Operacja Rolling Thunder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Operacja Rolling Thunder
Zimna wojna, Wojna wietnamska
Bombing in Vietnam.jpg
4 F-105 i jeden naprowadzający samolot B-66 zrzucają bomby przez chmury nad Wietnamem Północnym 14 czerwca 1966
Czas 2 marca 1965 - 1 listopada 1968
Miejsce Wietnam Północny
Terytorium Indochiny
Wynik Strategiczna porażka USA
Strony konfliktu
 Wietnam Południowy
 Stany Zjednoczone
 Wietnam Północny
Dowódcy
Stany Zjednoczone Joseph H. Moore
Stany Zjednoczone William W. Momyer
Stany Zjednoczone George Scratchley Brown
Wietnam Phùng Thế Tài (obrona powietrzna)
Wietnam Nguyễn Văn Tiên (siły powietrzne)
Straty
USA
835 zabitych, pojmanych lub zaginionych
Wietnam Południowy
nieznane
20 000 żołnierzy
72 000 cywilów
Bitwy i operacje wojny wietnamskiej

1962: Chopper


1963: Ấp Bắc


1964: Bình Giã


1965: Flaming DartRolling ThunderBa GiaĐồng XoàiIa ĐrăngGame Warden


1966: Bồng SơnA SầuHastingsPrairie


1967: Cedar FallsBribieJunction CityUnionUnion IIĐắk Tô


1968: Khe SanhCoburgofensywa TếtSajgon (I)HuếQuảng Trị (I)Làng VâyKhâm Đức


1969: Hamburger Hill


1970: kampania kambodżańskaIvory Coast


1971: Lam Sơn 719


1972: ofensywa wielkanocnaQuảng Trị (II)An LộcĐồng HớiLinebackerQuảng Trị (III)Linebacker II


1974: Phước Bình


1975: ofensywa wiosennaBuôn Ma ThuộtHuế-Đà NẵngXuân LộcSajgon (II)

Operacja Rolling Thunder (Dudniący Grom) - kryptonim kampanii powietrznej nad Wietnamem Północnym podczas wojny wietnamskiej, toczonej przez lotnictwo Stanów Zjednoczonych i Wietnamu Południowego, od 2 marca 1965 do 31 października 1968. Celem kampanii było zniszczenie infrastruktury, zaplecza przemysłowego i obrony przeciwlotniczej Wietnamu Północnego, jak również przerwanie szlaków zaopatrzeniowych sił komunistycznych walczących w Wietnamie Południowym, co ostatecznie miało zmusić Wietnam Północny do wycofania się z wojny. Równolegle prowadzono również szeroko zakrojone bombardowania na terenie Wietnamu Południowego przeciwko działającym tam siłom komunistycznym. Podstawową przeszkodą w zrealizowaniu celów operacji był fakt że w Wietnamie praktycznie nie było zaplecza przemysłowego ani infrastruktury – niemal wszystko (łącznie z ryżem) przysyłane było z ChRL i ZSRR. Przerwanie tych linii zaopatrzenia (co wymagałoby na przykład bombardowania radzieckich statków i chińskich linii kolejowych) nie wchodziło w grę, ponieważ Amerykanie chcieli ograniczyć zasięg konfliktu i uniknąć bezpośredniego zaangażowania w nim sił zbrojnych innych krajów komunistycznych. Z tych samych powodów selekcja celów bombardowań była nieustannie dyktowana przez względy polityczne, co znacznie redukowało skuteczność kampanii.

Podczas masowej kampanii zrzucono 864 tys. ton bomb na terytorium Wietnamu Północnego, i łącznie 1,6 mln ton bomb na terytorium całego Wietnamu (Północnego i Południowego), więcej niż całkowity tonaż bomb zrzucony przez lotnictwo amerykańskie podczas II wojny światowej (1,5 mln ton). Zniszczenia wyrządzone w Wietnamie Północnym były ogromne. Według ocen CIA zginęło tam około 90 tys. Wietnamczyków, w tym 74 tys. cywilów. Pomimo tego operacja nie osiągnęła swojego celu, czego dowodem była szeroko zakrojona Ofensywa Tết przeprowadzona przez siły komunistyczne w Wietnamie Południowym na początku 1968. 31 marca 1968 prezydent Lyndon Johnson ogłosił że ataki na Wietnam Północny będą ograniczone, a cała operacja zakończyła się 31 października 1968.

Amerykanie stracili podczas kampanii ponad 1200 samolotów (750 z USAF i 470 z USN), w tym 919 bezpośrednio w wyniku operacji nad Wietnamem Północnym. Większość tych strat była spowodowana przez artylerię przeciwlotniczą, choć pod koniec kampanii coraz większe straty powodowały rakiety przeciwlotnicze i myśliwce (MiG-21 i MiG-17). Do strat przyczyniła się też zbliżona taktyka kolejnych nalotów, przez co ułatwione było rozmieszczenie stanowisk z przeciwlotniczą bronią rakietową. Szczególnie straty zadane przez wolniejsze i przestrzałe lecz bardzo zwrotne myśliwce MiG-17 szybkim lecz mało zwrotnym amerykańskim samolotom myśliwsko-bombowym (szczególnie F-105) były dla Amerykanów szokujące. Doświadczenia te spowodowały gruntowne zmiany w amerykańskiej filozofii projektowania samolotów bojowych i wpłynęły w znaczący sposób na właściwości następnej generacji wysoce zwrotnych myśliwców F-15, F-16 i F-18. Jako szybki środek zaradczy zastosowano pod koniec 1965 roku specjalnie wyposażone samoloty myśliwskie różnych typów oznaczone żargonowo jako "dzikie łasice", które niszczyć miały radarowy system naprowadzania pocisków (Surface-to-Air Missile – SAM). Ograniczyło to w pewnym zakresie straty maszyn myśliwsko-bombowych. Zaś stosunkowo mała skuteczność masowych bombardowań przyśpieszyła z kolei prace nad stworzeniem pocisków i bomb kierowanych nowej generacji (tzw. smart weapons).

Masowe bombardowania Wietnamu Północnego przez lotnictwo amerykańskie rozpoczęły się ponownie w 1972 w ramach operacji Linebacker i Linebacker II.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]