Pławikonik australijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pławikonik australijski
Phycodurus eques[1]
(Günther, 1865)
Pławikonik australijski
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd igliczniokształtne
Rodzina igliczniowate
Rodzaj Phycodurus
Gill, 1896
Gatunek pławikonik australijski
Synonimy
  • Phycodorus eques[2] (Günther, 1865)
  • Phycodurus glauerti Whitley 1939
  • Phyllopteryx eques Günther, 1865

Pławikonik australijski[2] (Phycodurus eques) – gatunek morskiej ryby z rodziny igliczniowatych (Syngnathidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Phycodurus.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Gatunek endemiczny południowego i zachodniego wybrzeża Australii. Jego zasięg występowania rozciąga się od Perth aż do Parku Narodowego Przylądku Wilsona. Żyje na głębokościach 20 m. Rzadko obserwuje się je głębiej niż 30 m[3]. Występuje w wodach morskich i słonawych.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Dorosłe osobniki mogą osiągać nawet do 50 cm długości, choć ich przeciętna długość to 30 cm[4]. Żyją około 8-10 lat[5]. Wyglądem przypominają wodorosty. Zazwyczaj są brązowe lub żółte z charakterystycznymi ciemniejszymi prążkami. Podobieństwo do otoczenia jest ich podstawowym mechanizmem przetrwania. W odróżnieniu od koników morskich, mają niechwytny ogon. Pławikoniki australijskie prowadzą samotny tryb życia, łączą się w pary tylko na czas rozrodu.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się skorupiakami z rzędu Mysida. Bytuje na podmorskich łąkach glonów Posidonia, gdzie również żerują[4]. Nie posiadają zębów – wysysają swoje ofiary[6]

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Samica składa do torby lęgowej samca do 250 ziarenek ikry. Samiec inkubuje je przez około 6 tygodni, następnie młode uwalniają się i od razu zaczynają prowadzić samodzielne życie. Osiągają dojrzałość płciową po około 2-2,5 roku.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Badania pokazują, że pławikoniki zapadają na scuticociliatosis, chorobę roznoszoną przez orzęski z grupy Scuticociliatida[7] oraz na infekcje przenoszone przez melanizujące grzyby z rodzaju Exophiala[8]. Są również używane w medycynie alternatywnej, a także zbierane przez kolekcjonerów ze względu na ich unikalny wygląd, co skutkuje znacznym zmniejszeniem populacji[9]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenia zajmujące się ochroną naturalnej fauny wybrzeży Australii (m.in. Monterey Bay Aquarium) wprowadzają regulacje dotyczące połowu tych niezwykłych stworzeń i wykorzystują je w programach edukacyjnych. Australijskie władze stworzyły program "Dragon Search", w którym może wziąć udział każdy, nawet będący w Australii przejazdem. Polega on na monitorowaniu ilości pławikoników na określonych obszarach[10].

Przypisy

  1. Phycodurus eques, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. 2,0 2,1 Krystyna Kowalska, Jan Maciej Rembiszewski, Halina Rolik: Mały słownik zoologiczny. Ryby. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1973.
  3. R.H. Kuiter: Coastal Fishes of Southeastern Australia. 2000. (ang.)
  4. 4,0 4,1 Connolly, R.M., Melville, A.J., Preston, K.M.. Patterns of movement and habitat use by leafy seadragons tracked ultrasonically. „Journal of Fish Biology”. 61, s. 684–695, 2002 (ang.). 
  5. Leafy seadragon. New England Aquarium. [dostęp 2015].
  6. Groves, P.. Leafy Seadragons. „Scientific American”. 179, s. 85-89, 1998 (ang.). 
  7. Severe Scuticociliate (Philasterides dicentrarchi) Infection in a Population of Sea Dragons (Phycodurus eques and Phyllopteryx taeniolatus) (ang.). SAGE Journals. [dostęp 2015-04-23].
  8. Disseminated Phaeohyphomycosis in Weedy Seadragons (Phyllopteryx Taeniolatus) and Leafy Seadragons (Phycodurus Eques) Caused by Species of Exophiala, Including a Novel Species (ang.). SAGE Journals. [dostęp 2015-04-23].
  9. Feafy sea dragon (ang.). Monterey Bay Aquarium. [dostęp 2015-04-23].
  10. Dragon Search (ang.). Reef Watch South Australia. [dostęp 2015-04-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]