Jacques Brel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacques Brel
Jacques Brel 1963.jpg
Jacques Brel (1963)
Imię i nazwisko Jacques Romain Georges Brel
Data i miejsce urodzenia 8 kwietnia 1929
Belgia Schaerbeek
Data i miejsce śmierci 9 października 1978
Francja Bobigny
Zawód piosenkarz, aktor, kompozytor
Aktywność 1952–1978
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jacques Romain Georges Brel (ur. 8 kwietnia 1929 w Schaerbeek, zm. 9 października 1978 w Bobigny) - belgijski bard, kompozytor, piosenkarz i aktor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się i wychowywał się w Schaerbeek, na północnych przedmieściach stolicy Belgii - Brukseli.

Po ukończeniu 23 lat wyjechał do Francji, aby poświęcić się karierze muzycznej. Występował w kabaretach i komponował. W 1956 nagrał piosenkę Quand on n'a que l'amour, która przyniosła mu powszechną popularność. Występował wspólnie z Maurice'em Chevalierem i Michelem Legrandem. Stał się szeroko znany wśród francuskiej publiczności. Odbył tournée po Europie. Szczyt kariery międzynarodowej osiągnął w latach, 60. odwiedzając m.in. kraje za żelazną kurtyną - Związek Radziecki, Polskę.

Śpiewał głównie po francusku i flamandzku. W krajach francuskojęzycznych często uznawany jest za jednego z najlepszych piosenkarzy z kręgu kultury francuskiej. Znany był ze swych tekstów, humorystycznych piosenek (Les bonbons, Le lion, Comment tuer l'amant de sa femme...). Nacjonaliści, urażeni stosunkiem Brela do narodowych przywar Flamandów, zabronili mu występów w wielu miastach rodzinnego kraju.

W 1969, będąc u szczytu powodzenia, ogłosił zakończenie kariery muzycznej, poświęcając się jedynie aktorstwu. Ostatnie lata życia chory na raka płuc spędził we francuskiej Polinezji na Markizach, mieszkając na wyspie Hiva Oa.

Tuż przed śmiercią wrócił do Francji i nagrał ostatni pożegnalny album. Został pochowany w Atuona na tym samym cmentarzu co Paul Gauguin.

Polskie tłumaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1974 Jacek Kaczmarski napisał piosenkę Pijak, która jest swobodnym tłumaczeniem jednego z utworów poety. Wojciech Młynarski przetłumaczył m.in. piosenki Burżuje, Piosenka starych kochanków i Amsterdam. Wiele utworów Brela wykonuje również Michał Bajor (m.in. Flamandowie). Do piosenki Amsterdam nawiązuje piosenka Andrzeja Kołakowskiego Port Magadan. Wiele piosenek przetłumaczył także Jerzy Menel; śpiewali je Jan Jakub Należyty i inni artyści.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy nagrane na żywo[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Scenarzysta[edytuj | edytuj kod]

Reżyser[edytuj | edytuj kod]

Kompozytor[edytuj | edytuj kod]

  • Un roi sans divertissement (1963)
  • Les Risques du métier (pol. Dlaczego kłamały?, 1967)
  • Mon oncle Benjamin (pol. Mój wujaszek Benjamin, 1969)
  • La Bande à Bonnot (1969)
  • Franz (1971)
  • Le Bar de la fourche (pol. Bar na skrzyżowaniu, 1972)
  • Le Far West (1973)
  • L'Emmerdeur (1973)

Aktor[edytuj | edytuj kod]

  • La Grande Peur de Monsieur Clément (reż. Paul Diebens, 1956)
  • Les Risques du Métier (pol. Dlaczego kłamały?, reż. André Cayatte, 1967)
  • Mon Oncle Benjamin (pol. Mój wujaszek Benjamin, reż. Edouard Molinaro, 1969)
  • La Bande à Bonnot (reż. Philippe Fourastié, 1969)
  • Les Assassins de l'Ordre (pol. Mordercy w imieniu prawa, reż. Marcel Carné, 1971)
  • Mont-Dragon (reż. Jean Valère, 1971)
  • Franz (1971)
  • L'Aventure, c'est l'Aventure (pol. Przygoda jest przygodą, reż. Claude Lelouch, 1972)
  • Le Bar de la Fourche (pol. Bar na skrzyżowaniu, reż. Alain Levent, 1972)
  • Le Far West (1973)
  • L'Emmerdeur (reż. Edouard Molinaro, 1973)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]