Pławikonik australijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pławikonik australijski
Phycodurus eques[1]
(Günther, 1865)
Pławikonik australijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd igliczniokształtne
Rodzina igliczniowate
Rodzaj Phycodurus
Gill, 1896
Gatunek pławikonik australijski
Synonimy
  • Phycodorus eques (Günther, 1865)
  • Phycodurus glauerti Whitley 1939
  • Phyllopteryx eques Günther, 1865
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pławikonik australijski[2] (Phycodurus eques) – gatunek morskiej ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Phycodurus.

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Gatunek endemiczny południowego i zachodniego wybrzeża Australii. Występuje w wodach morskich i słonawych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe osobniki osiągają do 50 cm długości. Żywią się drobnymi bezkręgowcami i larwami ryb. Nie posiadają zębów - wysysają swoje ofiary. Żyją około 8-10 lat.[3] Wyglądem przypominają wodorosty. Zazwyczaj są brązowe lub żółte z charakterystycznymi ciemniejszymi prążkami. Podobieństwo do otoczenia jest ich podstawowym mechanizmem przetrwania. W odróżnieniu od koników morskich, mają niechwytny ogon. Pławikoniki australijskie prowadzą samotny tryb życia, łączą się w pary tylko na czas rozrodu.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica składa do torby lęgowej samca do 250 ziarenek ikry. Samiec inkubuje je przez około 6 tygodni, następnie młode uwalniają się i od razu zaczynają prowadzić samodzielne życie. Osiągają dojrzałość płciową po około 2-2,5 roku.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Badania pokazują, że pławikoniki zapadają na scuticociliatosis, chorobę roznoszoną przez orzęski z grupy Scuticociliatida[4] oraz na infekcje przenoszone przez melanizujące grzyby z rodzaju Exophiala[5]. Są również używane w medycynie alternatywnej, a także zbierane przez kolekcjonerów ze względu na ich unikalny wygląd, co skutkuje znacznym zmniejszeniem populacji[6]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenia zajmujące się ochroną naturalnej fauny wybrzeży Australii (m.in. Monterey Bay Aquarium) wprowadzają regulacje dotyczące połowu tych niezwykłych stworzeń i wykorzystują je w programach edukacyjnych. Australijskie władze stworzyły program "Dragon Search", w którym może wziąć udział każdy, nawet będący w Australii przejazdem. Polega on na monitorowaniu ilości pławikoników na określonych obszarach[7].

Przypisy

  1. Phycodurus eques w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik Mały słownik zoologiczny, Ryby, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973 (występuje pod synonimiczną nazwą łacińską Phyllopteryx eques)
  3. http://www.neaq.org/animals_and_exhibits/animals/sea_dragons/
  4. http://vet.sagepub.com/content/45/4/546.short
  5. http://vdi.sagepub.com/content/21/1/69.short
  6. http://www.montereybayaquarium.org/animal-guide/fishes/leafy-sea-dragon
  7. http://www.reefwatch.asn.au/dsIntroduction.html

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Phycodurus eques. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 6 lutego 2010]
  2. Ryby : encyklopedia zwierząt. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN : Dorota Szatańska, 2007. ISBN 978-83-01-15140-9.
  3. The Leafy Sea Dragon (ang.). Yankalilla Visitor Information Centre, 6 kwietnia 2014.
  4. National Geographic: Leafy and Weedy Sea Dragon (ang.). 6 kwietnia 2014.