Nikołaj Niekrasow
Nikołaj Aleksiejewicz Niekrasow (ros. Николай Алексеевич Некрасов) (ur. 10 grudnia 1821 w Niemirowie, zm. 8 stycznia 1878 w Petersburgu) - rosyjski poeta.
Ojcem Niekrasowa był rosyjski porucznik, a matką Polka, Helena Zakrzewska [1]
Od 1847 r. współwłaściciel i redaktor (w późniejszym okresie istnienia pisma jeden z redaktorów) pisma literacko-społecznego Sowriemiennik. Następnie był redaktorem naczelnym czasopisma literackiego Otieczestwiennyje zapiski.
W Rosji działa od 1946 r. muzeum Niekrasowa w domu we wsi Karabicha koło Jarosławia. Dom ten poeta kupił jako letni i w latach 1861-1875 mieszkał tam i tworzył w sezonie letnim [2].
Wybrane utwory poetyckie:
- Mieczty i zwuki 1841 (debiut)
- Dumka
- Chłopskie dzieci 1861
- Krobecznicy 1861
- Mróz Czerwony Nos 1863
- Kolej żelazna 1864
- Komu się na Rusi dobrze dzieje
- Dieduszka 1870
- Rosyjskie kobiety 1871-1872
- Ostatnie pieśni 1876-1877
Oprócz dominującej twórczości poetyckiej, pisał także opowiadania, a w latach 40. XIX w. również wodewile.
Przypisy
- ↑ НИКОЛАЙ НЕКРАСОВ ЕГО ЖИЗНЬ И ЛИТЕРАТУРНАЯ ДЕЯТЕЛЬНОСТЬ. Биографическая библиотека Флорентия Павленкова. Критико-биографический очерк Л. Мельшина (П. Ф. Якубовича) [1], przy czym wg tego źródła sam Niekrasow podawał, że była Polką z arystokracji, z drugiej strony w metryce ślubu podane jest jej wyznanie jako prawosławne
- ↑ strona muzeum Niekrasowa [2]
Bibliografia
- Wielka Encyklopedia Powszechna PWN, tom 7, 1966.
