Język flamandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Vlaams
Obszar Belgia, Holandia, Francja
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
*Języki germańskie
**Języki zachodniogermańskie
***Język flamandzki
Pismo łacińskie
Kody języka
SIL vls
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku zachodnioflamandzkim

Język flamandzki (Vlaams) – zbiorcze określenie mocno zróżnicowanej grupy dialektów języka niderlandzkiego, należących do języków germańskich, używanych przez ok. 6 mln[1] mieszkańców Belgii, głównie w jej północnej części – Flandrii.Mylące określenie język flamandzki w odniesieniu do jednego z trzech języków oficjalnych Belgii prawdopodobnie wzięło się od nazwy Flamandów, grupy etnicznej posługującej się tym zespołem dialektów[potrzebne źródło].

Od 1973 oficjalnym językiem urzędowym na terenie Flandrii jest standardowy język niderlandzki (Nederlands), oparty na dialekcie holenderskiej prowincji Holandia. Z tego względu w języku polskim jest wciąż jeszcze niekiedy nazywany językiem holenderskim, gdyż w wersji standardowej (szczególnie w języku oficjalnym – pisanym) jest niemal identyczny z językiem używanym w Holandii. Główne różnice pomiędzy obiema odmianami języka niderlandzkiego polegają na odmiennych zasadach wymowy (w szczególności głosek "ch" oraz "r") oraz drobnych odchyleniach w morfologii i składni[2]. W 1980 Holandia i Belgia podpisały traktat o unii języka niderlandzkiego (Nederlandse Taalunie), efektem którego było m.in. wprowadzenie w 1995 zmian w oficjalnym słowniku języka niderlandzkiego.

Pomimo że standardowy język niderlandzki używany w obu krajach jest identyczny pod względem ortografii, oprócz odmienności fonetycznych istnieją również pewne różnice leksykalne wynikające z regionalnych preferencji dotyczących doboru słownictwa[3]. Wynikają one po części z odmiennego substratu dialektalnego, zwłaszcza wpływu dominującego w Belgii dialektu brabanckiego. Oprócz dychotomii dialekt/język standardowy na terenie Belgii wytworzyła się także pośrednia forma języka, niebędąca już konkretnym dialektem, ale również odmienna od języka standardowego. Określana jest ona nazwą tussentaal (dosł. "międzymowa") lub schoon Vlaams "piękny flamandzki"[4].

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]