Klasztor Chilandar
| Klasztor Chilandar Χιλανδαρίου |
|
 Klasztor Chilandar |
|
| Państwo |  Grecja |
| Miejscowość | |
| Kościół | |
| Rodzaj klasztoru | męski |
| Eparchia | Athos |
| Liczba mnichów (2010) | 22 |
| Obiekty sakralne | |
| Katholikon | Cerkiew Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni |
| Założyciel klasztoru | Stefan Nemania |
| Fundator | Stefan Nemania |
| Materiał budowlany | cegła, kamień |
|
Położenie na mapie Grecji
  Klasztor Chilandar
|
|
 40°20′25.55″N 24°07′15.28″E / 40.34043, 24.12091Na mapach: 40°20′25.55″N 24°07′15.28″E / 40.34043, 24.12091 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Klasztor Chilandar (serbski: Хиландар; grecki: Χιλανδαρίου) – klasztor położony w północno-zachodniej części półwyspu Athos[1]. Zajmuje czwarte miejsce w atoskiej hierarchii[1].
Historia [edytuj]
Pochodzenie nazwy klasztoru nie jest jasne. Słowo Chilandar może pochodzić od chelandion - rodzaju statku bizantyjskiego; istnieje również teza, iż nazwa ta nawiązuje do imienia założyciela pierwszej wspólnoty mniszej na tym miejscu[1].
Monaster w dzisiejszym kształcie został założony w XII w. przez Stefana Nemanię (który wstąpił do monasteru i przyjął imię Symeon) oraz jego syna Rastka, znanego jako mnich Sawa. Chilandar był początkowo monasterem filialnym klasztoru Watopedi, następnie uzyskał niezależność i zyskał zwierzchność nad mniejszymi wspólnotami: Zygou, św. Bazylego, Komitissas, Kalyka, Paparnikion, Omologetou oraz Strovilaias[1]. Od początku posiadał wyraźnie serbski charakter; w 1198 cesarz bizantyjski Aleksy III potwierdził jego przynależność do Serbów[1]. Klasztor otrzymywał liczne dary od kolejnych władców średniowiecznej Serbii. Jego silny związek z narodem serbskim utrzymał się do XVII-XVIII w., gdy liczba przybywających na Athos Serbów spadła, następnie zaś w 1722 Chilandar został zniszczony przez pożar. Monaster przetrwał dzięki działalności mnichów bułgarskich[1]. Kolejny pożar zniszczył zabudowania klasztoru w 1891[1].
Główna cerkiew monasterska nosi wezwanie Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni i została wzniesiona w XIV stuleciu; dekoracja wnętrza (freski) datuje się z wieku XIX[1].
Dopiero w latach 80. XX wieku przeprowadzono elektryfikację klasztoru. W roku 2004 w wyniku pożaru klasztor został poważnie uszkodzony[2].
W roku 2010 w klasztorze przebywało 22 mnichów[1].
Biblioteka klasztoru przechowuje 181 greckich i 809 słowiańskich rękopisów, ponadto co najmniej 20 000 drukowanych ksiąg, spośród których tylko 3 000 jest w języku greckim. Kolekcja średniowiecznych rękopisów słowiańskich jest największą na świecie[1].
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||
