Kamerun (wulkan)
| Kamerun | |
 Kratery po erupcjii w 2000 r. |
|
| Państwo |  Kamerun |
| Wysokość | 4095 m n.p.m. |
| Wybitność | 3096 m |
| Pierwsze wejście | 1861 Richard Francis Burton i Gustav Mann |
|
Położenie na mapie Kamerunu
  Kamerun
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Kamerun (znany także pod nazwą Fako) – czynny wulkan w Kamerunie, leżący nieopodal Zatoki Gwinejskiej, najwyższy szczyt tego państwa. Ostatnie erupcje miały miejsce 28 marca 1999 r. i 28 maja 2000 r.
Kamerun, który jest jednym z największych wulkanów Afryki, sięga 4095 m n.p.m. Stromy masyw jest zbudowany przeważnie ze skał bazaltowych położonych na podstawie z prekambryjskich skał metamorficznych. Całość przykrywają osady pochodzące z kredy i czwartorzędu. Na południe od głównego szczytu leży drugi, zwany Etinde (lub Mały Kamerun). Historyczna aktywność, największa wśród zachodnioafrykańskich wulkanów, została po raz pierwszy zaobserwowana w V wieku p.n.e. przez kartagińskiego żeglarza Hannona. Odnotowano kilka przeciętnych wybuchów i erupcji z obydwu szczytów i szczelin skalnych. Erupcja z 1922 r. utworzyła jęzor lawy skierowany w kierunku południowo-zachodnim, który osiągnął brzeg Atlantyku, zaś lawa pochodząca z erupcji w 1999 r. zatrzymała się zaledwie 200 m od morza.
Na szczyt można dostać się piechotą, a rokrocznie odbywa się również wyścig, podczas którego biegacze zdobywają szczyt w ok. 4,5 godziny.
Pierwszego wejścia na szczyt dokonali Richard Francis Burton i Gustav Mann w 1861 r. Pierwszymi Polakami na szczycie wulkanu byli najprawdopodobniej 12 grudnia 1884 r. Stefan Szolc-Rogoziński i Leopold Janikowski. Brytyjska odkrywczyni Mary Kingsley, jedna z pierwszych europejskich zdobywców góry, opisała swoją wyprawę w wydanych w 1897 wspomnieniach pt. Travels in West Africa.
