom poezji Wam został odrzucony przez cenzurę w Spółdzielni Wydawniczej Czytelnik i ukazał się nakładem Instytutu Literackiego w Paryżu. Spowodowało to objęcie go w Polsce całkowitym zakazem druku.

W grudniu 1975 podpisał List 59 przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. od 1976 był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników, następnie Komitetu Samoobrony Społecznej "KOR". Uniemożliwiono mu wówczas ukończeniu kolejnych studiów - etnograficznych, które rozpoczął w 1974. We wrześniu 1977 podpisał Deklarację Ruchu Demokratycznego - dokument programowy opozycji korowskiej. Jesienią 1977 był jednym ze współzałożycieli, a następnie "spiritus movens" wydawanego poza cenzurą pisma Puls, a także współzałożycielem Niezależnego Klubu Dyskusyjnego w Łodzi. W stanie wojennym internowany od 13 grudnia 1981 do września 1982 w Jaworzu i Darłówku. Po zwolnieniu przebywał na emigracji w Paryżu. Do jesieni 1983 kierował londyńską kontynuacją Pulsu, jednak następnie zerwał z redakcją. Współpracował z "Kulturą" i Radiem Wolna Europa. W latach 1987-1988 kierował miesięcznikiem Kontakt, od 1988 do 1992 był redaktorem naczelnym Wydawnictwa Kontakt. Zginął potrącony przez samochód niedaleko Pont d'Alma. Jest pochowany na Cmentarzu Doły w Łodzi (kwatera XI, rząd 43, grób 3).

Był członkiem Polskiego Pen Clubu (od 1980), Związku Literatów Polskich (1981-1983), Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (od 1989)

Od 1995 roku w Łodzi przyznawana jest prestiżowa nagroda dla debiutantów w Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. Jacka Bierezina.

W 2006 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (M.P. z 24.11.2006 poz. 848).

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Lekcja liryki (1972)
  • Wam. poezje (1974)
  • W połowie życia (1980)
  • Z pustyni i z puszczy. Felietony sprzed odnowy (1981)
  • Tyle rzeczy (1990)
  • Linia życia (1999), wydanie pośmiertne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-89. Tom 2, wyd. Ośrodek Karta, Warszawa 2002 (biogram autorstwa Jacka Pietrzaka)
  • Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny. Tom 2, wyd. PWN, Warszawa 2003 (biogram autorstwa Marii Jentys)
  • Paweł Kozioł: Jacek Bierezin. Culture.pl. [dostęp 2012-10-02].