Kazimierz Bagiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Bagiński
Bagiński 1930.jpg
Data i miejsce urodzenia 15 marca 1890
Warszawa
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1966
Phoenix
Prezes Stronnictwa Ludowego „Roch”
Przynależność polityczna Stronnictwo Ludowe „Roch”
Okres urzędowania od października 1944
do 4 listopada 1944
Poprzednik Stanisław Osiecki
Następca Józef Niećko
Poseł II kadencji Sejmu (II RP)
Przynależność polityczna PSL „Wyzwolenie”
Okres urzędowania od 4 marca 1928
do 8 grudnia 1930
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Kazimierz Florian Bagiński, ps. „Biernacki”, „Brzeziński”, „Dąbrowski”, „Florek” (ur. 15 marca 1890 w Warszawie, zm. 27 lipca 1966 w Phoenix) – polski polityk, działacz ruchu ludowego, w latach 1919–1930 poseł na Sejm II RP (na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm I i II kadencji), publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1905 jako uczeń gimnazjum w Warszawie brał udział w strajku szkolnym, za co został skazany na dwa tygodnie aresztu[1]. Po przeniesieniu do Lublina w 1911 ukończył prywatną Szkołę Filologiczną im. Stanisława Staszica. W latach 1911–1914 studiował na Politechnice Lwowskiej.

Działał w Polskiej Partii Socjalistycznej. W 1915 współorganizował Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”. Tworzył lotną Polską Organizację Wojskową na Lubelszczyźnie. Był także współorganizatorem związków strzeleckich w Galicji w czasie I wojny światowej, legionistą oraz żołnierzem w wojnie polsko-bolszewickiej.

Zdjęcie z procesu szesnastu w 1945

W latach 1918–1931 był sekretarzem PSL „Wyzwolenie”. W 1922 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. Na znak protestu przeciw postępowaniu Józefa Piłsudskiego wobec Sejmu, Kazimierz Bagiński w 1928 odesłał mu posiadany Krzyż Virtuti Militari. W 1929 współorganizował Centrolew. W nocy z 9 na 10 września 1930 został aresztowany i uwieziony w twierdzy w Brześciu a następnie skazany na dwa lata więzienia w tzw. procesie brzeskim[1]. W latach 1933–1939 przebywał w Czechosłowacji. W latach 30. był też sekretarzem NKW Stronnictwa Ludowego.

W czasie okupacji niemieckiej w Polsce wiceprezes Rady Jedności Narodowej. Działał w SL „Roch” (m.in. od października do listopada 1944 był prezesem Centralnego Kierownictwa Ruchu Ludowego). Aresztowany przez NKWD 28 marca 1945, wywieziony do Moskwy, jeden z oskarżonych w pokazowymprocesie szesnastu” w czerwcu 1945, skazany na rok więzienia. Po dwóch miesiącach zwolniony na podstawie amnestii. Po powrocie do kraju działacz Polskiego Stronnictwa Ludowego (mikołajczykowskiego). W 1946 ponownie aresztowany i skazany na 8 lat wiezienia. W 1947 na podstawie amnestii i decyzji prezydenta Bolesława Bieruta zwolniony. W trzy miesiące po zwolnieniu emigrował[1]. przez zieloną granicę. W latach 1949–1954 był przewodniczącym Tymczasowego NKW PSL – Odłam Jedności Narodowej z siedzibą w Waszyngtonie. Do śmierci mieszkał w Stanach Zjednoczonych.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]