Michaił Miasnikowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michaił Miasnikowicz
Міхаіл Мясніковіч
Mikhail Myasnikovich, March 2011.jpeg
Data i miejsce urodzenia 6 maja 1950
Nowy Snów
Premier Republiki Białorusi
Okres urzędowania od 28 grudnia 2010
Poprzednik Siarhiej Sidorski
Prezes/Przewodniczący Prezydium Narodowej Akademii Nauk Białorusi
Okres urzędowania od 19 października 2001
Poprzednik Alaksandr Wajtowicz
Kierownik Administracji Prezydenta Republiki Białorusi
Okres urzędowania od 10 października 1995
do 12 września 2001
Poprzednik Leanid Sinicyn
Następca Urał Łatypow
Minister gospodarki mieszkaniowo-komunalnej Białoruskiej SRR
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Białorusi
Okres urzędowania od 1986
do 1990
Następca Barys Batura
Odznaczenia
Order „Znak Honoru” (ZSRR) Order Ojczyzny III stopnia Order Przyjaźni (Rosja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Michaił Uładzimirawicz Miasnikowicz (biał. Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч[a], ros. Михаил Владимирович Мясникович, Michaił Władimirowicz Miasnikowicz; ur. 6 maja 1950 w Nowym Snowie) – białoruski ekonomista, polityk działacz partyjny i państwowy; w latach 2001–2010 przewodniczący Narodowej Akademii Nauk Białorusi; od grudnia 2010 roku premier Republiki Białorusi; doktor nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego).

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 maja 1950 roku we wsi Nowy Snów, w rejonie nieświeskim obwodu baranowickiego Białoruskiej SRR. W 1972 roku ukończył Brzeski Instytut Inżynieryjno-Budowlany[1][2], uzyskując specjalność inżyniera technologa[3]. W 1989 ukończył Mińską Wyższą Szkołę Partyjną[1][2]. W 1994 roku uzyskał stopień kandydata nauk (odpowiednik polskiego stopnia doktora). Temat jego dysertacji kandydackiej brzmiał: Warunki i czynniki tworzenia gospodarski rynkowej w Republice Białorusi (analiza polityczno-ekonomiczna)[3]. W 1998 roku otrzymał stopień doktora nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego)[1][2].

Od 1972 roku pracował jako inżynier[1][2] w Wydziale Technicznym Instytutu Projektowego „Minskprojekt”[4]. W latach 1973−1977 pracował w Zjednoczeniu Wytwórczym „Minskwodokanał” kolejno jako: inżynier, naczelnik oddziału wytwórczo-technicznego, główny inżynier dyrekcji ds. budownictwa infrastruktury gospodarki wodnej[3]. Od 1977 roku pracował w Zarządzie Przedsiębiorstw Obsługi Komunalnej Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego jako główny inżynier, a od 1979 roku jako jego naczelnik[4].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Michaił Miasnikowicz, Dmitrij Miedwiediew i Kärym Mäsymow w czasie konferencji, 15 czerwca 2012 roku
Michaił Miasnikowicz i Dmitrij Miedwiediew, 29 maja 2012 roku
Dmitrij Miedwiediew i Michaił Miasnikowicz, 18 lipca 2012 roku

W 1983 roku został przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Rady Deputowanych Ludowych Rejonu Sowieckiego Mińska[1][2]. W 1984 roku[5] został zastępcą przewodniczącego Mińskiego Miejskiego Komitetu Wykonawczego[1][2]. W latach 1985–1986[5] był sekretarzem Mińskiego Komitetu Miejskiego Komunistycznej Partii Białorusi[1][2].

W latach 1986−1990[3] pełnił funkcję Ministra Gospodarki Mieszkaniowo-Komunalnej Białoruskiej SRR[1][2]. Od 1990 roku był zastępcą przewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR i przewodniczącym Komitetu Państwowego Białoruskiej SRR ds. Gospodarki i Planowania[1][2]. W latach 1991–1994[3] pełnił funkcję pierwszego wiceprzewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR[1][2]. Był bliskim politycznym sojusznikiem przewodniczącego Rady Ministrów Wiaczasłaua Kiebicza. W czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku stał na czele jego sztabu wyborczego i był ostro krytykowany zarówno przez narodowo zorientowaną inteligencję, jak i przez kandydata na prezydenta Alaksandra Łukaszenkę. Mimo to, po zwycięstwie tego ostatniego, Miasnikowicz trafił do grona współpracowników prezydenta, podobnie jak wiele innych osób z otoczenia Kiebicza[1]. 22 lipca 1994 roku został wicepremierem Białorusi[6]. 10 października 1995 roku objął stanowisko Kierownika Administracji Prezydenta i zwolniony z obowiązków wicepremiera, z zachowaniem oficjalnego statusu wicepremiera[7][8]. 12 września 2001 roku zwolniono go ze stanowiska w związku z przejściem do innej pracy[9]. 19 października został prezesem Narodowej Akademii Nauk Białorusi[10], a 26 października 2004 roku przeniesiony na stanowisko przewodniczącego Prezydium tej instytucji[11].

28 grudnia 2010 roku, kilka dni po ogłoszeniu ponownego zwycięstwa Alaksandra Łukaszenki w wyborach prezydenckich, został przez niego mianowany szefem rządu[12].

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem obrońcy praw człowieka Harego Pahaniajły, Michaił Miasnikowicz został wyznaczony na premiera niezgodnie z konstytucją. Według jej zapisów, premiera wyznacza prezydent po uzgodnieniu z parlamentem. Tymczasem Michaił Miasnikowicz został wyznaczony poprzez rozporządzenie prezydenta, a dopiero po pewnym czasie propozycja przyjęcia jego kandydatury została skierowana do Izby Reprezentantów. Zdaniem Pahaniajły, było to złamanie procedury i demonstracja braku szacunku dla konstytucji zarówno ze strony prezydenta, jak i parlamentu[13].

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Michaił Miasnikowicz jest zwolennikiem integracji w ramach Wspólnoty Niepodległych Państw i Związku Białorusi i Rosji. Brał udział w opracowaniu dokumentów założycielskich ZBiR[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Michaił Miasnikowicz jest żonaty, ma córkę i syna[3].

Oznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Michaił Miasnikowicz jest autorem ponad 150 prac naukowych, w tym 14 monografii. Główne prace:

  • Stanowlenije rynocznoj ekonomiki w Riespublikie Biełaruś. Mińsk: BGEU, 1995;
  • Formirowanije finansowo-promyszlennych grupp w pieriechodnych ekonomikach (na primierie Riespubliki Biełaruś i Rossijskoj Fiedieracyi). SPb, 1997;
  • Intiegracyonnyje ekonomiczeskije processy w stranach SNG i ich intiensifikacyja. Mińsk, 1998;
  • Naucznyje osnowy innowacyonnoj diejatielnosti. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2003;
  • Nacyonalnaja biezopasnost′ Riespubliki Biełaruś: Sowriemiennoje sostojanije i pierspiektiwy. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2003 (ze współaut.);
  • Innowacyonnaja diejatielnost′ w Riespublikie Biełaruś: tieorija i praktika. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2004;
  • Socyalno-ekonomiczeskoje razwitije Riespubliki Biełaruś: istoczniki i pierspiektiwy ustojcziwogo rosta. Mińsk: CSASI Narodowej Akademii Nauk Białorusi, 2005;
  • Uprawlenije sistiemoj obiespieczenija ekonomiczeskoj biezopasnosti. Mińsk: Prawo i ekonomika, 2006 (wsp. z S.S. Połonikiem i W.W. Puznikowem);
  • Nauka Biełarusi na sowriemiennom etapie. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2006 (wsp. z A.I. Lesnikowiczem i S.M. Diedkowem);
  • Riespublika Biełaruś: makroekonomiczeskaja dinamika, innowacyonnoje razwitije, ekonomiczeskaja biezopasnost′. Mińsk, Biełaruskaja nawuka, 2009;
  • Riespublika Biełaruś pa puti k nowoj ekonomikie. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2009;
  • Atomnaja eniergietika: sostojanije, problemy, pierspiektiwy. Mińsk: Biełaruskaja nawuka, 2009 (wsp. z A.A. Michalewiczem)[5].

Uwagi

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Міхаіл Уладзімеравіч Мясьніковіч (czyt. Michaił Uładzimierawicz Miaśnikowicz);
    • przy użyciu białoruskiej łacinki: Michaił Uładzimiravič Miasnikovič lub Michaił Uładzimieravič Miaśnikovič.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 Kto... s. 184–185.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 Encykłapiedyja... s. 250.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Miasnikowicz Michaił Władimirowicz (ros.). Kto jest′ kto w Biełarusi. [dostęp 2012-05-28].
  4. 4,0 4,1 The Chairman of NASB Presidium Mikhail V. MYASNIKOVICH (ang.). Narodowa Akademia Nauk Białorusi. [dostęp 2012-05-28].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Starszynia Prezidiuma NAN Biełarusi Miasnikowicz Michaił Uładzimirawicz (biał.). Narodowa Akademia Nauk Białorusi. [dostęp 2012-05-28].
  6. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 22 ijula 1994 g. №2 „O naznaczenii Zamiestitiela Premjer-ministra Riespubliki Biełaruś” (ros.). Bank Zakonow, 1994-07-22. [dostęp 2012-05-28].
  7. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 10 oktiabria 1995 g. №411 „O naznaczenii M.W.Miasnikowicza Gławoj Administracyi Priezidienta Riespubliki Biełaruś” (ros.). Bank Zakonow, 1995-10-10. [dostęp 2012-05-28].
  8. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 4 janwaria 1997 g. №15 „O naznaczenii M.W.Miasnikowicza Gławoj Administracyi Priezidienta Riespubliki Biełaruś” (ros.). Bank Zakonow, 1997-01-04. [dostęp 2012-05-28].
  9. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 12 sientiabria 2001 g. №490 „Ob oswobożdienii M.W.Miasnikowicza ot dołżnosti Gławy Administracyi Priezidienta Riespubliki Biełaruś” (ros.). Bank Zakonow, 2001-09-12. [dostęp 2012-05-28].
  10. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 19 oktiabria 2001 g. №596 „O naznaczenii M.W.Miasnikowicza Priezidientom Nacyonalnoj akadiemii nauk Biełarusi” (ros.). Bank Zakonow, 2001-10-19. [dostęp 2012-05-28].
  11. Alaksandr Łukaszenka: Ukaz Priezidienta Riespubliki Biełaruś ot 26 oktiabria 2004 g. №518 „O naznaczenii M.W.Miasnikowicza Priedsiedatielem Priezidiuma Nacyonalnoj akadiemii nauk Biełarusi” (ros.). Bank Zakonow, 2004-10-26. [dostęp 2012-05-28].
  12. 28 diekabria Priezidient Riespubliki Biełaruś rassmotrieł kadrowyje woprosy (ros.). president.gov.by, 2010-12-28. [dostęp 2012-05-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-08-05)].
  13. Hary Pahaniajła: Toje, jak pryznaczyli Miasnikowicza, pryniżaje parłamient (biał.). Biełsat TV, 2011-01-28. [dostęp 2012-05-28].
  14. P. Szipuk: Postanowlenije Priezidiuma Sowieta Riespubliki Nacyonalnogo sobranija Riespubliki Biełaruś ot 28 apriela 2000 g. №250-PSR „O nagrażdienii M.W.Miasnikowicza Poczetnoj gramotoj Nacyonalnogo sobranija Riespubliki Biełaruś” (ros.). Bank Zakonow, 2000-04-28. [dostęp 2012-05-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]