Kniaź

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kniaź – z ruskiego князь:

Słowo w języku ruskim pochodzi ze słowiańskiego *kъnędzь, z którego pochodzą też:

  • jęz. bułgarski: княз (kniaz), żeń. княгиня (kniaginia)
  • jęz. czeski: kněz, męs. kněžka (= książę)); kníže, żeń. kněžna (= księżniczka)
  • jęz. węgierski: кынгды~kündü (podobne jak kenéz)
  • jęz. rumuński: cneaz, chinez
  • jęz. polski: ksiądz (pierwotnie w znaczeniu "książę", dziś wyłącznie "duchowny"), stąd też książę (z kъnęžę = młody kъnędzь), księżyc (z kъnęžiťь pierwotnie "syn księcia", potem "miesiąc" oraz (dziś wyłącznie) "satelita ziemi")[1][2]

Przypisy

  1. Andrzej Bańkowski, Słownik Etymologiczny języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002, ISBN 83-01-13016-4
  2. Wiesław Boryś, Słownik Etymologiczny języka polskiego, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2005, ISBN 83-08-03648-1