Michaił Boncz-Brujewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaił Boncz-Brujewicz

Michaił Dmitriewicz Boncz-Brujewicz, doktor nauk wojskowych i technicznych, (ur. 24 lutego 1870 w Moskwie, zm. 3 sierpnia 1956 tamże), generał major Imperium Rosyjskiego, generał lejtnant Armii Czerwonej, brat sowieckiego działacza partyjnego Władymira Dmitriewicza Boncz-Brujewicza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie geodety. Ukończył Konstantynowski Instytut Mierniczy w 1890, po czym skierowany na fakultet matematyki Uniwersytetu Moskiewskiego, który ukończył w 1891. Wykształcenie wojskowe przeszedł w Szkole Oficerskiej Junkrów w Moskwie. Oficer od 1892. Poświęcił się służbie wojskowej. Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego ukończył w 1898. Dowódca kompanii, batalionu. Służył w sztabie dywizji, w sztabie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. W 1904 pułkownik. Od 1908 w sztabie Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Od października 1908 szef sztabu Twierdzy Libawskiej.

Z początkiem I wojnę światową, we wrześniu 1914, mianowany generał majorem i wyznaczony kwatermistrzem 3 Armii gen. N. Ruzskiego, od 17 września kwatermistrz Frontu Północno-Zachodniego (inicjator wysiedlenia Żydów ze strefy przyfrontowej, ze względu na możliwość szpiegostwa na stronę przeciwnika). Od kwietnia 1915 w dyspozycji Naczelnego Dowódcy, potem szef sztabu 6 Armii. Od 20 sierpnia 1915 szef sztabu Frontu Zachodniego. Zdjęty z szefa sztabu i oddany do dyspozycji dowódcy Frontu. Od 25 lutego 1916 pełnił obowiązki dowódcy garnizonu Psków, gdzie była kwatera główna gen. A. Ruzskiego.

Po rewolucji lutowej 1917, w Komitecie Wykonawczym Pskowskiej Rady Robotników i Żołnierzy. W czasie buntu Ł. Korniłowa, 29 sierpnia 1917 wyznaczony na dowódcę Frontu Północnego, na miejsce gen. Władysława Klembowskiego. 9 września zdjęty i skierowany do dyspozycji szefa sztabu Stawki. Od października 1917 dowódca garnizonu Mogilew. Będąc dowódcą garnizonu przeszedł na stronę bolszewików.

Po rewolucji październikowej, 20 listopada 1917 wyznaczony szefem sztabu Stawki. Po rozformowaniu Stawki, w lutym 1918 w Wszechrosyjskim Sztabie Głównym, następnie wyznaczony na dowódcę obrony Piotrogrodu i granic Rosji Sowieckiej w tym rejonie. Od marca do sierpnia 1918 przewodniczący Wyższej Rady Wojennej. Po jej likwidacji skierowany do Rady Komisarzy Ludowych. Od czerwca do lipca 1919 wykonywał obowiązki szefa Sztabu Polowego Rewolucyjnej Rady Wojskowej Republiki, po tym w Komisji zbierającej materiały i doświadczenia I wojny światowej. Od marca 1919 zakładał Główny Zarząd Geodezji Rosji Sowieckiej, którego był szefem do października 1923. W 1925 zorganizował Biuro "Zdjęcia Lotnicze". Od 1928 w dyspozycji Rewolucyjnej Rady Wojskowej ZSRR.

W 1944 mianowany generałem lejtnantem Armii Radzieckiej. Po wojnie zaangażowany w pracę naukową. Autor prac z taktyki wojsk oraz 9 tomowego wydawnictwa pt. Geodezja. Był odznaczony Orderem Świętego Włodzimierza III i IV klasy, Orderem Świętej Anny II i III klasy, Orderem Świętego Stanisława II i III klasy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. K. Zalesskij, Prawitieli i wojennaczalniki, Wyd. WECZE, Moskwa 2000.
  • M. Boncz-Brujewicz, Wspomnienia 1914-1919, Wyd. MON, Warszawa 1956.