Moc zasady

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Moc zasady – ilościowa miara chemicznej „siły działania” zasad. Miarą tej mocy jest minus logarytm dziesiętny ze stałej dysocjacji zasady w danych warunkach temperatury i ciśnienia, oznaczany skrótem pKb.

pKb = −log[Kb]

gdzie Kb to stała dysocjacji zasady. Im pKb jest mniejsze, tym moc zasady jest większa.

Przykładowo dla NaOH:

NaOH → Na+ + OH (dysocjacja w wodzie)
 K_b = \frac{[Na^+][OH^-]}{[NaOH]} > 10^{14},  pK_b < -14

Przykładowe wartości pKb:

Dietyloamina:   3
Amoniak: 4,7
Mocznik: 13,8

Dla zasadowych związków organicznych najczęściej zamiast pKb podaje się wartości pKa (oznaczane czasem jako pKBH+) dla kwasu sprzężonego BH+ danej zasady B[1]. Obie wartości skorelowane są wzorem

pKa + pKb = 14

Np. dla amoniaku pKb = 4,7, a pKa = 9,3, która to wartość odpowiada dysocjacji (jonizacji) kwasowej jonu amonowego NH4+, a także reakcji hydrolizy tegoż jonu.

Mocne zasady[edytuj | edytuj kod]

Wartości Kb mocnych zasad w wodzie są na tyle duże (powyżej 1014), że nie daje się ich zmierzyć żadnymi znanymi metodami, dlatego trudno jest porównywać ich moc i zazwyczaj przyjmuje się, że wszystkie silne zasady posiadają jednakową moc. Dopiero w przypadku słabszych zasad jest sens porównywać ich moc, jednak relacja między ich mocą i strukturą chemiczną jest dość złożona.

Mocne zasady:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. D.D. Perrin: Dissociation constants of organic bases in aqueous solution. Londyn: Butterworths & Co., 1965, s. 393, seria: IUPAC.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]