Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny − święto obchodzone 21 listopada w kościołach tradycji katolickiej i 21 listopada (według kalendarza juliańskiego) / 4 grudnia (według kalendarza gregoriańskiego) prawosławnej.

Według tradycji wywodzącej się z apokryfów, m.in. z Protoewangelii Jakuba, Maryja będąc małą dziewczynką została przedstawiona w Świątyni jerozolimskiej i przy niej się wychowała jako dziewica aż do osiągnięcia wieku zamążpójścia, czyli dwanaście i pół roku. W opowiadaniu Ewangelii Łukasza o Zwiastowaniu, Maria odpowiedziała Aniołowi w czasie teraźniejszym nie znam męża, a nie w aoryście (czas przeszły), co może oznaczać jej wcześniej podjętą decyzję o pozostaniu w dziewictwie także w wieku dorosłym – podobnie jak wyraża się w czasie teraźniejszym np. abstynencję od alkoholu: ja nie piję[1].

Według włoskiego mariologa o. G. Roschiniego, wydarzenie to jest:

Quote-alpha.png
w harmonii ze zwyczajami judaizmu, które wyłaniają się z samego tekstu Pisma Świętego: zwyczaj poświęcania na służbę Bogu synów i córek byłby zgodny z rozdziałem 27 Księgi Kapłańskiej; istnienie specjalnej grupy męskiej oraz żeńskiej, przeznaczonych do służby w przybytku i w świątyni wynikałoby z: Ezdr 38,8; 1 Sm 2,11 oraz Łk 2,37; Kobiety przeznaczone na służbę w świątyni mieszkały w pokojach przylegających do Świątyni, jak wynikałoby z 2 Krl 23,4.7 oraz 1 Krn 9,26.27.33[2]

Francuski biblista Frédéric Manns, specjalista w zakresie starożytnej literatury hebrajskiej, w swym opracowaniu naukowym dotyczącym modlitwy starożytnego Izraela stwierdza, iż w świątyni przebywały dziewczynki przed osiągnięciem dojrzałości, które tkały m.in. zasłonę przybytku, oddzielającą Miejsce Święte od Najświętszego, wspominaną w ewangeliach kanonicznych, opisujących scenę śmierci Chrystusa na krzyżu[3]. Wiek dziecięcy podyktowany był obowiązkiem zachowania czystości rytualnej. O zwyczaju tym wspominają: Tosefta Szekalim oraz Apokalipsa Barucha[4]. Wiadomo, iż w świątyni, m.in. do przygotowywania szat kapłańskich, jak to nakazywało prawo żydowskie[5], używano bisioru. Jeśli Całun z Manoppello jest rzeczywiście bisiorem i rzeczywiście był użyty podczas pogrzebu Chrystusa, możliwe, iż przyniósł je na pogrzeb Jezusa ktoś związany ze świątynią, ktoś znany osobie Maryi z czasów, gdy przebywała w Jerozolimie jako dziecko[6].

Wydarzenie ofiarowania Marii opisała też Maria z Agredy, mistyczka hiszpańska z XVII w. w rozdz. 17 ks. II książki "Mistyczne Miasto Boże"[7].

W Jerozolimie od III w. czczone jest miejsce narodzin Maryi Panny. Dzisiaj pokazywane jest ono w podziemiach Bazyliki św. Anny w dzielnicy muzułmańskiej. Tradycja ta pozostaje w bezsprzecznym związku z apokryficznym opisem ofiarowania i przebywania Maryi w świątyni, która lokalizowana jest w pobliżu[8].

W ikonografii scena ofiarowania Najświętszej Maryi Panny najczęściej ukazuje Maryję jako kilkuletnią dziewczynkę idącą po schodach do świątyni, by tam ofiarować się Bogu.

Święto to obchodzono na Wschodzie już w VII wieku w rocznicę poświęcenia kościoła Matki Bożej Nowej (gr. Nea) w Jerozolimie, którą wzniesiono z polecenia cesarza Justyniana[9]. W XIV wieku święto zostało przyjęte przez Kościół Zachodni.

W Kościele katolickim wspomnienie ofiarowania NMP jest szczególnym świętem sióstr klauzurowych. Mówił o tym Jan Paweł II:

Quote-alpha.png
Maryja jawi się nam dzisiaj jako świątynia, w której Bóg umieścił swe zbawienie i jako służebnica, która jest całkowicie poświęcona Panu. Każdego roku tego dnia Wspólnota Kościoła na całym świecie wspomina mniszki klauzurowe, które podjęły życie oddane całkowicie kontemplacji i żyją z tego co Opatrzność im przyniesie poprzez szczodrość wiernych. Przypominając każdemu o obowiązku zatroszczenia się by tym Bogu poświęconym siostrom nie brakowało duchowego i materialnego wsparcia, przesyłam im moje ciepłe pozdrowienia i podziękowania[10].

Przypisy

  1. Paul Haffner: The Mystery of Mary. s. 136.
  2. Zob. G. Roschini: Vita di Maria. Rzym: 1947, s. 63-64.
  3. Por. Mt 27,51; Mk 15,38.
  4. Frédéric Manns: La preghiera d'Israele al tempo di Gesù. Bolonia: EDB, 1996, s. 93-95. ISBN 88-10-40729-6. (wł.)
  5. Por. Wj 39.
  6. Juliusz Maszloch: Historia cudownego wizerunku. www.manoppello.eu. [dostęp 2012-11-10].
  7. Maria z Agredy: Mistyczne Miasto Boże czyli żywot Matki Boskiej. s. 47.
  8. Eugene Hoade: Guide to the Holy Land. Jerozolima: Franciscan Printing Press, 1984, s. 206-209. (ang.)
  9. Donato Baldi: W Ojczyźnie Chrystusa: przewodnik po Ziemi Świętej. Asyż, Kraków: Franciszkanie, 1993, s. 105.
  10. Rozważanie na Anioł Pański, 21 listopada 1999 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz także[edytuj | edytuj kod]