Kairuan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kairuan.jpg
Kairuan
القيروان
Państwo  Tunezja
Wilajet Kairuan
Burmistrz Mustapha Houcine
Populacja (2013)
• liczba ludności

129 546 [1]
Położenie na mapie Tunezji
Mapa lokalizacyjna Tunezji
Kairuan
Kairuan
Ziemia 35°40′54″N 10°06′14″E/35,681667 10,103889
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Kairuana
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
111-1126 IMG.JPG
Kraj  Tunezja
Typ kulturowe
Spełniane kryterium (I) (II) (III) (V) (VI)
Charakterystyka #499
Regionb Kraje arabskie
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1988
na 12. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Ziemia 35°40′35″N 10°06′06″E/35,676389 10,101667

Kairuan (arab. لقيروان; fr. Kairouan) to po Mekce, Medynie i Jerozolimie czwarte święte miasto islamu, znajdujące się w Tunezji,
ok. 160 km na południe od Tunisu, 57 km na zachód od Susy

Nazwa miasta pochodzi od arabskiego kairuwân – oznaczającego obóz wędrownych nomadów.
Kairuan to jedno z pierwszych miast Afryki Północnej, które trwale opanował islam.

Dzięki wielu tkalniom dywanów, firmom tekstylno-odzieżowych, zakładom wyrobów tytoniowych Kairuan jest ważnym miastem gospodarczym Tunezji. Dodatkowym źródłem dochodów jest turystyka zagraniczna. Są tu zlokalizowane kompleksy hotelowe i liczne zabytki udostępnione dla zwiedzających.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kairuan założony został w 671 roku przez arabskiego wodza Ukba ibn Nafiego z Półwyspu Arabskiego[2]. Początkowo był posterunkiem arabskim strzegącym szlaków karawan przed napadami Berberów. Wybudowano również meczet.

W latach 800-909 był stolicą afrykańskiego państwa Aghlabidów i na te lata przypada największy rozkwit miasta. W 909 roku Kairuan przeszedł w ręce Fatymidów, którzy przenieśli stolicę do Al-Mahdiji. Od tego czasu miasto zaczęło się chylić ku upadkowi, a w 1057 r. zostało całkowicie zniszczone przez Hilalitów – już nigdy nie odzyskało politycznej pozycji sprzed wieków, mimo to zachowało swe znaczenie jako centrum religijne i święte miasto islamu.
Kairuan przez wieki był również prężnym ośrodkiem naukowym świata arabskiego. Istniała tu m.in. sławna szkoła medyczna i filozoficzna.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Największą atrakcją Kairuanu jest Wielki Meczet, zwany również Meczetem Sidi Okba, od imienia fundatora i założyciela Kairuanu, powstały ok. 670 r. Pierwotna budowla została całkowicie zniszczona, a obecna świątynia to dzieło Aghlabidów (IX w.). Dach meczetu wspiera się na 414 filarach, pochodzących z rzymskich miast na terenie Afryki, a także Kartaginy i Susy. Wewnątrz meczetu jest 17[3] naw.

Otoczona murami medyna Kairuanu jest jednym wielkim bazarem. Pierwsze mury zbudowano pod koniec VIII w. Później były wielokrotnie przebudowywane, a ich obecny wygląd to efekt XVIII-wiecznych przeróbek. Najstarsza pośród licznych bram, Bab el-Khoukha z 1706 r., chlubi się wspartym na kolumnach łukiem w kształcie podkowy.

W mieście istnieje ponad setka meczetów.
Słynny Meczetem Cyrulika (Zawija Sidi Sahab) jest oddalony o 1,5 km na północny zachód od medyny. W budynku mieści się grób Abu Zama el-Belawiego, przyjaciela Mahometa. Nosił on przy sobie trzy włosy z brody Proroka, dlatego był znany jako Fryzjer, co wyjaśnia pochodzenie nazwy budowli – Meczet Fryzjera (Cyrulika). Osoby wyznające inną religię niż muzułmańska nie mogą go zwiedzać.
Meczet stanowi ważny cel pielgrzymek, zwłaszcza młodych kobiet, które spodziewają się, że poprzez błogosławieństwo, zostaną obdarzeni płodnością. Meczet Trzech Drzwi powstał w 866 r. z inicjatywy Mohammeda bin Kairoun el-Maafri, świętego z Kordowy. Całą fasadę zajmują trzy portale, nad którymi, umieszczono kufickie fryzy, zdobione roślinymi motywami.

Baseny Aghlabidów pochodzące z 862 r. to dwa zbiorniki 48 i 17-kątne, w których gromadzono wodę dla miasta. Woda była dostarczana akweduktem z odległego o 36 km na zachód źródła na wzgórzu Dżabel Cherichera.

W sercu medyny znajduje się Bir Barouta, koło czerpakowe jest napędzane siłą mięśni wielbłąda. Wodę, uchodzącą za świętą, sprzedaje się pielgrzymom w plastikowych butelkach.

W mieście znajduje się również Muzeum du Tapis (Muzeum Dywanów), gdzie można poznać ich historię oraz procesy technologiczne ich produkcji. Wydawane są tu także państwowe certyfikaty, określające jakość i zalecaną cenę.

W Kairuanie znajduje się również pomnik postawiony narodowej tunezyjskiej potrawie czyli kuskusowi. Pomnik przedstawia ogromny gar kuskusu i znalazł się w Księdze rekordów Guinnessa.

W tym mieście kręcono sceny z filmu "Indiana Jones i Poszukiwacze Zaginionej Arki". Kairuan posłużył tutaj za Kair.

Wieki meczet wraz z medyną został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości UNESCO.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. http://gazetteer.de/wg.php?x=&lng=en&des=gamelan&geo=-212&srt=pnan&col=abcdefghimoq&msz=1500&men=gcis&lng=fr
  2. Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 214. ISBN 83-85719-85-7.
  3. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 154. ISBN 83-7425-568-4.