Legumina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Legumina – nazwa popularnych deserów. Zaliczają się do nich słodkie potrawy, zazwyczaj mączne, podawane po zasadniczym posiłku[1]. W kuchni polskiej, do legumin zalicza się naleśniki, racuchy, omlety, suflety, musy, galaretki i budynie[2].

Legumina owocowa na bazie twarogu, mleka odtłuszczonego i truskawek jest wskazywana jako przykładowy posiłek w jadłospisie dla osób z nadciśnieniem tętniczym (wskazany twaróg półtłusty) i dla osób z nadciśnieniem tętniczym oraz otyłością (wskazany twaróg chudy)[3].

Samo słowo legumina pochodzi z łaciny (l.poj. legumen, l.mn. legumina) i początkowo, podobnie jak w oryginale, używane było w znaczeniu „jarzyny”. Z czasem nazwa ta stała się określeniem słodkiej potrawy mącznej[4].


Przypisy

  1. praca zbiorowa: Słownik języka polskiego. Wyd. VIII. T. II L-P. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1993, s. 20.
  2. Maja i Jan Łozińscy. Historia polskiego smaku. PWN. str.283
  3. Grażyna Heleniak, Edward Jabłoński, Urszula Kaźmierczak. Leczenie niefarmakologiczne nadciśnienia tętniczego – modyfikacja żywienia. Część II. Składniki mineralne: sód, potas, wapń i magnez w diecie osób z nadciśnieniem tętniczym. „Nadciśnienie Tętnicze”. 6 (2), s. 130-131, 2002. Polskie Towarzystwo Nadciśnienia Tętniczego. ISSN 1428–5851. 
  4. Aleksander Brückner: Słownik etymologiczny języka polskiego. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1985, s. 293.