Othmar Ammann

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Othmar Hermann Ammann (ur. 26 marca 1879 w Schaffhausen w Szwajcarii, zm. 22 września 1965 w Rye, stan Nowy Jork) – amerykański inżynier pochodzący ze Szwajcarii specjalizujący się w budowie konstrukcji mostowych. Projektant sześciu mostów w Nowym Jorku

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Popiersie Othmara Ammanna przy George Washington Bridge

Othmar Ammann ukończył politechnikę w Zurychu, po jej ukończeniu wyemigrował w 1904 roku do Stanów Zjednoczonych. Jego nazwisko stało się znane w 1907 roku gdy stworzył raport, w który wyjaśnił przyczyny katastrofy Quebec Bridge (most zawalił się podczas budowy 29 sierpnia 1907 z powodu wad konstrukcyjnych). Rzetelność raportu zwróciła na niego uwagę środowiska amerykańskich inżynierów i przyniosła mu szerokie uznanie jako specjalisty konstrukcji mostów. Otrzymał i przyjął propozycję pracy u Gustava Lidenthala, który był konstruktorem Hell Gate Bridge.

W 1925 otrzymał mianowanie na głównego konstruktora mostu (Port Authority of New Tork) nad rzeką Hudson, jego projekt został przekazany do realizacji wraz z opracowaniem Lidenthalla. Projekt Ammanna obejmował ruch pieszy, kolejowy i samochodowy, jego zaletą był niski koszt budowy. Wcześniej opracowany przez inny zespół projekt mostu na przedłużeniu 57th Street został odrzucony przez Roberta Mosera (głównego architekta Nowego Jorku), ponieważ jego realizacja byłaby zbyt droga. Wybrano projekt mostu linowego Ammanna, który gwarantował znacznie tańszą budowę, bez pogorszenia warunków technicznych. Przeprawa otrzymała nazwę George Washington Bridge i została oddana do użytku w październiku 1931. Równocześnie realizowano drugi projekt Ammanna, był to Bayonne Bridge, który oddano do użytku miesiąc później (listopad 1931). W momencie oddania był to najdłuższy most łukowy na świecie. W czasie budowy obu mostów Othamar Amman otrzymał zlecenie zaprojektowania Triborough Bridge, było to w 1929 i rozpoczął się kryzys światowy. Od projektanta oczekiwano taniej konstrukcji, która odznaczałaby się prostotą budowy i wysokimi walorami użytkowymi. Ammann sprostał oczekiwaniom zleceniodawców i nowy most mimo trudnej sytuacji finansowej oddano do użytku w lipcu 1936.

Projekt kolejnego mostu powstał w 1937, był to most wiszący Bronx-Whitestone Brigde, który miał zostać ukończony przed planowanymi na 1939 targami New York World’s i otwarciem nowego portu lotniczego LaGuardia. Most ten oddano do użytku zgodnie z planem pod koniec kwietnia 1939. W tym samym czasie w stanie Waszyngton trwała budowa innego mostu, którego projektantem był Ammann. Ten projekt zaliczany jest do najmniej udanych realizacji tego projektanta ponieważ wkrótce po oddaniu do użytku zawalił się wskutek drgań spowodowanych wiatrem. Po katastrofie mostu Tacoma Narrows Bronx-Whitestone Bridge otrzymał wzmocnienie konstrukcji, a jednocześnie został poszerzony. Dla Othmara Ammana katastrofa w stanie Washington oznaczała wieloletnią przerwę w projektowaniu mostów, co trwało prawie 20 lat. W 1946 Ammann wraz ze Charlesem Whitneyem założyli spółkę Ammann & Whitney. Po długiej przerwie w 1959 roku Ammann zaprojektował oddany do użytku w styczniu 1961 Thorgs Neck Bridge, most wiszący odciążający komunikacyjnie Bronx-Whitestone Brigde. Ostatnim projektem był najdłuższy wówczas most wiszący Verrazano-Narrows, który oddano do użytku (górny pokład) w listopadzie 1964. Był to pierwszy most, w którego projekcie uwzględniono naturalną krzywiznę Ziemi, a odległość pomiędzy przęsłami wynosi 1298 metrów. Pięć lat później dobudowano dolny pokład tego mostu, ale miało to miejsce już po śmierci głównego projektanta mostu, który zmarł 22 września 1965 w wieku 86 lat.[1]

Othmar Ammann był wybitnym inżynierem, który kierując się teorią ugięcia zaprojektował i nadzorował realizację mostów wiszących. Jego projekty odznaczały się niskim kosztem realizacji, praktycznością oraz wysokimi walorami architektonicznymi.

Zaprojektował sześć mostów w Nowym Jorku:

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Schaffhausen, jego rodzice byli właścicielami fabryki kapeluszy. Ukończył studia inżynierskie na politechnice w Zurychu, a następnie wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. W 1905 poślubił Lilly Selmę Wehrli, z którą miał troje dzieci. W 1924 oboje otrzymali obywatelstwo Stanów Zjednoczonych, dziewięć lat później Lilly zmarła. W 1935 ożenił się drugi raz z Karly Vogt Noetzli[2].

Przypisy

  1. MTA Newsroom accessed Nov 3, 2007
  2. Thomas C. Kavanagh "Othmar Hermann Ammann". Memorial Tribute: National Academy of Engineeing 1: 7-9, New York 1979