Louis Diémer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Louis Diémer, 1896

Louis-Joseph Diémer (ur. 14 lutego 1843 w Paryżu, zm. 21 grudnia 1919 tamże) – francuski pianista i kompozytor.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Diémer studiował w Konserwatorium Paryskim, wygrywając premiers prix w kategorii fortepianu, harmonii i akompaniamentu, kontrapunktu i fugi a także solfeżu, oraz second prix w kategorii organów. Jego nauczycielami byli: Antoine Marmontel (fortepian), Ambroise Thomas (kompozycja) i François Benoist (organy).

Szybko zbudował sobie reputację wirtuoza fortepianu. Często podróżował i dawał wspólne koncerty ze skrzypkiem Pablem de Sarasate. W Konserwatorium Paryskim uczył m.in. Édouarda Rislera, Alfreda Cortota, Lazare Lévy'ego, Alfreda Casellę, Yves’a Nata, Marcela Ciampiego i Roberta Casadesusa.

Diémer był również ważną osobą w promocji używania instrumentów historycznych, dając serię koncertów klawesynowych w ramach Wystawy Światowej 1889 oraz przyczyniając się do założenia Société des instruments anciens (Stowarzyszenia na rzecz starych instrumentów).

Kompozytorska spuścizna Diémera jest bardzo obszerna, zawiera się w niej m.in. koncert fortepianowy i duża ilość utworów salonowych - każdy z tych utworów jest obecnie mniej lub bardziej zapomniany.

Prace dedykowane Diémerowi[edytuj | edytuj kod]

César Franck skomponował dla niego swoje Wariacje symfoniczne, zaś Édouard Lalo zadedykował mu swój Koncert fortepianowy F-moll.

Nagrania[edytuj | edytuj kod]

Diémer był również wśród pierwszych pianistów nagrywających swoje utwory na gramofon. O jego nagraniach mówi się, że pokazują najlepsze aspekty XIX-wiecznej francuskiej szkoły pianistycznej - jasność, zdecydowanie i kontrola w szybkich pasażach oraz czyste, ciche skale. Jasno przykładają się do ogłoszenia Diémera we francuskiej prasie "królem skali i trylu". Dały również dowody komentarzom poczynionym przez jego ucznia, Lazare Lévy'ego, który samemu został wpływową osobą we francuskiej scenie muzycznej. Lévy napisał: Niezwykła precyzja gry [Diémera], jego legendarne tryle, rzeczowość jego stylu uczyniły go doskonałym pianistą, którego wszyscy podziwiamy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Schonberg, Harold C., The Great Pianists (Nowy Jork: Simon & Schuster, 1987, 1963)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons