Kenneth Carlsen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kenneth Carlsen
Kenneth Carlsen
Państwo  Dania
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1973
Kopenhaga
Wzrost 190 cm
Masa ciała 88 kg
Gra leworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1992
Zakończenie kariery 2007
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 41 (7 czerwca 1993)
Australian Open 4R (1993)
Roland Garros 2R (1993, 1995)
Wimbledon 3R (1993, 1994, 2004)
US Open 3R (1995)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 134 (5 kwietnia 2004)
Roland Garros 1R (2005)
Wimbledon 1R (2004)
US Open 2R (2005)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kenneth Carlsen (ur. 17 kwietnia 1973 w Kopenhadze) – duński tenisista.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi rozpoczął jako 9-latek. Był czołowym juniorem świata, w rankingu sezonu 1991 sklasyfikowano go na 3. miejscu. Od 1992 roku do 2007 roku występował jako tenisista zawodowy. Już w swoim czwartym turnieju w cyklu ATP World Tour doszedł do finału, w Brisbane, przegrywając z Guillaume'em Raoux. W 1993 roku jako pierwszy Duńczyk w erze open awansował do czołowej pięćdziesiątki rankingu światowego. W czerwcu tegoż roku zajmował 41. miejsce na świecie, najwyższe w karierze.

Pierwsze zwycięstwo turniejowe odniósł w 1998 roku w Hongkongu, pokonując w finale Byrona Blacka. Był to pierwszy singlowy tytuł dla Danii w erze open. W 1999 roku Carlsen awansował do finału w Newport. Cały sezon 2000 stracił ze względu na kontuzję i na korty powrócił w czerwcu 2001 roku. W 2002 roku wygrał turniej w Tokio, po finale zagranym przeciwko Magnusowi Normanowi, a w 2005 roku triumfował w zawodach w Memphis, pokonując w finale Maksa Mirnego.

W deblu tenisista duński w przeciągu całej kariery osiągnął trzy finały z cyklu ATP World Tour, w 1997 roku w Kopenhadze, w 1998 roku w Taszkencie i w 2006 roku w Pekinie. W Kopenhadze grał w parze z Frederikiem Fetterleinem, w Taszkencie ze Sjengiem Schalkenem, a w Pekinie z Michaelem Berrerem. W deblu najwyższą pozycję Carlsen zajmował w kwietniu 2004 roku, nr 134.

W Pucharze Davisa Carlsen zadebiutował w 1992 roku i jesienią tego roku przyczynił się do awansu Danii do najwyższej grupy rozgrywek, grupy światowej. W barażu z Argentyną zdobył komplet punktów. W latach 1993–1995 Duńczycy przegrywali w I rundzie Pucharu Davisa, ale w barażach utrzymywali miejsce w grupie światowej, ostatecznie spadając do grupy I w 1996 roku (później nastąpił dalszy spadek). W ramach Pucharu Davisa Carlsen wygrał łącznie 40 spotkań, a 25 przegrał.

Carlsen dwa razy wystąpił na igrzyskach olimpijskich, w 1992 roku w Barcelonie i w 1996 roku w Atlancie. W Barcelonie odpadł w I rundzie z Goranem Prpiciem (wcześniej przechodząc eliminacje) w rywalizacji singlowej. W deblu również został wyeliminowany w I rundzie, przez parę Javier Frana-Christian Miniussi. Partnerem Carlsena był Frederik Fetterlein. W Atlancie doszedł do III rundy w grze pojedynczej, odpadając z MaliVaim Washingtonem. W grze podwójnej razem z Frederikiem Fetterleinem ponownie został pokonany w I rundzie, przez Pablo Campanę i Nicolása Lapenttiego.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Nazwa
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
ATP Tour World Championships /
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
ATP Championship Series /
ATP International Series Gold
ATP World Series /
ATP International Series

Gra pojedyncza (3–4)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 4 października 1992 Brisbane Twarda (hala) Francja Guillaume Raoux 4:6, 6:7(10)
Finalista 2. 17 marca 1996 Kopenhaga Dywanowa (hala) Francja Cédric Pioline 2:6, 6:7(7)
Finalista 3. 12 stycznia 1997 Auckland Twarda Szwecja Jonas Björkman 6:7(0), 0:6
Zwycięzca 1. 12 kwietnia 1998 Hongkong Twarda Zimbabwe Byron Black 6:2, 6:0
Finalista 4. 11 lipca 1999 Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Chris Woodruff 7:6(5), 4:6, 4:6
Zwycięzca 2. 6 października 2002 Tokio Twarda Szwecja Magnus Norman 7:6(6), 6:3
Zwycięzca 3. 20 lutego 2005 Memphis Twarda (hala) Białoruś Maks Mirny 7:5, 7:5

Gra podwójna (0–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 16 marca 1997 Kopenhaga Dywanowa (hala) Dania Frederik Fetterlein Rosja Andriej Olchowski
Nowa Zelandia Brett Steven
4:6, 2:6
Finalista 2. 20 września 1998 Taszkent Twarda Holandia Sjeng Schalken Włochy Stefano Pescosolido
Włochy Laurence Tieleman
5:7, 6:4, 5:7
Finalista 3. 17 września 2006 Pekin Twarda Niemcy Michael Berrer Chorwacja Mario Ančić
Indie Mahesh Bhupathi
4:6, 3:6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]