Klasztor Chilandar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klasztor Chilandar
Χιλανδαρίου
Klasztor Chilandar
Klasztor Chilandar
Państwo  Grecja
Miejscowość Athos
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru męski
Eparchia Athos
Liczba mnichów (2010) 22
Obiekty sakralne
Katholikon Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Założyciel klasztoru Stefan Nemania
Fundator Stefan Nemania
Materiał budowlany cegła, kamień
Data budowy XII w. (obecnie istniejący)
Położenie na mapie Grecji
Mapa lokalizacyjna Grecji
Klasztor Chilandar
Klasztor Chilandar
Ziemia 40°20′26″N 24°07′15″E/40,340430 24,120910Na mapach: 40°20′26″N 24°07′15″E/40,340430 24,120910
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Klasztor Chilandar (serbski: Хиландар; grecki: Χιλανδαρίου) – klasztor położony w północno-zachodniej części półwyspu Athos[1]. Zajmuje czwarte miejsce w atoskiej hierarchii[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie nazwy klasztoru nie jest jasne. Słowo Chilandar może pochodzić od chelandion – rodzaju statku bizantyjskiego; istnieje również teza, iż nazwa ta nawiązuje do imienia założyciela pierwszej wspólnoty mniszej na tym miejscu[1].

Monaster w dzisiejszym kształcie został założony w XII w. przez Stefana Nemanię (który wstąpił do monasteru i przyjął imię Symeon) oraz jego syna Rastka, znanego jako mnich Sawa. Chilandar był początkowo monasterem filialnym klasztoru Watopedi, następnie uzyskał niezależność i zyskał zwierzchność nad mniejszymi wspólnotami: Zygou, św. Bazylego, Komitissas, Kalyka, Paparnikion, Omologetou oraz Strovilaias[1]. Od początku posiadał wyraźnie serbski charakter; w 1198 cesarz bizantyjski Aleksy III potwierdził jego przynależność do Serbów[1]. Klasztor otrzymywał liczne dary od kolejnych władców średniowiecznej Serbii. Jego silny związek z narodem serbskim utrzymał się do XVII-XVIII w., gdy liczba przybywających na Athos Serbów spadła, następnie zaś w 1722 Chilandar został zniszczony przez pożar. Monaster przetrwał dzięki działalności mnichów bułgarskich[1]. Kolejny pożar zniszczył zabudowania klasztoru w 1891[1].

Główna cerkiew monasterska nosi wezwanie Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i została wzniesiona w XIV stuleciu; dekoracja wnętrza (freski) datuje się z wieku XIX[1].

Dopiero w latach 80. XX wieku przeprowadzono elektryfikację klasztoru. W roku 2004 w wyniku pożaru klasztor został poważnie uszkodzony[2].

W roku 2010 w klasztorze przebywało 22 mnichów[1].

Biblioteka klasztoru przechowuje 181 greckich i 809 słowiańskich rękopisów, ponadto co najmniej 20 000 drukowanych ksiąg, spośród których tylko 3 000 jest w języku greckim. Kolekcja średniowiecznych rękopisów słowiańskich jest największą na świecie[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]