Jigal Allon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jigal Allon
יגאל אלון
Jigal Allon, 1949
Jigal Allon, 1949
generał major (Aluf) generał major (Aluf)
Data i miejsce urodzenia 10 października 1918
Kefar Tawor
Data i miejsce śmierci 29 lutego 1980
Afula
Przebieg służby
Lata służby 1937-1950
Siły zbrojne Hagana
Siły Obronne Izraela
Jednostki Palmach
Stanowiska dowódca Palmach (1945-1948)
szef Południowego Dowództwa (1948-1949)
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Mandacie Palestyny
Wojna o niepodległość
Odznaczenia
Wojna o niepodległość
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Jigal Allon (ur. 10 października 1918 w Kefar Tawor; zm. 29 lutego 1980 w Afuli) - izraelski dowódca wojskowy w stopniu generała majora (Aluf), oficer dyplomowany Sił Obronnych Izraela, polityk i minister rządu.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w osadzie Kefar Tawor w Mandacie Palestyny. W 1935 uczestniczył w bójce z arabskimi pasterzami, za co został zawieszony w szkole[1]. W 1937 ukończył szkołę rolniczą w wiosce młodzieżowej Kadoorie, a następnie przyłączył się do kibucu Ginosar.

Kariera wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Jigal Allon (pośrodku) w Iraq Suwajdan, 1948

W 1937 wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana i pełnił funkcję dowódcy obrony kibucu Ginosar. Przeszedł szkolenie wojskowe i wziął udział w kilku operacjach Specjalnych Jednostek Nocnych (SNS) dowodzonych przez Orde Wingatea. W 1941 był jednym z założycieli kompanii szturmowych Palmach. W czerwcu 1941 uczestniczył w brytyjskiej Operacji Exporter (inwazja na Wielki Liban). W 1943 został zastępcą dowódcy Palmach, a w 1945 objął stanowisko dowódcy.

Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny w dniu 18 grudnia 1947 dowodził operacją zajęcia arabskiej wioski Al-Khisas. Podczas tej operacji wysadzono część domów. Zginęło dziesięcioro Arabów, w tym pięcioro dzieci[2][3].

Podczas Wojny o niepodległość w dniu 11 czerwca 1948, na rozkaz Dawida Ben Guriona zebrał duże siły wojskowe na plaży Tel Awiwu i otworzył ogień z karabinu maszynowego do statku "Altalena", który przewoził nielegalną broń dla Irgunu. Statek zapalił się. Allon twierdził później, że wystrzelono tylko pięć lub sześć pocisków jako strzały ostrzegawcze, a statek został trafiony przypadkowo[4]. Następnie Allon dowodził w kilku głównych operacjach wojskowych: Operacji Danny (9-18 lipca 1948), Operacji Joav (15-22 października 1948) i Operacji Horew (22 grudnia 1948 - 7 stycznia 1949).

Po wojnie został szefem Południowego Dowództwa. W dniu 4 czerwca 1949 wydał rozkaz, że strefa o szerokości 8 kilometrów wzdłuż granicy z Egiptem i Transjordanią będzie zamkniętą strefą wojskową, w której "wszyscy obcy zostaną rozstrzelani bez przesłuchania"[5]. 25 października, podczas swojej nieobecności w kraju, został zastąpiony na stanowisku przez Mosze Dajana. W proteście większość jego oficerów zrezygnowało ze służby. Allon odszedł z armii w 1950.

Kariera polityczna[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery wojskowej, Allon rozpoczął karierę polityczną w lewicowej partii syjonistycznej Ahdut HaAvoda. W 1955 po raz pierwszy wziął udział w wyborach parlamentarnych i został wybrany do III Knesetu. Pracę posła kontynuował aż do swojej śmierci. Był członkiem Komisji Spraw Gospodarczych, Komisji Konstytucji, Prawa i Sprawiedliwości, Komisji Edukacji i Kultury i innych.

W latach 1961-1967 był ministrem pracy. Następnie w latach 1967-1969 pełnił obowiązki wicepremiera i ministra absorpcji imigrantów. W 1967 wszedł do grupy sztabowej opracowującej plan Wojny sześciodniowej. Po śmierci premiera Lewi Eszkola w dniu 26 lutego 1969 objął obowiązki tymczasowego premiera. Urząd piastował do 17 marca 1969, kiedy nowym premierem została Golda Meir. W jej rządzie pełnił obowiązki wicepremiera oraz ministra edukacji i kultury, a następnie w latach 1974-1977 był ministrem spraw zagranicznych.

Zmarł nagle w 1980 w mieście Afula.

Przypisy

  1. W zakresie szkolnej piłki (hebr.). W: Historical Jewish Press [on-line]. [dostęp 2011-04-27].
  2. Welcome To al-Khisas (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-04-27].
  3. Khalidi Walid: All That Remains. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 465. ISBN 0-88728-224-5.
  4. Meir Zamir: A burning ship on Jerusalem Beach (ang.). W: Haaretz [on-line]. 2009-06-22. [dostęp 2011-04-27].
  5. Morris Benny: Israel's Border Wars, 1949-1956. Arab Infiltration, Israeli Retaliation, and the Countdown to the Suez War. Oxford: Oxford University Press, 1993, s. 126. ISBN 0-19-827850-0.