Jorge Ubico

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jorge Ubico y Castañeda
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1878
Gwatemala
Data i miejsce śmierci 14 czerwca 1946
Nowy Orlean
Prezydent Gwatemali
Przynależność polityczna Partia Liberalna
Okres urzędowania od 14 lutego 1931
do 4 lipca 1944
Poprzednik José María Reina Andrade
Następca Juan Federico Ponce Vaides
Wiceprezydent Gwatemali
Okres urzędowania od 27 kwietnia 1922
do 28 kwietnia 1923
Poprzednik José María Orellana
Następca Margarito Ariza
Odznaczenia
Kollana Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania)
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jorge Ubico y Castañeda (ur. 10 listopada 1878 w Gwatemali, zm. 14 czerwca 1946 w Nowym Orleanie) – gwatemalski generał i polityk, dyktator w latach 1931-1944.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

1921 organizator udanego zamachu stanu przeciwko prezydentowi Carlosowi Herrerze y Lunie, 1922-1926 minister wojny w rządzie Jose Marii Orellany, 1926 kandydat w wyborach prezydenckich, 1931 wybrany na prezydenta. Sprawując rządy, czerpał z metod faszystowskich (podziwiał hiszpańskiego dyktatora Francisco Franco i porównywał się do cesarza Napoleona I), uchwalał rasistowskie wobec Indian prawa (1935 wprowadzenie dla nich przymusu pracy), doprowadził do militaryzacji życia publicznego, kryzysu ekonomicznego, umocnienia się wpływów zagranicznych inwestorów, w tym najbardziej stowarzyszenia United Fruit Company, z którym podpisał w 1936 umowę, gwarantującą przedłużenie Ubico kadencji prezydenckiej w zamian za przedłużenie UFC koncesji na terenie Gwatemali i anulującej wszelkie długi wobec tego kraju, co sprzyjało wzrostowi opozycji przeciwrządowej, złożonej głównie z komunistów i socjalistów. Jednocześnie zmodernizował opiekę zdrowotną i społeczną, promował budowy dróg. W polityce zagranicznej uregulował kwestię graniczną z Hondurasem i Salwadorem, bezskutecznie dążył do opanowania terytorium Belize (wówczas Hondurasu Brytyjskiego). Podczas II wojny światowej opowiedział się po stronie aliantów i odsunął od wpływów gospodarczych niemieckich właścicieli ziemskich.

Na skutek strajku powszechnego zrezygnował z urzędu, przekazując go zaufanemu współpracownikowi, generałowi Federico Ponce Vaidesowi. Po przewrocie wojskowym w październiku tego roku, który zakończył ostatecznie jego dyktaturę, został wyrzucony z kraju i zmuszony na emigrację do Stanów Zjednoczonych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]