Jakow Kulniew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jakow Kulniew
Яков Петрович Кульнев
Portret z 1825 r. pędzla George'a Dawe'a
Portret z 1825 r. pędzla George'a Dawe'a
generał major
Data i miejsce urodzenia 6 sierpnia 1763
Lucyn
Data i miejsce śmierci 1 sierpnia 1812
Kljasticy
Przebieg służby
Lata służby 1785 - 1812
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki 29 Czernichowski Pułk Piechoty, 1 Petersburski Pułk Ułanów, Jegierski Perejasławski Konny Pułk, 1 Sumski Pułk Huzarów, 6 Kljasticki Pułk Huzarów
Główne wojny i bitwy Wojna rosyjsko-turecka (1787-1792), Wojna polsko-rosyjska 1792, Powstanie kościuszkowskie, IV koalicja antyfrancuska, Wojna rosyjsko-szwedzka (1808-1809), Wojna rosyjsko-turecka (1806-1812), Inwazja na Rosję (1812)
Odznaczenia
Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)

Jakow Piotrowicz Kulniew (ros. Яков Пётрович Кульнев, transliteracja: Âkov Pёtrovič Kul'nev; ur. 1763; zm. 30 lipca 1812 pod Jakobowem) – rosyjski dowódca wojskowy, który odegrał ważną rolę podczas wojny rosyjsko-szwedzkiej w latach 1808-1809. Uczestnik wojen napoleońskich.

Jakow Piotrowicz Kulniew pochodził z rodziny o wojskowych tradycjach. W 1770 rozpoczął on swoje szkolną i wojskową edukację w Petersburgu. Pierwszą wojskową wyprawę odbył podczas wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1787-1791. Wykazał się talentem i zdobył twierdzę Bendery. Następnie 1792-1793 wziął udział w kampanii polskiej, później w 1794 w tłumieniu powstania kościuszkowskiego, a jego oddział podlegał bezpośrednio rozkazom Aleksandra Suworowa. W czerwcu 1794 wyróżnił się w bitwach pod Boruniem, Oszmianami i Lidą, w lipcu pod Wilnem, we wrześniu pod Muchowcami, Kobryniem i Brześciem Litewskim, a w październiku 1794 w walkach na przedpolach Warszawy. Po wojnie Kulniew awansował na majora i został przydzielony do sumskiego pułku huzarów.

Podczas bitwy pod Frydlandem w 1807 przeciw Napoleonowi walczył w grodzieńskim pułku huzarów, po czym awansował do stopnia pułkownika. 1808-1809 brał udział w wojnie rosyjsko-szwedzkiej, m.in. wkroczył do Abo. W marcu 1809 na czele rosyjskiej armii walczył o Wyspy Alandzkie. Był odznaczony Order Świętego Jerzego III klasy, Orderem Świętego Włodzimierza IV klasy, Orderem Świętej Anny I i II klasy, dwukrotnie nagrodzony Złotą Szablą "Za Dzielność".

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]