Oguchi Onyewu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oguchi Onyewu
Oguchi Onyewu at media roundtable during World Cup 2010-06-17.JPG
Imię i nazwisko Oguchialu Chilioke Onyewu
Data i miejsce
urodzenia
13 maja 1982
Waszyngton, Stany Zjednoczone
Pozycja obrońca
Wzrost 195 cm[1]
Masa ciała 91 kg[1]
Informacje klubowe
Obecny klub Sheffield Wednesday
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2000–2001
2002–2004
2003–2004
2004–2009
2007
2009–2011
2011
2011–2013
2012–2013
2013-2014
2014-
Uniwersytet Clemson
Metz
Louviéroise (wyp.)
Standard Liège
Newcastle United (wyp.)
Milan
FC Twente (wyp.)
Sporting Lizbona
Málaga CF (wyp.)
Queens Park Rangers
Sheffield Wednesday
0 (0)
3 (0)
24 (1)
179 (16)
11 (0)
0 (0)
8 (0)
17 (4)
2 (0)
0 (0)
0 (0)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2004–  Stany Zjednoczone 68 (6)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 7 czerwca 2013.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 7 czerwca 2013.

Oguchialu Chilioke „Oguchi” Onyewu (ur. 13 maja 1982 w Waszyngtonie) – piłkarz amerykański, grający na pozycji środkowego obrońcy w angielskim Sheffield Wednesday. Posiada również obywatelstwo belgijskie.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Rodzice Onyewu pochodzą z Nigerii. W latach 70. przenieśli się do Waszyngtonu, by studiować na tamtejszym Howard University i właśnie w Waszyngtonie przyszedł na świat Oguchi. Późniejsze lata spędził w Silver Spring, a następnie w Olney, gdzie uczęszczał do Sherwood High School, grając tamże przez 2 lata w piłkę nożną. Następnie trafił do Bradenton na Florydzie, by wrócić do Sherwood. Następnie Onyewu przez 2 lata kopał piłkę w college'u o nazwie Clemson University i w 2002 roku zdecydował się opuścić Stany Zjednoczone.

Onyewu wyjechał do Europy i podpisał kontrakt z klubem francuskiej Ligue 1, FC Metz. W drużynie z Lotaryngii rozegrał tylko 3 ligowe mecze i nie zdołał wywalczyć miejsca w składzie. Na sezon 2003/2004 Onyewu został wypożyczony do belgijskiego R.A.A. Louviéroise. Tam zaprezentował równą, wysoką formę i rozegrał 24 mecze i zdobył 1 gola w Eerste Klasse. Dobra postawa w lidze spowodowała, że Onyewu trafił do silniejszego Standardu Liège, które w styczniu 2005 wykupiło z Metz. W pierwszym sezonie gry w Standardzie rozegrał 30 meczów i zdobył 3 gole (3. miejsce), a w sezonie 2005/2006 – 29 meczów i 2 gole (wicemistrzostwo Belgii) i stał się jednym z najlepszych obrońców ligi, a w 2006 roku otrzymał nagrodę dla Najlepszego Piłkarza USA. Sezon 2006/2007 Onyewu także rozpoczął w barwach Standardu.

Podczas gry w zespole z Liège, Onyewu interesowały się czołowe kluby Europy takie jak: Fulham F.C., Real Madryt, Inter Mediolan, FC Porto, Middlesbrough F.C., Olympique Lyon, Manchester United, PSV Eindhoven, Olympique Marsylia, Newcastle United i Chelsea Londyn. 25 stycznia 2007 angielska prasa podała, że Onyewu ma przejść do Newcastle, a 30 stycznia klub potwierdził tę informację wypożyczając zawodnika do końca sezonu z opcją transferu definitywnego. W Premiership Onyewu zadebiutował 3 lutego podczas przegranego 1:2 wyjazdowego meczu z Fulham. Pokazał się z dobrej strony i wywalczył miejsce na środku obrony "Srok" obok Titusa Bramble'a, a po sezonie powrócił z wypożyczenia do Standardu. Ze Standardem w 2008 i 2009 roku zdobył mistrzostwo Belgii.

7 lipca 2009 roku Onyewu przeszedł do A.C. Milan, z którym podpisał czteroletni kontrakt. Do włoskiej drużyny trafił za darmo, bowiem kilka dni wcześniej wygasł jego kontrakt ze Standardem.

Z powodu braku miejsca w podstawowej jedenastce 11 stycznia 2011 Oguchi został wypożyczony do FC Twente.

Z dniem 29.06.2011 Onyewu na zasadzie wolnego transferu związał się z Sporting Lizbona podpisując trzyletni kontrakt. W 2012 roku został wypożyczony do Málagi CF.

Onyewu pozostawał bez klubu od końca sezonu 2012/13, kiedy to rozwiązał kontrakt z portugalskimSportingiem Lizbona. Przez ostatnie tygodnie 68-krotny reprezentant Stanów Zjednoczonych trenował razem z Queens Park Rangers, którego oficjalnie został zawodnikiem 23 października 2013 roku. Podpisał ze spadkowiczem Premier League krótkoterminowy kontakt. W styczniu 2014 roku Queens Park Rangers zdecydowało się nie przedłużać krótkoterminowego kontraktu. Powodem tej decyzji był fakt, iż Amerykanin nie dał rady przebić się do pierwszego składu (nie rozegrał ani jednej minuty dla QPR).

Na bezrobociu pozostał zaledwie przez tydzień, ponieważ 12 stycznia 2013 roku został zawodnikiem występującego w Championship Sheffield Wednesday, z którym podpisał kontrakt do końca obecnego sezonu.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
2002/03 FC Metz Francja  Ligue 1 3 0
2003/04 R.A.A. Louviéroise Belgia  Eerste Klasse 24 1
2004/05 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 30 3
2005/06 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 29 2
2006/07 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 15 1
2006/07 Newcastle United Anglia  Premiership 11 0
2007/08 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 33 2
2008/09 Standard Liège Belgia  Eerste Klasse 32 3
2009/10 A.C. Milan Włochy  Serie A 0 0
2010/11 A.C. Milan Włochy  Serie A 0 0
2010/11 FC Twente Holandia  Eredivisie 8 0
2011/12 Sporting Lizbona Portugalia  Primeira Liga 17 4
2012/13 Málaga CF Hiszpania  Primera División 2 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 2001 roku Onyewu brał udział w Młodzieżowych Mistrzostwach Świata U-21. Był zawodnikiem pierwszej jedenastki i z USA dotarł do 1/8 finału, gdzie jego rodacy przegrali 0:2 z Egiptem.

W pierwszej reprezentacji USA Onyewu zadebiutował 13 października 2004 w wygranym 6:0 meczu z Panamą. Rok później znalazł się w kadrze USA na Złoty Puchar CONCACAF 2005. Na nim też zdobył swojego pierwszego gola w kadrze, a miało to miejsce w półfinale z Hondurasem, a Oguchi zdobył gola w doliczonym czasie gry i reprezentacja USA awansowała do finału, w którym po rzutach karnych pokonała Panamę.

Oguchi wystąpił w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Niemczech, a wiosną został powołany do 23-osobowej kadry na ten turniej. Na mundialu w Niemczech był jednym z najlepszych graczy swojej drużyny. Zagrał we wszystkich 4 meczach przez pełne 90 minut: zremisowanym z Anglią przegranym 0:3 z Czechami, zremisowanym 1:1 z Włochami oraz przegranym 1:2 z Ghaną.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]