Mary Wigman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mary Wigman, 1946
Mary Wigman, 1959 (po lewej)
z uczennicą Nahami Abbell

Mary Wigman (ur. 13 listopada 1886 w Hanowerze, zm. 19 września 1973 w Berlinie) (właściwie Karoline Sofie Marie Wiegmann) – niemiecka tancerka, choreografka, pedagog tańca. Wraz z Rudolfem Labanem i Kurtem Joossem stworzyła w latach dwudziestych XX wieku taniec wyrazisty (niem. Ausdruckstanz).

Jako pseudonim sceniczny przybrała zanglicyzowane brzmienie imienia i nazwiska.

Młodość spędziła w Hanowerze, Anglii, Holandii i Szwajcarii. Studiowała gimnastykę rytmiczną 1910-1911 w Hellerau u Émile Jaques-Dalcroze. Za radą malarza Emila Noldego rozpoczęła 1913 studia w „Szkole Sztuki” Rudolfa Labana w szwajcarskim osiedlu artystów Monte Verità.

Podczas I wojny światowej pozostała w Szwajcarii jako asystentka Labana. 1917 wystapiła w Zurychu z trzema własnymi programami tanecznymi.

Kolejne występy w Hamburgu i Dreźnie 1919 przyniosły jej rozgłos.

1920 otworzyła własną szkołę tańca w Dreźnie. 1921 rozpoczęła występy z własną grupą taneczną.

Do jej uczniów należeli m.in. Harald Kreutzberg, Gret Palucca, Yvonne Georgi i Hanna Berger.

W roku 1928 wystąpiła po raz pierwszy w Londynie, a w roku 1930 w USA. Tańczyła do skomponowanej dla niej muzyki, czasami tylko z towarzyszeniem gongów i bębnów, czasami bez towarzyszenia muzyki.

Na początku lat trzydziestych XX wieku Mary Wigmann miała w Dreźnie 360 uczniów, w szkołach filialnych m.in. w Nowym Jorku dalszych 1500 uczniów.

W okresie hitlerowskim działała dalej, w roku 1936 uczestniczyła w programie artystycznym letniej Olimpiady 1936 w Berlinie.

1942 była zmuszona do sprzedaży szkoły w Dreźnie. Prowadziła wykłady gościnne w Szkole Wyższej Muzyki i Teatru w Lipsku.

Po wojnie 1945 nadal uczyła w Lipsku. 1949 zamieszkała w Berlinie Zachodnim i założyła tam Mary Wigmann Studio.

Ze swoim zespołem występowała do roku 1961. 1967 zlikwidowała studio w Berlinie i ograniczyła się do wygłaszania wykładów.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • Die sieben Tänze des Lebens. Tanzdichtung. (Siedem tańców życia. Poemat taneczny) Diederichs, Jena 1921.
  • Komposition. (Kompozycja) Seebote, Überlingen o.J. (1925).
  • Deutsche Tanzkunst.(Niemiecka sztuka tańca) Reißner, Dresden 1935.
  • Die Sprache des Tanzes. (Mowa tańca) Battenberg, Stuttgart 1963; wznowienie: Battenberg, München 1986, ISBN 3-87045-219-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]