Jack Kilby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jack St. Clair Kilby (ur. 8 listopada 1923 w Jefferson City, zm. 20 czerwca 2005 w Dallas) – amerykański inżynier, wynalazca układu scalonego (1958), laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki (2000)[1].

Panele fotowoltaiczne dostarczające energię dla komputerów Napier's Jack Kilby Computing Centre (Edinburgh Napier University)

Urodził się w Jefferson City w stanie Missouri. W roku 1947 uzyskał stopień B.A. (ang. Bachelor of Arts) z inżynierii elektrycznej na Uniwersytecie Stanowym Illinois w Urbana-Champaign. Magisterium zrobił na Uniwersytecie Wisconsin-Milwaukee, pracując jednocześnie dla Centralab w Milwaukee[1].

W roku 1958 podjął pracę dla korporacji Texas Instruments i resztę swojej kariery związał z tą firmą. W lecie 1958 roku stworzył z germanu konstrukcję pierwszego układu scalonego, którą zaprezentował zarządowi 12 września. 6 lutego 1959 roku jego wynalazek został opatentowany. Mniej więcej w tym samym czasie układ scalony skonstruował także Robert Noyce z Fairchild Semiconductor[1].

Przez 6 lat (1978-1984) pracował jako profesor inżynierii elektrycznej na University of Texas at Dallas. Opatentował ponad 60 wynalazków. Jest m.in. odkrywcą podstaw krzemowych baterii słonecznych, wynalazcą kalkulatora oraz druku termicznego[1].

Był członkiem IEEE (Institute of Electrical and Electronics Engineers) oraz amerykańskiej National Academy of Engineering (NAE)[1].

Jack Kilby zmarł na raka w wieku 81 lat w Dallas, mieście, w którym pracował i żył począwszy od roku 1958.

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Jack S. Kilby - Facts (ang.). W: The Nobel Prize in Physics 2000 > Zhores I. Alferov, Herbert Kroemer, Jack S. Kilby [on-line]. Nobel Media AB. [dostęp 2014-01-22]., autobiografia, Nobel Lecture Turning Potential into Reality: The Invention of the Integrated Circuit