Jorge Amado

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jorge Amado
Jorge Amado
Imiona i nazwisko Jorge Leal Amado de Faria
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1912
Itabuna
Data i miejsce śmierci 6 sierpnia 2001
São Salvador de Bahia
Narodowość brazylijska
Język portugalski
Obywatelstwo brazylijskie
Alma Mater Faculdade de Direito da Universidade Federal do Rio de Janeiro
Gatunki powieść, opowiadanie, esej, dramat
Ważne dzieła Gabriela, goździki i cynamon, Dona Flor i jej dwóch mężów, Capitães da Areia
Odznaczenia
Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi dla Kultury (Brazylia) Komandor Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Wielki Oficer Wojskowego Orderu Świętego Jakuba od Miecza (Portugalia)
Międzynarodowa Leninowska Nagroda Pokoju (ZSRR)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jorge Amado, właśc. Jorge Leal Amado de Faria (ur. 10 sierpnia 1912 w Itabuna, zm. 6 sierpnia 2001 w São Salvador de Bahia) – brazylijski pisarz modernistyczny, nazywany ojcem stereotypu, najsłynniejszy dwudziestowieczny brazylijski twórca literatury. Jego książki zostały przetłumaczone na siedemdziesiąt języków.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Jego rodzice mieli plantacje w brazylijskim stanie Bahia i wyniesione stamtąd doświadczenia i obserwacje stały się tematami jego wczesnych książek. Opisywał w nich biedę, brutalność życia na prowincji, walkę z naturą i inne przeciwności losu biednych Brazylijczyków. Był wtedy zdeklarowanym marksistą i przeciwnikiem ówczesnego dyktatora Brazylii Getúlio Vargasa. W wieku piętnastu lat był już reporterem lokalnej gazety. Po czterech latach opublikował pierwszą powieść, jednak nie została ona zauważona. Natomiast druga książka, Kakao, wydana w 1933 i przedstawiająca właścicieli ziemskich jako złych i prostych wieśniaków, prostytutki i uliczników jako lepszych, spowodowała kłopoty z władzami i cenzurę jego książek. Tak przedstawiony konflikt stał się podstawą wielu jego następnych książek i nieustających kłopotów z cenzurą. Z powodu swojego silnego zaangażowania społecznego kilka razy siedział w więzieniu, a kilka tysięcy egzemplarzy jego książek spalono publicznie na głównym placu stolicy stanu São Salvador de Bahia. W latach 1948-50 przebywał na emigracji w Paryżu, gdzie poznał również zaangażowanych po stronie marksizmu Pabla Picasso i Jean Paul Sartre'a. W tamtym czasie odwiedził Pragę, Moskwę i Chiny. W ZSRR był popularnym i czytanym pisarzem. W 1951 przyjął Leninowską Nagrodę Pokoju. Po wydarzeniach po śmierci Stalina w 1956 zerwał z komunizmem, w jego książkach przynależność klasowa nie stanowiła już wyznacznika charakteru postaci. Dawną walkę klas zastąpił humor, fantazja, radość życia przesycona erotyką i magią rodzinnej Bahii. Jego dwie najpopularniejsze powieści – Gabriela, goździki i cynamon z 1958 i Dona Flor i jej dwóch mężów z 1966 – stały się filmowymi hitami. Zmarł w szpitalu w São Salvador de Bahia.

W 2012 został odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wielkim brazylijskiego Orderu Zasługi dla Kultury[1].

Przypisy

  1. Ministério da Cultura: Ordem do Mérito Cultural 2012 (port.). omc.cultura.gov.br. [dostęp 2014-02-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]