Max Thurian

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół pojednania w Taizé
Max Thurian
Data i miejsce urodzenia 16 sierpnia 1921
Genewa
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1996
Genewa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1987

Max Thurian (ur. 16 sierpnia 1921 w Genewie, zm. 15 sierpnia 1996 tamże) – szwajcarski teolog chrześcijański, członek ekumenicznej Wspólnoty Taizé. Pod koniec życia przeszedł na katolicyzm. Mając 66 lat przyjął święcenia kapłańskie[1].

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Odbył studia teologiczne w Genewie i został pastorem Kościoła reformowanego. W 1942 r. poznał Rogera Schütza i razem z nim oraz Pierre'em Souvairanem rozpoczął w Genewie życie wspólnotowe, które dało początek Wspólnocie Taizé. W październiku 1944 r. razem z braćmi przybył do Taizé, gdzie Wspólnota kontynuowała swoje powołanie. W dniu 17 lutego 1946 r. ordynowany w Genewie na pastora. Był jednym z pierwszych siedmiu braci, którzy w dniu 17 kwietnia 1949 r. złożyli we Wspólnocie Taizé śluby wieczyste. W Taizé poświęcił się badaniom teologicznym i liturgicznym. był również zastępcą przeora. Uczestnik tzw. Grupy z Dombes,

Wraz z bratem Rogerem na zaproszenie papieża Jana XXIII był obserwatorem na Soborze Watykańskim II. Na zaproszenie papieża Pawła VI współpracownik tzw. "Consilium" – watykańskiej rady, która przygotowywała projekt Nowego Mszału Rzymskiego. Od 1970 r. doradca komisji "Wiara i ustrój" Światowej Rady Kościołów, na jej zlecenie kierował redakcją tzw. Dokumentu z Limy na temat ekumenicznych aspektów Chrztu, Eucharystii i Posługi w Kościele (w skrócie: BEM od "Baptême, Eucharistie, Ministère")[2]. Dokument był pierwszym w historii nowożytnej tekstem na temat Eucharystii, który w znacznym stopniu zbliżył stanowiska tak licznych Kościołów i wspólnot chrześcijańskich. Stało się to możliwe głównie, dzięki przywróceniu w teologii Eucharystii na nowo pojęcia pamiątki (gr. anamensis). To Max Thurian właśnie był głównym promotorem tego terminu. Poświęcił mu klasyczną już dziś książkę L'Eucharistie. Mémorial du Seigneur. Sacrifice d'action de grâce et d'intercession - wydaną po koniec lat 50.[3]

Wychowany jako protestant (kalwinista), ku zaskoczeniu wszystkich w wieku 66 lat przeszedł na katolicyzm i równocześnie 3 maja 1987 r. przyjął w Neapolu święcenia kapłańskie. Do przyjaciół z ekumenicznej Grupy z Dombes napisał: "Od dawna w głębi duszy czuję się katolikiem". Przez papieża Jana Pawła II został w dniu 30 września 1992 r. mianowany członkiem Międzynarodowej Komisji Teologicznej, a następnie konsultorem Kongregacji ds. Duchowieństwa[1].

Dzieła i przekłady na j. polski[edytuj | edytuj kod]

Był autorem szeregu prac teologicznych, m.in.:

  • Joie du Ciel sur la Terre : Introduction a la vie liturgique, 1946
  • La Confession, 1953
  • Mariage et célibat, 1955
  • La Confirmation – Consécration des laïcs, 1957
  • L'Eucharistie. Mémorial du Seigneur. Sacrifice d'action de grâce et d'intercession, 1959
  • L'Unité visible des chrétiens et la tradition, 1961
  • Marie. Mére du Seigneur. Figure de l'Eglise, 1963, po polsku Maryja Matka Pana. Figura Kościoła, wyd. 1990
  • Amour et vérité se rencontrent, 1964
  • Le pain unique, 1967
  • La Foi en crise, 1968
  • Sacerdoce et ministère. Recherche œcuménique, 1970
  • Vers L'Intercommunion, 1970
  • L'homme moderne et la vie spirituelle, 1970, po polsku Człowiek współczesny i życie wewnętrzne w: O Eucharystii i modlitwie , wyd. 1987
  • L'Essentiel de la foi, 1972
  • Confession, sacrement et réconciliation, 1977
  • Le mystére de l'eucharistie. Une approche oecuménique, 1981, po polsku Tajemnica Eucharystii. Spojrzenie ekumeniczne w: O Eucharystii i modlitwie, wyd. 1987
  • The Churches Respond to Baptism, Eucharist and Ministry Text, 1986
  • L'identita del sacerdote, 1993, po polsku Tożsamość kapłana, wyd. 1996
  • Le prêtre configuré au Christ, 1994

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Por. O Autorze. W: M. Thurian: Tożsamość kapłana. s. 10.
  2. Tekst polski: Komisja "Wiara i Ustrój" Światowej Rady Kościołów, Chrzest, Eucharystia, posługiwanie duchowne, Tekst "Dokumentu z Limy" (1982). Tekst i komentarze, red. W. Hryniewicz, S.J. Koza, Lublin 1989, s. 15-63.
  3. J. Froniewski. Teologiczne znaczenie wkładu M. Thuriana w przygotowanie Dokumentu z Limy (BEM) w zakresie eucharystycznego charakteru anamnezy (z pozycji 30 lat recepcji dokumentu). . s. 96. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Escaffit,Jean-Claude, Rasiwala Moiz Historia Taizé, wyd. polskie 2009
  • Jaworski, Marian O autorze i jego dziele w: Max Thurian O Eucharystii i modlitwie, wyd. 1987
  • Froniewski, Jacek. Teologiczne znaczenie wkładu M. Thuriana w przygotowanie Dokumentu z Limy (BEM) w zakresie eucharystycznego charakteru anamnezy (z pozycji 30 lat recepcji dokumentu). „Wrocławski Przegląd Teologiczny”. Nr 2. 20 (2012). s. 83-98. 
  • O Autorze. W: M. Thurian: Tożsamość kapłana. Jan Machniak (przekład), Andrzej Bardecki (wstęp). Kraków: ZNAK, 1996, s. 10, seria: Teologia żywa. ISBN 83-7006-581-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]