Hrabia Ludwik Skumin Tyszkiewicz herbu Leliwa (ur. 1748, zm. 26 czerwca 1808) – hetman polny litewski od 1780, marszałek wielki litewski od 1793, podskarbi wielki litewski od 1791, generał-adiutant od 1772, pisarz wielki litewski 1775-1780, marszałek Trybunału Litewskiego, rosyjski rzeczywisty tajny radca, odznaczony Orderem Świętego Stanisława (1778) i rosyjskimi orderami św. Andrzeja Powołańca (1787)[1] i św. Aleksandra Newskiego (1787)[2].
Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego w 1764 roku[3]. W 1775 roku skoligacił się z rodziną panującego Stanisława Augusta Poniatowskiego, poślubiając córkę jego brata Kazimierza Konstancję Poniatowską. 25 listopada 1776 został kawalerem Orderu Orła Białego. W 1778 był marszałkiem sejmu. Na sejmie 1782 roku został konsyliarzem Rady Nieustającej. [4]
W czasie wojny polsko-rosyjskiej, na zebraniu 23 lipca 1792 poparł decyzję króla Stanisława Augusta Poniatowskiego o jego przystąpieniu do konfederacji targowickiej. Sam też szybko złożył do niej akces, co przyniosło mu marszałkostwo wielkie litewskie. Na sejmie grodzieńskim w 1793 roku został mianowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego członkiem deputacji do traktowania z posłem rosyjskim Jakobem Sieversem. [5] 22 lipca 1793 roku podpisał traktat cesji przez Rzeczpospolitą ziem zagarniętych przez Rosję a 25 września cesji ziem zagarniętych przez Prusy w II rozbiorze Polski[6]. Był członkiem konfederacji grodzieńskiej 1793 roku[7]. W 1795 przewodniczył deputacji hołdowniczej Wielkiego Księstwa Litewskiego do Katarzyny II. Po II rozbiorze Rzeczypospolitej otrzymał od carycy Katarzyny II rozległe dobra w Berezynie[8]. Po III rozbiorze został pierwszym gubernialnym marszałkiem szlachty i rzeczywistym tajnym radcą[9].
W 1792 wybudował Pałac Tyszkiewiczów w Warszawie.
Przypisy
- ↑ Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 218.
- ↑ Бантыш-Каменский Н.Н. Списки кавалерам российских императорских орденов Св. Андрея Первозванного, Св. Екатерины, Св. Александра Невского и Св. Анны с учреждения до установления в 1797 году орденского капитула, 2005, s. 159.
- ↑ Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 113.
- ↑ Volumina Legum, t. IX, Kraków 1889, s. 1.
- ↑ Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 11-23.
- ↑ Volumina Legum t. X, Poznań 1952, s. 23, 36.
- ↑ Volumina Legum, t. X, Poznań 1952, s. 54.
- ↑ *Grzegorz Rąkowski: Pałac w Berezynie - Kresy.pl (pol.). [dostęp 15.11.2009].
- ↑ Biuletyn historii sztuki. Państwowy Instytut Sztuki, 1966, s. 170.
