Język flamandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Belgisch Standaardnederlands
Obszar Belgia (Region Flamandzki i Region Stołeczny Brukseli)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo łacińskie
Status oficjalny
język urzędowy Belgia Belgia (Region Flamandzki i Region Stołeczny Brukseli)[1]
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku niderlandzkim
West-Vlaams
Obszar Belgia (Flandria Zachodnia)
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
Pismo łacińskie
Kody języka
SIL vls
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku zachodnioflamandzkim

Język flamandzki – belgijska odmiana standardowego języka niderlandzkiego[2][3][4], która (jako język niderlandzki) jest oficjalnym językiem w Regionie Flamandzkim i, obok języka francuskiego, także w Regionie Stołecznym Brukseli[1]. Niektórzy uczeni uznają ją za język odrębny od niderlandzkiego[5].

W odniesieniu do standardowego języka niderlandzkiego używanego w Belgii, niektórzy[6] uważają termin język flamandzki za nieprawidłowy.

Pojęcie język flamandzki lub dialekt flamandzki może się także odnosić do:

  • dialektów zachodnioflamandzkiego (który niektóre źródła[7] nazywają flamandzkim), wschodnioflamandzkiego, zelandzko-flamandzkiego i francusko-flamandzkiego. Ostatnie dwa są czasem traktowane jako warianty dialektu zachodnioflamandzkiego.
  • Tussentaal (dosł. „międzymowa”) lub schoon Vlaams „piękny flamandzki” – pośrednia forma języka, niebędąca już konkretnym dialektem, ale również odmienna od języka standardowego[8].

Od 1973 oficjalnym językiem urzędowym na terenie Flandrii (autonomiczny Region Flamandzki) jest standardowy język niderlandzki (Nederlands), oparty na dialekcie holenderskiej prowincji Holandia. Z tego względu w języku polskim jest wciąż jeszcze niekiedy nazywany językiem holenderskim, gdyż w wersji standardowej (szczególnie w języku oficjalnym – pisanym) jest niemal identyczny z językiem używanym w Holandii. Główne różnice pomiędzy obiema odmianami języka niderlandzkiego polegają na odmiennych zasadach wymowy (w szczególności głosek „ch” oraz „r”) oraz drobnych odchyleniach w morfologii i składni[9]. W 1980 Holandia i Belgia podpisały traktat o unii języka niderlandzkiego (Nederlandse Taalunie), efektem którego było m.in. wprowadzenie w 1995 zmian w oficjalnym słowniku języka niderlandzkiego.

Pomimo że standardowy język niderlandzki używany w obu krajach jest identyczny pod względem ortografii, oprócz odmienności fonetycznych istnieją również pewne różnice leksykalne wynikające z regionalnych preferencji dotyczących doboru słownictwa[10]. Wynikają one po części z odmiennego substratu dialektalnego, zwłaszcza wpływu dominującego w Belgii dialektu brabanckiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Konstytucja Belgii (po niderlandzku)
  2. standaardtaal - verschillen tussen België en Nederland - taaltelefoon.be
  3. niderlandzki czy holenderski? - Poradnia Językowa PWN
  4. Standaardtaal of tussentaal op televisie. Na stronie 8: Boven aan het continuüm bevindt zich de standaardtaal. Voor Nederland is dat het Nederlands Standaardnederlands; voor Vlaanderen is dat het Belgisch Standaardnederlands.
  5. Wayne Harbert: The Germanic Languages. Cambridge University Press, 2006, s. 17. ISBN 978-0521015110.
  6. Na przykład Jan G. Kooij: 5. Dutch. W: Bernard Comrie: The World's Major Languages. Wyd. 2. Routledge, 2009, s. 110. ISBN 0-203-30152-8.
  7. Na przykład Ethnologue.
  8. Taalschrift | Reportage | Televisienederlands en Schoon Vlaams
  9. Alfred F. Majewicz: Języki świata i ich klasyfikowanie. Warszawa: PWN, 1989, s. 172. ISBN 83-01-081-63-5.
  10. Prisma | homepage

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]