Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
The Asia & Pacific Museum in Warsaw
Budynek muzeum (widok ogólny)
Budynek muzeum (widok ogólny)
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Solec 24
00-403 Warszawa
Data założenia 1973
Zakres zbiorów kultura krajów Azji, Oceanii oraz Australii
Dyrektor Joanna Wasilewska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie
Ziemia 52°13′59,30″N 21°02′14,42″E/52,233140 21,037340
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum

Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawiemuzeum założone w 1973 roku w Warszawie. Jest jedynym w Polsce posiadającym wyłącznie zbiory poświęcone kulturom krajów Azji, Oceanii oraz Australii.

Muzeum mieści się w dwóch zabytkowych 2-piętrowych budynkach dawnej rzeźni miejskiej przy ul. Solec 24.

Początki muzeum[edytuj | edytuj kod]

Muzeum narodziło się z pasji kolekcjonerskiej Andrzeja Wawrzyniaka, marynarza i dyplomaty, który w Azji spędził 27 lat, głównie w Wietnamie, Indonezji, Laosie, Nepalu i Afganistanie.

Z prywatnego kolekcjonera stał się profesjonalnym muzealnikiem. Zasiadał w Radzie do Spraw Muzeów przy Ministrze Kultury. Jest nadal, od kilku kadencji, członkiem Komitetu Nauk Orientalistycznych Polskiej Akademii Nauk. W 1973 roku podarował swe już wtedy bogate zbiory dzieł sztuki i obiektów etnograficznych państwu polskiemu i mianowany został dożywotnim dyrektorem i kustoszem utworzonego w ten sposób muzeum. Założycielska kolekcja, licząca ponad 4000 obiektów, pochodziła z wysp indonezyjskich: Jawy, Sumatry, Kalimantanu (czyli Borneo), Sulawesi (czyli Celebesu), Bali, Sumby, Moluków, Flores. Najważniejszą jej część stanowiły krisy, maski obrzędowe i teatralne, lalki klasycznego teatru jawajskiego wayang kulit i wayang golek, rzeźby kamienne, drewniane, terakotowe oraz tkaniny: batiki, ikaty i tapisy, wreszcie zbiory tradycyjnego i współczesnego malarstwa indonezyjskiego.

Adam Wawrzyniak zrezygnował z funkcji dyrektora w 2013 roku[1].

Zakres zbiorów[edytuj | edytuj kod]

Muzeum Azji i Pacyfiku gromadzi zbiory ze wszystkich krajów Azji, Australii i Oceanii, głównie przez darowizny od indywidualnych ofiarodawców oraz instytucji, a także w drodze zakupów. Obecnie przekroczyły one liczbę 20500 obiektów. Najliczniejsze są kolekcje z Indonezji, Wietnamu, Indii, Birmy, Laosu, Chin, krajów kręgu buddyzmu tradycji wadżrajany (Mongolia, Nepal, Tybet), jak też Centralnej Azji i Afganistanu. Muzeum gromadzi także współczesne malarstwo, grafikę i rysunki o tematyce orientalnej. W zbiorach znajdują się prace takich artystów polskich jak Tadeusz Kulisiewicz, Aleksander Kobzdej, Andrzej Strumiłło i Roman Opałka.

Biblioteka Azjatycka[edytuj | edytuj kod]

Przy Muzeum istnieje Biblioteka Azjatycka posiadająca specjalistyczny księgozbiór liczący ponad 14 tysięcy woluminów i ponad 200 tytułów czasopism polskich i obcych, uzyskiwanych drogą zakupów i wymiany. Uzupełniają to zbiory specjalne w postaci mikrofilmów, fotografii, nagrań płytowych i wideo.

Ekspozycje[edytuj | edytuj kod]

Z braku miejsca Muzeum nie posiada stałej ekspozycji. Wystawy czasowe prezentowane są w nowej siedzibie przy ul. Solec 24 w Warszawie. Okazjonalnie organizowane są także w innych salach wystawowych stolicy. Wiele wystaw odbywa się w innych miastach polskich i za granicą, nie tylko w Europie, lecz także w Azji i pozostałych częściach świata. Rozległa działalność oświatowa i promocyjna wyraża się liczbą wielu spotkań: są to prelekcje na temat sztuki, religii, filozofii azjatyckich, pokazy filmowe, wieczory poezji, muzyki i tańca orientalnego, spotkania z ciekawymi ludźmi, jak dyplomaci, podróżnicy, wyznawcy różnych religii.

Nowy budynek[edytuj | edytuj kod]

Główne wejście do nowego budynku muzeum przy ul. Solec, 2014

W 2002 roku Muzeum podpisało umowę z inwestorem, spółką EuroCity, na dzierżawę części działki przy ul. Solec 24 w celu budowy budynku biurowego, mieszczącego również siedzibę Muzeum. Na parterze tego budynku mają znaleźć się ekspozycje Muzeum. Budowa gmachu rozpoczęła się wiosną 2006 r. W czasie budowy zmieniono koncepcję jego przeznaczenia – obecnie ma to być apartamentowiec. Od maja 2014 roku Muzeum organizuje w nowym budynku wystawy czasowe. Po raz pierwszy w dziejach tej instytucji pod jednym dachem znalazły się sale ekspozycyjne (w tym pierwsze w historii placówki ekspozycje stałe, ukazujące przekrój niemal wszystkich kultur Azji), magazyny i pracownie.

Przypisy

  1. Michał Wojtczuk. Dyrektor opuścił muzeum. „Gazeta Wyborcza (Gazeta Stołeczna)”, s. 3, 2013-08-28. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lech Z. Niekrasz (red.), Azja i Pacyfik nad Wisłą. 25 lat Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie. 50 lat działalności Andrzeja Wawrzyniaka, Warszawa 1998, s. 238 ISBN 83-907705-1-2
  • Andrzej Wawrzyniak, Muzeum Azji i Pacyfiku w Warszawie. Od kolekcji prywatnej do muzeum autorskiego, [w:] "200 lat muzealnictwa warszawskiego". Dzieje i perspektywy, Zamek Królewski w Warszawie, 2006
  • Joanna Wasilewska-Dobkowska, Indonesian Art in the Asia and Pacific Museum, Warsaw, Poland, [w:] "Arts of Asia" (Hongkong), Number 4/2007
  • Michał Wojtczuk, Muzeum budowane przez dekadę, [w:] Gazeta Wyborcza (Gazeta Stołeczna) z 26 listopada 2010 r., strona 14
  • Andrzej Strumiłło (koncepcja i projekt), Maharadża z Powiśla, Muzeum Azji i Pacyfiku, Warszawa 2012, s. 150, ISBN 978-83-862-4425-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]