Cédric Pioline
| Cédric Pioline | |
| Państwo |  Francja |
| Miejsce zamieszkania | Genewa, Szwajcaria |
| Data i miejsce urodzenia | 15 czerwca 1969 Neuilly-sur-Seine, Francja |
| Wzrost | 189 cm |
| Status profesjonalny | 1989 |
| Zakończenie kariery | 2002 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 5 |
| Najwyżej w rankingu | 5 (8 maja 2000 |
| Australian Open | 4R (1998) |
| Roland Garros | SF (1998) |
| Wimbledon | F (1997) |
| US Open | F (1993) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 1 |
| Najwyżej w rankingu | 93 (13 stycznia 1993) |
Cédric Adrien Pioline (ur. 15 czerwca 1969 w Neuilly-sur-Seine) – tenisista francuski, dwukrotny finalista turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa.
Pochodzi z rodziny sportowej; oboje rodzice uprawiali siatkówkę, matka występowała w zespole narodowym Rumunii, ojciec grał w klubie Le Racing Club de France. Jako junior Cédric Pioline był finalistą mistrzostw Francji w 1987. Dwa lata później rozpoczął karierę zawodową; początkowo występował niemal wyłącznie w turniejach challengerowych, pierwszy półfinał w cyklu ATP World Tour zaliczył w 1990. W sezonie 1991 po raz pierwszy znalazł się w czołowej pięćdziesiątce rankingu. W 1992 był w finale turnieju w Lyonie, w decydującym meczu uległ Amerykaninowi Samprasowi.
W sezonie 1993 na stałe przebił się do czołówki światowej. Zaliczył pięć finałów turniejowych, m.in. wiosną w dużym turnieju w Monte Carlo (pokonał wysoko notowanych Czecha Kordę i Szweda Edberga, przegrał z Hiszpanem Bruguerą). We wrześniu 1993 dotarł do finału wielkoszlemowego US Open, pokonując po drodze m.in. próbującego powrotu do tenisa Matsa Wilandera, Andrija Medwediewa, ówczesnego lidera rankingu Jima Couriera. W półfinale pokonał w czterech setach australijskiego weterana Masura, by w finale zmierzyć się z Pete Samprasem; Pioline uległ Amerykaninowi 4:6, 4:6, 3:6. Udane występy w ciągu sezonu (także ćwierćfinał na Wimbledonie) dały mu awans do czołowej dziesiątki rankingu – osiągnięty bez zwycięstwa turniejowego.
W kolejnych latach Pioline grał nieco mniej skutecznie; w 1994 był w jednym finale, w 1995 ponownie doszedł do ćwierćfinału Wimbledonu (przegrał po dramatycznym meczu, 7:9 w decydującym secie, z Niemcem Beckerem). W 1996 doczekał się wreszcie zwycięstwa turniejowego – w halowej imprezie w Kopenhadze pokonał w decydującym meczu Duńczyka Carlsena. Osiągnął także kolejne dwa finały turniejowe (także w hali), w Zagrzebiu i Marsylii, był ponadto w półfinale w Monte Carlo oraz ćwierćfinale French Open. W 1997 wygrał swój drugi turniej, tym razem na nawierzchni ziemnej; w finale w Pradze pokonał reprezentanta gospodarzy, Bohdana Ulihracha. W lipcu 1997 osiągnął finał wielkoszlemowy na Wimbledonie, pokonując m.in. Wayne'a Ferreirę z RPA, Bretta Stevena z Nowej Zelandii, Brytyjczyka Grega Rusedskiego, Niemca Michaela Sticha. W finale przyszło mu ponownie zmierzyć się z Pete Samprasem i podobnie jak cztery lata wcześniej w Nowym Jorku Pioline przegrał w trzech setach – 4:6, 2:6, 4:6.
W 1998 ponownie był w finale w Monte Carlo, tym razem przegrywając z Hiszpanem Moyą. Na French Open przebił się aż do półfinału, pokonując m.in. rozpoczynającego światową karierę Rosjanina Safina i Holendra Krajicka; był jedynym graczem spoza Hiszpanii w półfinale (przegrał w trzech setach z Àlexem Corretją). W sezonie 1999 wygrał swój trzeci turniej, na kortach trawiastych w Nottingham (w finale ze znanym raczej z gry podwójnej Kevinem Ullyetem z Zimbabwe). Był także po raz kolejny w ćwierćfinale Wimbledonu, gdzie odpadł z Brytyjczykiem Henmanem. Na US Open był w półfinale, po zwycięstwach nad kilkoma wysoko notowanymi rywalami – obrońcą tytułu Rafterem (Australijczyk skreczował na początku piątego seta), Niemcem Haasem, Brazylijczykiem Kuertenem; przegrał z Amerykaninem Toddem Martinem.
W 2000 wygrał swoje ostatnie turnieje – najpierw w Rotterdamie (w finale z Henmanem), potem w Monte Carlo (w finale ze Słowakiem Hrbatym). Po wygranej w Monte Carlo awansował na najwyższą w karierze pozycję w rankingu – nr 5. Słabsze występy w dalszej części sezonu (a także kontuzja, która wyłączyła go z gry przez kilka miesięcy) sprawiły jednak, że na koniec roku zajął miejsce poza najlepszą dziesiątką. Od tego czasu nie udało mu się już osiągnąć żadnego finału turniejowego w grze pojedynczej. Na samo zakończenie kariery osiągnął natomiast finał deblowy w prestiżowym turnieju w paryskiej hali Bercy w październiku 2002; w parze z Gustavo Kuertenem uległ w finale deblowi francuskiemu Fabrice Santoro - Nicolas Escudé.
W grze podwójnej wygrał jeden turniej – Gstaad w 1993, w parze ze Szwajcarem Rossetem. Jego łączne zarobki na korcie wyniosły niemal 7 milionów dolarów amerykańskich. Ma na koncie także bogatą kartę reprezentacyjną – miał udział w zdobyciu przez Francję Pucharu Davisa w 1995 i 2001. Występował zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej (w parze z Santoro i Raouxem). Bilans jego występów w Pucharze Davisa w latach 1994-2002 wynosi 22 zwycięstwa i 14 porażek. Bronił barw Francji także w Drużynowym Pucharze Świata oraz mikstowym Pucharze Hopmana.
Po zakończeniu kariery zawodniczej w 2002 pozostał związany z tenisem, jako dyrektor turnieju halowego w Paryżu. Z nieformalnego związku z Mireille Bercot ma syna Andreę (ur. 14 marca 1993).
Cédric Pioline był zawodnikiem praworęcznym, bekhend grał jedną ręką. Grał skutecznie zarówno z głębi kortu, jak i przy siatce. Grając z linii końcowej nadawał piłkom ekstremalne rotacje topspinowe, względnie często zdarzało mu się trafiać piłki ramą rakiety.
Wygrane turnieje:
- gra pojedyncza:
- 1996 Kopenhaga
- 1997 Praga
- 1999 Nottingham
- 2000 Rotterdam, Monte Carlo
- gra podwójna:
- 1993 Gstaad (z Markiem Rossetem)
Finały turniejowe:
- gra pojedyncza:
- gra podwójna:
- 2002 Paryż (hala, z Gustavo Kuertenem)
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Cédric Pioline sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
- Cédric Pioline sylwetka na stronie Pucharu Davisa (ang.)
