Miranda Otto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miranda Otto
Miranda Otto (2012)
Miranda Otto (2012)
Data i miejsce urodzenia 16 grudnia 1967
Brisbane, Australia
Zawód aktorka
Współmałżonek Peter O'Brien
Lata aktywności od 1986

Miranda Otto (ur. 16 grudnia 1967 w Brisbane) – australijska aktorka.

Córka aktorskiej pary Barry’ego i Lindsay Otto, siostra Gracie Otto. Rozpoczęła karierę aktorską w 1986 roku, w wieku osiemnastu lat. Występowała w różnych filmach, zarówno niezależnych, jak i z wielkich wytwórni filmowych. Jej pierwszym ważnym filmem była Emma’s War, gdzie zagrała nastolatkę, która przenosi się w australijski busz w trakcie II wojny światowej[1].

Po dekadzie cenionych przez krytyków ról w australijskich filmach zyskała uwagę Hollywoodu, po pojawieniu się w rolach drugoplanowych w Cienkiej czerwonej linii i Co kryje prawda. Stała się powszechnie znaną dzięki zagraniu postaci Éowiny trylogii filmowej Władca Pierścieni Petera Jacksona.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Otto wychowywała się w Newcastle i Brisbane, a krótko przebywała w Hongkongu, po rozwodzie rodziców w 1974 roku[2]. Spędzała weekendy i wakacje z ojcem w Sydney, a za jego sprawą zainteresowała się aktorstwem[3]. W latach dzieciństwa, z przyjaciółmi w wolnym czasie pisała scenariusze oraz projektowała kostiumy i latawce[4]. Otto wystąpiła w kilku sztukach w Nimrod Theatre, które zwróciły uwagę reżyser castingu, Faith Martin. Następnie, w 1986 roku, Otto otrzymała rolę w drugowojennym dramacie Emma’s War[3].

Chciała zostać baletnicą, ale została zmuszona do porzucenia tego pragnienia ze względu na umiarkowaną skoliozę[2]. Ukończyła National Institute of Dramatic Art w Sydney, w 1990 roku[5]. Przedtem pojawiła się w drobnych rolach filmowych, w Initiation (1987) i Trzynastym piętrze (1988)[6].

Kariera: początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza rola filmowa Otto w 1991 roku (po ukończeniu studiów) w The Girl Who Came Late była przełomem, którym zwróciła na siebie uwagę australijskiego przemysłu filmowego i ogółu publiczności. W filmie, reżyserowanym przez Kathy Mueller, zagrała rolę młodej kobiety, Nell Tiscowitz, która może komunikować się z końmi. Jej postać przyniosła Otto pierwszą nominację Australian Film Institute dla „Najlepszej aktorki” w następnym roku[6].

Jej kolejna rola przyszła wraz z filmem The Last Days of Chez Nous, który przedstawiał złożone relacje między członkami australijskiej rodziny. Ten obraz zyskał Otto jej druga nominację Australian Film Institute, tym razem dla „Najlepszej aktorki drugoplanowej”. W 1993 wystąpiła z Noah Taylorem w prowokacyjnej komedii Nostradamus Kid, która została oparta na wspomnieniach Boba Ellisa z lat 60. Otto zaangażowała się w ten film, ponieważ była „zafascynowana tym okresem i ludźmi, którzy z niego się wywodzili”[7]. Mała rola w niezależnej produkcji Sex Is a Four Letter Word przyszła w 1995 roku[6].

W tym samym roku zaczęła wątpić w wybór kariery życiowej, kiedy nie dostała roli o którą starała się w castingu. Uciekła do swego domu w Newcastle na prawie rok, podczas którego malowała dom matki[5]. W 1996 roku reżyser Shirley Barrett obsadziła ją w roli nieśmiałej kelnerki w Love Serenade. Otto zagrała Dimity Hurley, samotną młodą kobietę, która konkuruje ze starszą siostrą Vicki-Ann o uwagę słynnego didżeja z Brisbane. W następnym roku wystąpiła w filmach The Well i Doing Time for Patsy Cline. Kiedy Otto otrzymała scenariusz pierwszego z nich, odmówiła przeczytania go, obawiając się, że nie otrzyma tej roli. Uważała, że nie może przekonywująca zagrać osiemnastoletniej Katheriny, mając w tym czasie lat trzydzieści[5]. W filmie, w reżyserii Samanthy Lang, zagrała nastolatkę uwikłaną w klaustrofobiczną relację z samotną, starsza kobietą. Obraz zebrał mieszane recenzje – krytyk Paul Fisher napisał, że występ Otto nie był „przekonywujący” jakby „grała kolejny, powtarzający się charakter, który mało ujawnia”, podczas gdy Louise Keller stwierdziła, że aktorka pokazała „swój dotychczas najlepszy występ sceniczny”[8]. Za ten film Otto otrzymała swoją trzecią nominację Australian Film Institute[6]. Później, w tym samym roku, zagrała z Richardem Roxburghiem w Marząc o Patsy Cline. Niskobudżetowy, australijski film wymagał od niej wykonania standardów muzyki country, zebrał również mieszane recenzje od krytyków[9].

Wkrótce po premierze obu tych filmów, magazyny i inne media zainteresowały się aktorką. W 1997 roku Otto zaczęła spotykać się z Roxburghiem, partnerem z Marząc o Patsy Cline. Ich związek uczynił ją regularnym tematem australijskich tabloidów i mediów, roli do której nieprzywykła[2].

Następnym projektem aktorki była romantyczna komedia Zagubione listy (1998). Był to pierwszy wspólny film Otto i jej ojca, który zagrał tam krótki epizod. In the Winter Dark, w reżyserii Jamesa Bogle’a, pojawiła się w tym samym roku. Otto wcieliła się tam w Ronnie, kobietę w ciąży, niedawno porzuconą przez chłopaka. Film był sukcesem w oczach krytyki, a aktorka po raz czwarty została nominowana do nagrody Australian Film Institute[6]. Mała rola w Cienkiej czerwonej linii doprowadziła do dalszych filmowych angaży poza Australią, takich jak we Włoszech, gdzie zagrała w niskobudżetowym filmie La volpe a tre zampe, wyprodukowanym w 2001 roku i nadanym w tamtejszej telewizji po raz pierwszy w marcu 2009[6].

Hollywood[edytuj | edytuj kod]

Jej pierwszą hollywoodzką rolą, u boku Harrisona Forda i Michelle Pfeiffer, był thriller Co kryje prawda z 2000 roku. Zagrała Mary Feur, tajemnicza sąsiadkę. Obraz spotkał się z mieszanymi opiniami, ale był międzynarodowym sukcesem, zarabiając 291 milionów dolarów [10]. W 2001 roku wystąpiła jako przyrodnik w Wojnie plemników. Scenarzysta Charlie Kauffman, pod wrażeniem jej przesłuchania dwa lata wcześniej do jego filmu Być jak John Malkovich, zorganizował Otto próbę i spotkanie z reżyserem, Michelem Gondory’m[11]. Film był zarówno komercyjnym, jak i artystycznym rozczarowaniem[12]. Krytyk Jeffrey M. Anderson zganił francuski akcent aktorki i napisał, że „nie wydaje się łapać, co się wokół niej dzieje”[13]. W tym samym roku wystąpiła także w adaptacji The Way We Live Now Anthony’ego Trollope’a, produkcji BBC, w roli upartej Amerykanki z Południa, zdeterminowanej, by zmanipulować postać Cilliana Murphy’ego do ożenku z nią.

W 1999 roku Otto obsadzono jako Éowinę, wojowniczkę z Rohanu, w trylogii filmowej Władca Pierścieni. Reżyser Peter Jackson wybrał ją zaraz po obejrzeniu video przesłuchania, jakie nakręciła w Australii[14]. Dla tej roli aktorka spędziła sześć tygodni na nauce choreografii kaskaderów i jazdy konnej[15]. Postać Otto pojawiła się w części drugiej, Władcy Pierścieni: Dwóch wieżach w 2002 roku oraz w trzeciej, Władca Pierścieni: Powrocie króla, w następnym roku. Trylogia była sukcesem filmowym i finansowym, a trzecia część otrzymała Nagrodę Akademii dla „Najlepszego Filmu” w 2004 roku[16]. Występ Otto przyniósł jej nominację dla „Najlepszej Aktorki Drugoplanowej” od Academy of Science Fiction, Fantasy & Horror Films.

Otto na konwencie Ring Co w Fuldzie (2006)

Następnym projektem aktorki był australijski, telewizyjny miniserial Through My Eyes: The Lindy Chamberlain Story (2004). Obraz ten to dramat, który przedstawia losy kobiety skazanej (w 1982 roku) za zamordowanie córki, Azarii, w jednym z najbardziej nagłośnionych australijskich procesów o zabójstwo. Otto została zaangażowana w roli Chamberlain po tym jak jej mąż, Peter O’Brien, został obsadzony w roli oskarżyciela. Aktorka zwróciła uwagę na tą postać, ponieważ dawała jej „perspektywę poznania niekonwencjonalnego charakteru”[17]. W 2005 roku za tę rolę nagrodę Logie Awards, w kategorii „Najlepsza aktorka w serialu dramatycznym”[6].

Reżyser Steven Spielberg, pod wrażeniem wytęp Otto we Władcy Pierścieni, skontaktował się z nią, by zapytać, czy zagrałaby obok Toma Cruise’a w wysokobudżetowym filmie science fiction Wojna światów (2005). Aktorka, wtedy w ciąży, sądziła, że będzie musiała odrzucić tą rolę, ale scenariusz został przerobiony, by jej dogodzić. Po narodzinach córki, rozpoczęła swoisty odpoczynek od filmów, aby skoncentrować się na macierzyństwie oraz występach teatralnych w Australii[1].

W 2007 roku zagrała Cricket Stewart, żonę popularnego reżysera, w telewizyjnym miniserialu Żona wstępna[6]. W tym samym roku, wystąpiła w telewizyjnym serialu Kaszmirowa mafia. Wcieliła się tam w rolę Juliet Draper, kobiety sukcesu, która musi polegać na swoich przyjaciołach, by pogodzić wymagania kariery z rodziną w Nowym Jorku[18]. Otto zdecydowała się zagrać w tym serialu bowiem „amerykańska telewizja jest w tej chwili tak interesująca, a szczególnie postacie kobiece są fantastyczne”, a ponadto „lubi pomysł prowadzenia postaci w długim okresie czasu oraz rozwijanie jej”[19]. Kolejna seria została jednak odwołana w maju 2008 roku[20].

Teatr[edytuj | edytuj kod]

W teatralnym debiucie wystąpiła w 1986 roku, w sztuce The Bitter Tears of Petra Von Kant, dla Sydney Theatre Company[21]. Trzy następne produkcje dla STC przyszły w końcu lat osiemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych. W 2002 roku wróciła na scenę, grając Norę Helmer w Domie lalki, razem ze swym późniejszym mężem. Występ Otto przyniósł jej w 2003 nominację do Helpmann Award i MO Award dla „Najlepszej aktorki”[22].

Następną rolą teatralną był psychologiczny thriller Boy Gets Girl (2005), w którym zagrała Teresę, dziennikarkę z nowojorskiego magazynu. Zobowiązała się do udziału w projekcie, nim okazało się, że jest w ciąży. Reżyser Robyn Nevin przełożyła premierę z grudnia 2004 na wrzesień 2005, tak że Otto mogła wystąpić. W 2005 Nevin rozpoczęła przygotowania do sztuki specjalnie zleconej dla Otto[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2003 roku Otto poślubiła aktora Petera O’Briena, po dwóch spotkaniach w trakcie spektaklu Dom lalki[23]. Mają jedno dziecko, córkę Darcey, która urodziła się 1 kwietnia 2005 roku. Od tego momentu Otto ograniczyła swoją pracę, by spędzać czas z rodziną w ich domu w Australii[2].

W wywiadzie z 2004 aktorka stwierdziła, że ma nadzieję, iż nigdy nie będzie tak sławna, jak australijska koleżanka po fachu, Nicole Kidman –„nie wiem, czy mogłabym kiedykolwiek sobie z tym poradzić”[24].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[6]
Rok Tytuł produkcji Rola Uwagi
1986 Emma’s War Emma Grange
1987 Initiation Stevie
1988 The Flying Doctors Amy Brodie serial telewizyjny (sezon 3, odcinek 18)
1988 A Country Practice Millie Allcott serial telewizyjny (sezon 8, odcinki 7-10)
1988 The 13th Floor Rebecca
1991 Hampton Cour Melissa serial telewizyjny (sezon 1, odcinek 1)
1991 The Girl Who Came Late Nell Tiscowitz nominacja Australian Film Institute w kategorii „Najlepsza aktorka w roli głównej”
1991 Heroes II: The Return Roma Page film telewizyjny
1992 The Last Days of Chez Nous Annie nominacja Australian Film Institute „Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej”,
nominacja Film Critics Circle of Australia „Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej”
1993 The Nostradamus Kid Jennie O’Brien
1994 G.P. Elizabeth Wiggins serial telewizyjny (sezon 6, odcinek 14)
1995 Police Rescue Amanda serial telewizyjny (sezon 4, odcinek 1)
1995 Sex Is a Four Letter Word Viv
1996 Love Serenade Dimity Hurley
1997 The Well Katherine nominacja Australian Film Institute „Najlepszy występ aktorki w roli głównej”,
nominacja Film Critics Circle of Australia „Najlepsza aktorka”
1997 True Love and Chaos Mimi
1997 Doing Time for Patsy Cline Patsy Cline
1998 Zagubione listy Alice Walsh nominacja Film Critics Circle of Australia „Najlepsza aktorka”
1998 In the Winter Dark Ronnie nominacja Australian Film Institute „Najlepszy występ aktorki w roli drugoplanowej”
1998 Cienka czerwona linia Marty Bell nagroda Satellite Awards „Wybitny występ obsady filmowej” (wyróżnienie zbiorowe)
1999 The Jack Bull Cora Redding film telewizyjny
2000 Kin Anna
2000 Co kryje prawda Mary Feur
2001 La volpe a tre zampe Ruth
2001 Wojna plemników Gabrielle
2001 The Way We Live Now pani Hurtle miniserial telewizyjny
2002 Doctor Sleep Clara Strother
2002 Julia wraca do domu Julie Makowsky nagroda Newport Beach Film Festival „Najlepsza aktorka”
2002 Władca Pierścieni: Dwie wieże Éowina nominacja Empire Award „Najlepsza aktorka”,
nagroda Phoenix Film Critics Society Award „Najlepsza obsada” (wyróżnienie zbiorowe),
nominacja Screen Actors Guild Award „Wybitny występ obsady filmowej” (wyróżnienie zbiorowe),
nominacja DVD Exclusive Awards „Najlepszy komentarz audio” (wyróżnienie zbiorowe)
2003 Danny Deckchair Glenda Lake
2003 Władca Pierścieni: Powrót króla Éowina nagroda Broadcast Film Critics Association Award „Najlepsza obsada” (wyróżnienie zbiorowe),
nagroda National Board of Review Award „Najlepsza obsada” (wyróżnienie zbiorowe),
nagroda Saturn „Najlepsza aktorka drugoplanowa
nominacja Phoenix Film Critics Society Award „Najlepsza obsada” (wyróżnienie zbiorowe),
nagroda Screen Actors Guild Award „Wybitny występ obsady filmowej” (wyróżnienie zbiorowe)
nominacja Utah Film Critics Association Awards „Najlepsza aktorka w roli drugoplanowej”
nagroda Online Film Critics Society Awards „Najlepsza obsada” (wyróżnienie zbiorowe)
2004 W kryjówce mojego ojca Penny
2004 Through My Eyes: The Lindy Chamberlain Story Lindy Chamberlain miniserial telewizyjny,
nagroda Logie Award (Silver Logie) „Najbardziej wybitna aktorka w serialu”,
nominacja Australian Film Institute „Najlepsza aktorka w roli głównej w telewizji”
2004 Lot Feniksa Kelly Johnson
2005 Wojna światów Mary Ann Davis
2007 Żona wstępna Cricket Stewart miniserial telewizyjny
2007 Kaszmirowa mafia Juliet Draper serial telewizyjny
2009 Schadenfreude kelnerka
2009 In Her Skin pani Barber
2009 Blessed Bianca
2009 A Marriage Abby Gabriel film telewizyjny
2010 South Solitary Meredith nominacja Film Critics Circle of Australia „Najlepsza aktorka”
2011 Locke & Key Nina Locke
2012 Miss Fisher’s Murder Mysteries Lydia Andrews miniserial telewizyjny (sezon 1, odcinek 1)
2013 Reaching for the Moon Elizabeth Bishop
2013 The Turning Sherry
2014 Ja, Frankenstein Leonora
2014 The Homesman Theoline Belknapp
2014 Rake Maddy Deane serial telewizyjny
2015 Westworld Virginia Pittman serial telewizyjny
2015 The Daughter Charlotte w postprodukcji

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 The Right Stage of Life. „The Sydney Morning Herald”, 26 November 2005 (ang.). 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Claire Scobie. Balancing Act. „The Herald Sun”, 26 June 2005. 
  3. 3,0 3,1 Catherine Keenan. Family Viewing. „The Sydney Morning Herald”, 1 October 2005 (ang.). 
  4. Sue Williams. Doing It Her Way. „The Australian Women's Weekly”, June 2007. 
  5. 5,0 5,1 5,2 Amruta Slee. Miranda Otto Goes Off. „HQ Magazine”, September-October 1997. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 6,7 6,8 IMDb: Miranda Otto (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  7. Matthew Bass. Miranda Otto Interview. „Cinema Papers”, October 1997. 
  8. Paul Fisher, Louise Keller: The Well Reviews (ang.). [dostęp 2015-01-02].
  9. Doing Time for Patsy Cline (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  10. Box Office Mojo: What Lies Beneath (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  11. B. Jude Landry. Have Talent, Will Travel. „Venice: L.A.'s Arts and Entertainment Magazine”, April 2002. 
  12. Box Office Mojo: Human Nature (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  13. Jeffrey M Anderson: To Err Is 'Human (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  14. Ian Nathan. Meet Éowyn, Tolkien's Ballsiest Lady. „Empire Magazine”, January 2003. 
  15. Emerging Eowyn: Heavy Burdens and Slashing Swords (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  16. BBC News: Rings scores Oscars clean sweep (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  17. Debi Enker. Through Their Eyes. „The Age”, 18 November 2004 (ang.). 
  18. Nellie Andreeva. Three Pilots Using 'Sex' Guide. „The Hollywood Reporter”, 9 January 2007. 
  19. Amy Amatangelo. TV Insider: Miranda Otto. „Boston Herald”, 12 January 2008. 
  20. TV Series Finale: Cashmere Mafia and Miss Guided: ABC Cancels Two More (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  21. Cast Biographies (InMyFathersDen.com) (ang.). [dostęp 2015-01-07].
  22. Miranda Otto CV (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  23. Miranda Otto biography (ang.). [dostęp 2015-01-05].
  24. The Lord Of The Rings Star Miranda Otto Hopes She'll Never Be as Famous as Fellow Aussie Nicole Kidman. „Now Magazine”, January 2004. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]