Powstanie Pugaczowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret Jemieljana Pugaczowa z XVIII w.
Kozacy
Repin Cossacks.jpg

Powstanie Pugaczowakozak Jemielian Pugaczow w 1773 r., podając się za cara Piotra III uratowanego przed zabójcami, wszczął antyfeudalne powstanie, do którego dołączyli się kozacy z Donureligijni dysydenci, zdesperowani nadmiernym obciążeniem podatkami. Była to ludność pragnąca zrzucić z siebie jarzmo poddaństwa.[potrzebne źródło]

Powstanie w niedługim czasie przybrało charakter wojny przeciwko porządkowi społecznemu: spalono wiele szlacheckich dworów i zamordowano ich mieszkańców.

Wraz z zakończeniem wojny z Turcją Katarzyna mogła skierować swoje siły przeciwko powstańcom. Wpływy Pugaczowa sukcesywnie się zmniejszały, aż w końcu został zdradzony i w sierpniu 1774 r. oddany w ręce marszałka Suworowa. Pugaczow został wwieziony do Moskwy w klatce z żelaza i tam skazany na śmierć.

Powstanie Kozaków sprawiło, że caryca stała się bardziej nieustępliwa i pełna obaw wobec tej niebezpiecznej siły społecznej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]