Cédric Pioline

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Cédric Pioline
Państwo  Francja
Miejsce zamieszkania Genewa
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1969
Neuilly-sur-Seine
Wzrost 188 cm
Masa ciała 79 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1989
Zakończenie kariery 2002
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 5 (8 maja 2000)
Australian Open 4R (1998)
Roland Garros SF (1998)
Wimbledon F (1997)
US Open F (1993)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 93 (13 stycznia 1993)
Australian Open 1R (1990)
Roland Garros QF (1989)

Cédric Adrien Pioline (ur. 15 czerwca 1969 w Neuilly-sur-Seine) – francuski tenisista, dwukrotny finalista turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa.

Jako junior Pioline był finalistą mistrzostw Francji w 1987 roku. Dwa lata później rozpoczął karierę zawodową. Początkowo występował niemal wyłącznie w turniejach o randze ATP Challenger Tour, natomiast pierwszy półfinał w cyklu ATP World Tour osiągnął w 1990 roku. W sezonie 1991 po raz pierwszy awansował do czołowej pięćdziesiątki rankingu. W 1992 roku był w finale turnieju w Lyonie, w decydującym meczu ulegając Pete'owi Samprasowi.

W sezonie 1993 Pioline dotarł do pięciu finałów turniejowych. We wrześniu doszedł do finału wielkoszlemowego US Open, pokonując po drodze m.in. Matsa Wilandera, Andrija Medwediewa, ówczesnego lidera rankingu Jima Couriera. W półfinale pokonał w czterech setach Wally'ego Masura, by w finale zmierzyć się z Petem Samprasem; Pioline uległ Amerykaninowi 4:6, 4:6, 3:6. Udane występy w ciągu sezonu (także ćwierćfinał na Wimbledonie) dały mu awans do czołowej dziesiątki rankingu. W tym samym roku wygrał ponadto zawody gry podwójnej w Gstaad, partnerując Marcowi Rossetowi.

W 1994 roku Francuz uczestniczył w jednym finale ATP World Tour, a w 1995 roku ponownie doszedł do ćwierćfinału Wimbledonu, ponosząc porażkę z Borisem Beckerem.

W 1996 roku Pioline wygrał swój pierwszy singlowy turniej, w halowej imprezie w Kopenhadze pokonał w decydującym meczu Kennetha Carlsena. Osiągnął także kolejne dwa finały (także w hali), w Zagrzebiu i Marsylii.

W 1997 roku wygrał swój drugi turniej, tym razem na nawierzchni ziemnej, w Pradze pokonując w spotkaniu o tytuł Bohdana Ulihracha. W lipcu osiągnął finał wielkoszlemowy na Wimbledonie, eliminując m.in. Wayne'a Ferreirę, Bretta Stevena, Grega Rusedskiego i Michaela Sticha. W finale zmierzył się z Petem Samprasem i podobnie jak cztery lata wcześniej w Nowym Jorku Pioline przegrał w trzech setach – 4:6, 2:6, 4:6.

W 1998 roku był w finale w Monte Carlo, tym razem przegrywając z Carlosem Moyą. Na French Open awansowa do półfinału, pokonując m.in. rozpoczynającego światową karierę Marata Safina i Richarda Krajicka. Pioline odpadł z imprezy wyeliminowany przez Àlexa Corretję.

W sezonie 1999 wygrał swój trzeci turniej, na kortach trawiastych w Nottingham, gdzie pokonał w finale Kevina Ullyeta. Był także po raz kolejny w ćwierćfinale Wimbledonu, gdzie przegrał z Timem Henmanem. Na US Open był w półfinale, po zwycięstwach z m.in. obrońcą tytułu Patrickiem Rafterem, Tommym Haasem, Gustavo Kuertenem. Pioline w meczu o uczestnictwo w finale nie sprostał Toddowi Martinowi.

W 2000 roku tenisista francuski wygrał swoje ostatnie turnieje, najpierw w Rotterdamie, a potem w Monte Carlo. Po triumfie w Monte Carlo awansował na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 5.

W 2002 roku, Na samo zakończenie kariery, osiągnął finał deblowy w Paryżu w parze z Gustavo Kuertenem. Zawodnicy ponieśli porażkę z parą Nicolas Escudé-Fabrice Santoro.

W latach 1994–2002 Pioline reprezentował Francję w Pucharze Davisa. Miał znaczący udział w zdobyciu przez Francję tytułu w 1995 i 2001 roku. Bilans jego występów drużynie narodowej wynosi 22 zwycięstwa i 14 porażek.

Po zakończeniu kariery zawodniczej w 2002 roku pozostał związany z tenisem, jako dyrektor turnieju halowego w Paryżu.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Nazwa
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
ATP Tour World Championships /
Tennis Masters Cup
ATP Masters Series
ATP Championship Series /
ATP International Series Gold
ATP World Series /
ATP International Series

Gra pojedyncza (5–12)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 25 października 1992 Lyon Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 2:6
Finalista 2. 25 kwietnia 1993 Monte Carlo Ceglana Hiszpania Sergi Bruguera 6:7(2), 0:6
Finalista 3. 12 września 1993 US Open, Nowy Jork Twarda Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 4:6, 3:6
Finalista 4. 10 października 1993 Tuluza Twarda (hala) Francja Arnaud Boetsch 6:7(5), 6:3, 3:6
Finalista 5. 17 października 1993 Bolzano Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Jonathan Stark 3:6, 2:6
Finalista 6. 24 października 1993 Lyon Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Pete Sampras 6:7(5), 6:1, 5:7
Finalista 7. 28 sierpnia 1994 Long Island Twarda Rosja Jewgienij Kafielnikow 7:5, 1:6, 2:6
Finalista 8. 4 lutego 1996 Zagrzeb Dywanowa (hala) Chorwacja Goran Ivanišević 6:3, 3:6, 2:6
Finalista 9. 18 lutego 1996 Marsylia Twarda (hala) Francja Guy Forget 5:7, 4:6
Zwycięzca 1. 17 marca 1996 Kopenhaga Dywanowa (hala) Dania Kenneth Carlsen 6:2, 7:6(7)
Zwycięzca 2. 4 maja 1997 Praga Ceglana Czechy Bohdan Ulihrach 6:2, 5:7, 7:6(4)
Finalista 10. 6 lipca 1997 Wimbledon, Londyn Trawiasta Stany Zjednoczone Pete Sampras 4:6, 2:6, 4:6
Finalista 11. 1 marca 1998 Londyn Dywanowa (hala) Rosja Jewgienij Kafielnikow 5:7, 4:6
Finalista 12. 26 kwietnia 1998 Monte Carlo Ceglana Hiszpania Carlos Moyá 3:6, 0:6, 5:7
Zwycięzca 3. 20 czerwca 1999 Nottingham Trawiasta Zimbabwe Kevin Ullyett 6:3, 7:5
Zwycięzca 4. 20 lutego 2000 Rotterdam Twarda (hala) Wielka Brytania Tim Henman 6:7(3), 6:4, 7:6(4)
Zwycięzca 5. 23 kwietnia 2000 Monte Carlo Ceglana Słowacja Dominik Hrbatý 6:4, 7:6(3), 7:6(6)

Gra podwójna (1–1)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 11 lipca 1993 Gstaad Ceglana Szwajcaria Marc Rosset Holandia Hendrik Jan Davids
Republika Południowej Afryki Piet Norval
6:3, 3:6, 7:6
Finalista 1. 3 listopada 2002 Paryż Dywanowa (hala) Brazylia Gustavo Kuerten Francja Nicolas Escudé
Francja Fabrice Santoro
3:6, 6:7(6)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]