Ménage à trois

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ménage à trois - dosłownie gospodarstwo domowe trojga, termin pochodzący z języka francuskiego, którym początkowo opisywano układ, w którym trójka osób utrzymywała stosunki seksualne zamieszkując w tym samym gospodarstwie domowym. Współcześnie znaczenie tego terminu uległo rozszerzeniu i oznacza dowolny związek (miłosny) pomiędzy trójką osób[1][2] bez względu na to czy ma on kontekst seksualny czy nie, choć zwykle termin ten ma podtekst wybitnie erotyczny gdyż bywa też czasami używany jako synonim triolizmu.

Wstęp[edytuj | edytuj kod]

Ménage à trois od najdawniejszych czasów był uważany za najstarszą alternatywną formę tradycyjnej rodziny - to rodzaj ograniczonej liczbowo (do trzech jednostek) poligamii. Zwykle jest to układ (bądź związek) trojga ludzi składajacy się z męża, żony oraz kochanka (lub odpowiednio kochanki) jednego z nich, mieszkający razem. Tworzą go więc dwie osoby tej samej płci i jedna - przeciwnej. Nierzadko układ taki zaczyna się od wzajemnie niezaspokojonej i poszukującej pary małżeńskiej.

Ménage à trois w mitach[edytuj | edytuj kod]

Wśród niektórych ludów tubylczych utrzymuje się tradycja, że do poczęcia niezbędne są trzy osoby. Pionier antropologii Robert Briffault zauważył, że nowozelandzcy Maorysi wierzyli, że "księżyc jest odwiecznym i jedynym prawdziwym mężem każdej kobiety". Księżycowi przypisywano rodzaj męski. Mimo, że Maoryska poślubiała mężczyznę, nie był on w stanie jej zapłodnić bez wstawiennictwa ducha księżyca, który w ten sposób współuczestniczył w ojcostwie.[potrzebne źródło]

Przykłady ménage à trois znane z historii[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Barbara Foster, Michael Foster i Letha Hadady: Miłość we troje. Ménage à trois od starożytności po czasy współczesne. Warszawa: Wydawnictwo Jacek Santorski & Co, 1997, s. 17. Cytat: Prawdziwy związek trzech osób jest szczególnym rodzajem miłości wymagającym nie tylko więcej niż dwu osób, ale również ich zdolności do wspólnego życia w czasie i przestrzeni.
  2. Tomasz Szlendak: Architektonika romansu. O społecznej naturze miłości erotycznej. Warszawa: Oficyna Naukowa, 2002, s. 269. Cytat: Aby definicję uściślić należy dodać, że ménage à trois nie należy mylić z klasycznym trójkątem miłosnym, w którym jedno z małżonków potajemnie zdradza swego partnera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Barbara Foster, Michael Foster i Letha Hadady Miłość we troje. Ménage à trois od starożytności po czasy współczesne, tł. Elżbieta Abłamowicz, Agnieszka Smith, Warszawa 1999, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co., ISBN 83-86821-70-1 (Three in Love. Ménage à trois from Ancien to Modern Times 1997)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]