Kurek dyngusowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
St. Masłowski, Kurek wielkanocny, 1883

Kurek dyngusowy (Kurek Wielkanocny, Chodzenie z kurkiem) – ludowy zwyczaj wielkanocny, chodzenie z kurkiem po dyngusie.

W Poniedziałek wielkanocny młodzieńcy wozili po wsi koguta (kurka) na dwukołowym wózku. Było to odwołanie do starej pogańskiej symboliki tego ptaka jako symbolu sił witalnych[1]. Kogut piał głośno, a efekt ten uzyskiwano dzięki temu, że wcześniej karmiony był ziarnem namoczonym w spirytusie. Z czasem żywego ptaka zastąpiono sztucznym: ulepionym z gliny, pieczonym z ciasta, wycinanym z deski. Tradycyjnie wózek dyngusowy malowano na czerwono i zdobiono suszonymi źdźbłami zbóż, traw i kwiatów oraz kolorowymi wstążkami. Prowadzący go rozśpiewani kawalerowie zbierali po domach datki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Czesław Witkowski, Doroczne polskie obrzędy i zwyczaje ludowe, Muzeum Etnograficzne w Krakowie, Kraków 1965, s. 38.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Ogrodowska, Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce, Verbinum, Warszawa 2001.