Krzysztof Wodiczko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Krzysztof Wodiczko i Jean-Marc Ayrault podczas odsłonięcia pomnika obalenia niewolnictwa w Nantes

Krzysztof Wodiczko (ur. 1943 w Warszawie) – zamieszkały w USA artysta wizualny i teoretyk sztuki pochodzenia polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968 ukończył studia na Wydziale Projektowania Przemysłowego ASP w Warszawie. Po studiach pracował jako projektant w zakładach przemysłowych: początkowo w UNITRA Warszawa, potem (w latach 1970-1977) w Polskich Zakładach Optycznych w Warszawie.

W 1977 wyjechał z Polski, początkowo do Kanady, gdzie pracował na Uniwersytecie Guelph. Od 1979 wykładał na Ontario College of Art w Toronto, a od 1977 do 1981 na Nova Scotia College of Art and Design w Halifax. W 1983 przeniósł się do Nowego Jorku, a w 1991 do Bostonu, gdzie zaczął nauczać na Massachusetts Institute of Technology, od 1994 jest dyrektorem Center for Advanced Visual Studies na MIT.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Jego prace wiążą się z wykorzystaniem przestrzeni publicznej do projekcji poruszających tematykę społeczną i polityczną. Artysta w pracach oraz w teoretycznej refleksji często podkreśla postrzeganą przez siebie konieczność aktywnego korzystania z demokracji. W 1987 opracował Pojazd dla bezdomnych, który przez dwa lata testował na ulicach Nowego Jorku. Od 1980 pracował nad projekcjami slajdowymi, a od 1996 także filmowymi na budynkach w przestrzeni miejskiej. W 1985 wyświetlał przez dwie godziny obraz swastyki na tympanonie ambasady RPA w Londynie jako protest przeciw polityce apartheidu. W 2009 na 53. Biennale w Wenecji, w Pawilonie Polskim w ogrodach Giardini, artysta zaprezentował swoją Instalację Goście[1]. Tematykę obecności imigrantów w społeczeństwie poruszał jego projekt Laska tułacza (1992), prezentowany m.in. Barcelonie, Nowym Jorku, Paryżu i Marsylii.

Inną instalacją była Hiroshima, zaprezentowana po raz pierwszy w 1999 Kopule Wojny Atomowej w Hiroshimie. Artysta, wraz z ofiarami wybuchu, ich dziećmi i wnukami, i innymi bezpośrednio lub pośrednio związanymi osobami, przygotował nagranie ich opowiadań, które wyświetlono na budynku. Nagrano obraz samych dłoni opowiadających, projekcja "dodawała" więc do "korpusu" Kopuły dłonie i głos.

Artysta zrealizował także instalację z projekcją na galerii Zachęta w Warszawie w 2005. Na frontowej ścianie galerii pojawiały się nagrania kobiet, które gotowe były opowiedzieć o traumatycznych wydarzeniach ze swojego życia. W nagraniach często podkreślano społeczny kontekst tych doświadczeń.

25 marca 2012 w Nantes odsłonięto zaprojektowany przez Wodiczkę pomnik obalenia niewolnictwa.

2 października 2007 otrzymał tytuł doktora honoris causa ASP w Poznaniu.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[2] oraz Złotym Medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" (2009)[3]. W 2006 otrzymał Nagrodę im. Katarzyny Kobro.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem muzyka Bohdana Wodiczki. Byłą żoną Krzysztofa Wodiczki jest Elżbieta Góral - artystka plastyczka, wnuczka Mariana Keniga.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Łukasz Gazur: Potrzeba nam luster. dziennikpolski24.pl, 13 lipca 2009. [dostęp 2012-12-31].
  2. Prezydent odznaczył ludzi kultury. prezydent.pl, 17 stycznia 2011. [dostęp 2012-12-31].
  3. Medale Zasłużony Kulturze Gloria Artis. kultura.wp.pl, 14 maja 2009. [dostęp 2012-12-31].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wideo[edytuj | edytuj kod]

Dodatkowe informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Jarzombek, "The Post-traumatic Turn and the Art of Walid Ra'ad and Krzysztof Wodiczko: from Theory to Trope and Beyond," Trauma and Visuality, Saltzman, Lisa and Eric Rosenberg, editors (Lebanon, NH: Dartmouth College Press/University Press of New England, 2006)