Janusz Kiszka
| Janusz Kiszka | |
 Janusz Kiszka |
|
 Dąbrowa |
|
| Data urodzenia | 1586 |
| Data śmierci | 1653 |
| Miejsce śmierci | Krzywicze |
| Rodzina | Kiszkowie |
| Rodzice | Stanisław Kiszka |
| Małżeństwo | Krystyna Drucka-Sokolińska |
| Dzieci | brak |
Janusz Kiszka herbu Dąbrowa (ur. 1586, zm. 1653 w Krzywiczach[1]) – syn Stanisława, wojewodzica mścisławskiego, walczył pod Chodkiewiczem w bitwach pod Białym Kamieniem, Kircholmem i Parnawą, oraz w wyprawach moskiewskich 1611 i 1618, a potem, jako wojewoda połocki, z Gustawem Adolfem pod Mitawą w 1622. Władysław IV mianował go hetmanem polnym litewskim w 1635, a 17 kwietnia 1646 wielkim litewskim. Stary już wówczas Janusz Kiszka w wojnach kozackich pozostał bezczynny, wyręczając się hetmanem polnym Januszem Radziwiłłem.
Wychowany w kaliwnizmie, przeszedł na katolicyzm ok. 1606, ale był tolerancyjnym jego wyznawcą – również dlatego, że co najmniej dwie jego żony były kalwinistkami. Był młodszym bratem Stanisława, biskupa żmudzkiego.[2]
Zmarł bezpotomnie.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- T. Wasilewski, Janusz Kiszka [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XII, 1966-1967, s. 508-510.
|
|||||
