Minia ołowiowa

Minia ołowiowa
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC) tlenek diołowiu(II) i ołowiu(IV) lub tlenek ołowiu(II, IV)
Inne nazwy i oznaczenia tlenek ołowiawo-ołowiowy
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	Pb3O4
Inne wzory	2PbO·PbO2
Masa molowa	685,60 g/mol
Wygląd	pomarańczowo-czerwony proszek
Identyfikacja
Numer CAS	1314-41-6
PubChem	22833428
Właściwości Gęstość i stan skupienia 8,3 g/cm³; ciało stałe Rozpuszczalność w wodzie nierozpuszczalny Rozp. w innych rozpuszczalnikach gorący stężony roztwór KOH Temperatura topnienia 500 °C
Niebezpieczeństwa MSDS Zewnętrzne dane MSDS Zagrożenia (UE) Toksyczny (T) Groźny dla środowiska (N) Zwroty R R61, R20/22, R33, R62, R50/53 Zwroty S S53, S45, S60, S61
Podobne związki
Podobne związki	PbO2, PbO
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Minia ołowiowa – nazwa zwyczajowa nieorganicznego związku chemicznego, mieszanego tlenku ołowiu o wzorze Pb₃O₄, w którym ołów występuje na stopniu utlenienia +2 i +4 (tlenek diołowiu(II) i ołowiu(IV) lub zwyczajowo tlenek ołowiawo-ołowiowy). Minia występuje zwykle jako pomarańczowo-czerwony proszek o dużej gęstości (około 9 g/cm³). Nazwa minia pochodzi od rzeki Miño w Hiszpanii, gdzie znajdowały się pierwsze eksploatowane złoża minii. W sieci krystalicznej minii stwierdzono obecność oktaedrów Pb⁺⁴O₆ oraz nieregularnych piramid Pb⁺²O₄.

Minia stosowana jest jako pigment rdzo-ochronny (antykorozyjny) w farbach podkładowych. Zabezpiecza żelazo przed korozją utleniając je powierzchniowo z wytworzeniem cienkiej warstwy tlenków żelaza (→ pasywacja). Używana jest również w hutnictwie szkła i do wytwarzania kitów. Jak każdy związek ołowiu jest trująca.

Pb₃O₄ można otrzymać przez utlenienie tlenku ołowiu(II) (PbO, zwanego glejtą ołowiową) lub ołowiu metalicznego.

Zobacz też

• szkło ołowiowe