Radiokomitet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Radiokomitet – potoczne określenie Komitetu do Spraw Radiofonii "Polskie Radio", a następnie Komitetu do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja". Była to instytucja w latach 1951-1993 zajmująca się kontrolą i organizacją pracy państwowych stacji radiowych i telewizyjnych. Pod jego kontrolą były wszystkie ogólnopolskie i lokalne stacje Polskiego Radia i Telewizji Polskiej. W skład jego wchodzili: Przewodniczący, zastępcy przewodniczącego (do spraw radia, do spraw telewizji, do spraw technicznych) oraz członkowie. Formalnie było to ciało kolegialne, w praktyce cała władza była skupiona w rękach przewodniczącego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Komitet do Spraw Radiofonii "Polskie Radio" został utworzony przy Radzie Ministrów 1 października 1951 (dekretem z dnia 2 sierpnia 1951, Dz.U. 1951 nr 41 poz. 308)[1]. Został on określony jako organ rządu w zakresie tworzenia i przekazywania programów radiofonicznych i telewizyjnych dla powszechnego odbioru. Do jego zakresu działania należało m.in. ustalenie wytycznych rozwoju radiofonii i telewizji, także w zakresie programowym, tworzenie programów informacyjnych, muzycznych, literackich, teatralnych i oświatowych, budowa, urządzanie i eksploatacja na zasadach wyłączności rozgłośni radiofonicznych i telewizyjnych oraz popieranie twórczości artystycznej, literackiej i naukowej w dziedzinie radiofonii i telewizji, jak też współpraca międzynarodowa. Jednocześnie zniesiono poprzednio istniejący Centralny Urząd Radiofonii. Przewodniczący Komitetu był mianowany i odwoływany przez Prezydenta RP na wniosek premiera.

8 grudnia 1960 Komitet do Spraw Radiofonii przekształcono w Komitet do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (ustawą z 2 grudnia 1960, Dz.U. 1960 nr 54 poz. 307)[2], określony jako centralny organ administracji państwowej w sprawach radiofonii i telewizji dla powszechnego odbioru. Zadania Komitetu pozostały zbliżone (doszło do nich m.in. opracowywanie i przedstawianie właściwym organom państwowym wniosków w sprawach planów produkcyjnych odbiorników radiowych i telewizyjnych). Od 1985 do zadań Komitetu doszło ponadto określanie wysokości abonamentu radiowo-telewizyjnego. Przewodniczący Komitetu powoływany był przez Prezesa Rady Ministrów. Przy Komitecie działały: Rada Programowa i Rada Naukowo-Techniczna, jako organy doradcze i opiniodawcze. W okresie stanu wojennego (13 grudnia 1981 - 22 lipca 1983) władzę w Komitecie sprawował pełnomocnik Komitetu Obrony Kraju - komisarz wojskowy gen. bryg. Albin Żyto.

Komitet do Spraw Radia i Telewizji „Polskie Radio i Telewizja” zniesiono z końcem lutego 1993[potrzebne źródło] ustawą o radiofonii i telewizji z 1992[3]. Część jego zadań przeszła na publicznych nadawców radia i telewizji, a kompetencje administracyjne na nowo utworzoną Krajową Radę Radiofonii i Telewizji.

Przewodniczący Radiokomitetu[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dekret z dnia 2 sierpnia 1951 r. o utworzeniu i zakresie działania Komitetu do Spraw Radiofonii "Polskie Radio" (Dz. U. z 1951 r. Nr 41, poz. 308)
  2. Ustawa z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r. Nr 54, poz. 307)
  3. Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 1993 r. Nr 7, poz. 34).