Ludwik Tyszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ludwik Skumin Tyszkiewicz
Ludwik Skumin Tyszkiewicz
Ludwik Tyszkiewicz, portret pędzla Józefa Marii Grassiego z 1794 roku
Hrabiowska odmiana herbu Leliwa
Hrabiowska odmiana herbu Leliwa
Data urodzenia ok. 1748
Data śmierci 26 czerwca 1808
Rodzina Tyszkiewiczowie
Rodzice Józef Skumin Tyszkiewicz
Anna Pociej
Małżeństwo Konstancja Poniatowska
Dzieci Anna Skumin-Tyszkiewicz
Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława Order św. Andrzeja Powołańca Order św. Aleksandra Newskiego

Hrabia Ludwik Skumin Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 1748, zm. 26 czerwca 1808) – hetman polny litewski od 1780, marszałek wielki litewski od 1793, podskarbi wielki litewski od 1791, generał-adiutant od 1772, pisarz wielki litewski 1775-1780, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego, rosyjski rzeczywisty tajny radca, odznaczony Orderem Świętego Stanisława (1778) i rosyjskimi orderami św. Andrzeja Powołańca (1787)[1] i św. Aleksandra Newskiego (1787)[2].

Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku[3]. W 1775 roku skoligacił się z rodziną panującego Stanisława Augusta Poniatowskiego, poślubiając córkę jego brata Kazimierza Konstancję Poniatowską. Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego i poseł na sejm 1776 roku z województwa wileńskiego[4]. 25 listopada 1776 został kawalerem Orderu Orła Białego. W 1778 był marszałkiem sejmu. Na sejmie 1782 roku został konsyliarzem Rady Nieustającej. [5]

Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[6]. W czasie wojny polsko-rosyjskiej, na zebraniu 23 lipca 1792 poparł decyzję króla Stanisława Augusta Poniatowskiego o jego przystąpieniu do konfederacji targowickiej. Sam też szybko złożył do niej akces, co przyniosło mu marszałkostwo wielkie litewskie. Na sejmie grodzieńskim w 1793 roku został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem. [7] 22 lipca 1793 roku podpisał traktat cesji przez Rzeczpospolitą ziem zagarniętych przez Rosję a 25 września cesji ziem zagarniętych przez Prusy w II rozbiorze Polski[8]. Był członkiem konfederacji grodzieńskiej 1793 roku[9]. W 1795 przewodniczył deputacji hołdowniczej Wielkiego Księstwa Litewskiego do Katarzyny II. Po II rozbiorze Rzeczypospolitej otrzymał od carycy Katarzyny II rozległe dobra w Berezynie[10]. Po III rozbiorze został pierwszym gubernialnym marszałkiem szlachty i rzeczywistym tajnym radcą[11].

W 1792 roku wybudował Pałac Tyszkiewiczów w Warszawie.

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 218.
  2. Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 159.
  3. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 113.
  4. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.
  5. Volumina Legum, t. IX, Kraków 1889, s. 1.
  6. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 310.
  7. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 11-23.
  8. Volumina Legum t. X, Poznań 1952, s. 23, 36.
  9. Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 54.
  10. *Grzegorz Rąkowski: Pałac w Berezynie - Kresy.pl (pol.). [dostęp 15.11.2009].
  11. Biuletyn historii sztuki. Państwowy Instytut Sztuki, 1966, s. 170.