Pchła szczurza
| Pchła szczurza | |
| Xsenopsylla cheopis[1] | |
| Rothschild, 1903 | |
 Pchła szczurza - samica |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | uskrzydlone |
| Rząd | pchły |
| Rodzina | Pulicidae |
| Rodzaj | Xenopsylla |
| Gatunek | pchła szczurza |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Pchła szczurza (Xsenopsylla cheopis) – zwana również pchłą szczurzą tropikalną lub pchłą dżumową[2].
Występuje w krajach podzwrotnikowych. Pochodzi z Indii, zawleczona przez szczury na statkach do wielu miast portowych. Notowana w Polsce[3]. Pasożytuje na skórze człowieka, szczura śniadego, szczura wędrownego rzadziej myszy domowej.
Samiec X. cheopis osiaga wielkość 1,4 – 2,0 mm długości[3], samica jest większa i mierzy 2,1 – 3 mm długości[3].
Do rozwoju potrzebuje warunków podobnych jak pchła ludzka. Swą budową przypomina pchłę ludzką. Zarażenie następuje przez ukłucie skóry przez pchłę.
Rozwój [edytuj]
Zapłodnione samice po napiciu się krwi składają jaja. Po 2 – 10 dni wykluwają się larwy[3]. Stadium larwalne trwa 12 – 84 dni[3], zaś stadium poczwarki trwa 7 – 182 dni[3].
- Chorobotwórczość
Przenosi zarazki duru plamistego endemicznego szczurzego, gorączki rzecznej, kiedyś zarazki dżumy. Pchły w stadium larwalnym mogą zarażać się i być żywicielami pośrednimi tasiemców Dipylidium i Hymenolepitis.
Średnia liczba pcheł na 1 szczura badanej populacji stanowi wskaźnik pchli.
- Zwalczanie
Statki przypływające z krajów tropikalnych poddaje się fumigacji dwusiarczkiem węgla lub preparatami cyjanowymi, na linach cumowniczych zakłada się tarcze zapobiegające przedostawaniu się szczurów z lądu na statek i odwrotnie. Preparat Karbosep w miejscach gnieżdżenia się lub na wybiegu gryzoni.
Przypisy
Bibliografia [edytuj]
- Stefański W., Parazytologia weterynaryjna tom II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne, Warszawa, 1970
- Zarys parazytologii lekarskiej dla studentów : podręcznik. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1999. ISBN 83-200-3271-7.
