Jacek Kurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jacek Kurski
JKRUK 20100418 JACEK KURSKI IMG 7243A.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1966
Gdańsk
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Jacek Olgierd Kurski (ur. 22 lutego 1966 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk, z wykształcenia ekonomista, w latach 2005–2009 poseł na Sejm V i VI kadencji, w latach 2009–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Absolwent III LO im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku (Topolówki). W 1997 ukończył studia na Wydziale Ekonomii Uniwersytetu Gdańskiego w zakresie handlu zagranicznego. Na przełomie lat 80. i 90. publikował artykuły w prasie niezależnej i prawicowej, m.in. w „Tygodniku Solidarność”. Był współpracownikiem agencji DPA oraz gdańskim korespondentem BBC. Od 1991 do 1994 pracował w Telewizji Polskiej. Współtworzył programy publicystyczne Lewiatan, Sprawę dla reportera, Rozmowy kanciastego stołu i Refleks. Od 1994 do 1998 prowadził agencję reklamową.

W styczniu 1993 opublikował napisaną wspólnie z Piotrem Semką książkę Lewy czerwcowy, będącą zapisem wywiadów z politykami związanymi z rządem Jana Olszewskiego na temat kulisów odwołania gabinetu w czerwcu 1992. Rok później zrealizował film Nocna zmiana poświęcony tej samej tematyce. W 2005 wyreżyserował film dokumentalny III RP – kto miał rację?[1].

W 2001 został odznaczony Odznaką Zasłużony Działacz Kultury.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Współpracował z opozycją antykomunistyczną, zajmował się m.in. kolportażem podziemnych wydawnictw. W połowie lat 80. wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Od 1986 do 1989 był redaktorem pisma „Solidarność Regionu Gdańskiego”. Po 1989 związany był z wieloma partiami prawicowymi. Na początku lat 90. współpracował z Porozumieniem Centrum[2], na czele którego stał Jarosław Kaczyński. W 1993 przed wyborami parlamentarnymi był szefem kampanii wyborczej tego ugrupowania. W wyborach tych bez powodzenia kandydował do Sejmu z gdańskiej listy PC (otrzymał 5973 głosy).

Od połowy lat 90. współpracował z Janem Olszewskim, przystępując do tworzonego przez byłego premiera Ruchu Odbudowy Polski. Brał udział w kampanii prezydenckiej w wyborach w 1995, następnie pełnił funkcję prezesa oddziału partii w Gdańsku[3] oraz rzecznika prasowego ROP[4]. Opowiadał się za współpracą z Akcją Wyborczą Solidarność[5], jednocześnie krytykował jej zbliżenie do Unii Wolności. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła jako lider listy ROP w województwie gdańskim (otrzymał 17 205 głosów[6]).

Po wyborczej porażce odszedł z dotychczasowego ugrupowania, razem ze swoją frakcją (tzw. Stowarzyszeniem ROP), wkrótce przystąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego wchodzącego w skład AWS. W ZChN objął funkcje wiceprezesa[7] i prezesa Zarządu Pomorskiego[8]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku pomorskiego. W latach 1998–2001 pełnił funkcję wicemarszałka województwa pomorskiego[9]. W wyborach do Sejmu w 2001 kandydował z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w okręgu toruńskim (otrzymał 3072 głosy)[10]. W tym samym okręgu, z ostatniego miejsca na liście AWSP miał startować były minister rolnictwa Jacek Janiszewski. Tuż przed oddaniem listy do komisji wyborczej Jacek Kurski samowolnie dopisał przed Janiszewskim inną osobę o takim samym nazwisku. Za manipulowanie listą kandydatów został usunięty ze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[11].

Po przegranych przez AWSP wyborach wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[12]. Nie otrzymał jednak miejsca na liście kandydatów w wyborach samorządowych w 2002. Odszedł z PiS do Ligi Polskich Rodzin[13]. Jako kandydat LPR został ponownie wybrany do sejmiku[14], obejmując funkcję jego wiceprzewodniczącego[15]. Był również kandydatem LPR na stanowisko prezydenta Gdańska, uzyskał 8,53% głosów i nie przeszedł do drugiej tury wyborów[16].

Był głównym autorem kampanii wyborczej Ligi Polskich Rodzin do Parlamentu Europejskiego. W 2004 popadł w konflikt z liderem LPR na Pomorzu Robertem Strąkiem i został wykluczony z tej partii, po czym ponownie przystąpił do PiS[17]. Z listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany w okręgu gdańskim posłem na Sejm V kadencji (otrzymał 26 446 głosów).

Jest krytykiem środowisk postrzeganych przez niego jako postkomunistyczne czy liberalne (dawniej Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, a następnie Platformy Obywatelskiej). W wypowiedziach publicznych wielokrotnie sprzeciwiał się zawieraniu przez PiS jakiejkolwiek koalicji z PO. Krytykował również środowisko „Gazety Wyborczej” (w której zatrudniony został jego starszy brat Jarosław).

Brał udział w kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego w trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku. Organizował m.in. konwencję PiS, zmienił też logo ugrupowania. Przed II turą wyborów udzielił autoryzowanego wywiadu tygodnikowi „Angora”, w którym stwierdził, że poważne źródła na Pomorzu mówią, że dziadek Donalda Tuska zgłosił się na ochotnika do Wehrmachtu[18]. Konsekwencją tych słów było usuniecie go ze sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego (11 października 2005)[19]. Następnie, 13 października, decyzją sądu partyjnego PiS został wykluczony z partii[20]. Kilka dni później okazało się jednak, że dziadek Donalda Tuska faktycznie służył w Wehrmachcie, lecz przypuszcza się, że został wcielony siłą, a z Wehrmachtu zbiegł do Polskich Sił Zbrojnych, gdzie miał walczyć do końca wojny. 14 listopada sąd dyscyplinarny PiS rozpatrzył pozytywnie odwołanie Kurskiego i przywrócił mu członkostwo w partii, ograniczając karę do nagany[21].

W wyborach parlamentarnych w 2007 Jacek Kurski po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 23 585 głosów. W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji (otrzymał 62 929 głosów)[22]. W rankingu polskich europosłów za pierwszy rok, sporządzonym przez polskich dziennikarzy i ekspertów zajmujących się polityką europejską, uzyskał przedostatnią lokatę; należał też do posłów z najsłabszą frekwencją na posiedzeniach i głosowaniach z całego europarlamentu[23].

Od stycznia 2008 do lipca 2010 zasiadał w komitecie politycznym PiS. W styczniu 2011 ponownie wszedł w jego skład[24]. 4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii[25]. Zaangażował się w budowę powstałej w 2012 partii Solidarna Polska, której został wiceprezesem. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na wiceprezesa tej partii. W wyborach europejskich w 2014 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję[26]. 4 czerwca tego samego roku ogłosił decyzję o czasowym wycofaniu się z polityki i rezygnacji z wszystkich funkcji w Solidarnej Polsce[27].

Procesy sądowe[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 2006 w trakcie programu Teraz my! oskarżył Platformę Obywatelską i komitet wyborczy Donalda Tuska o finansowanie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi oraz parlamentarnymi w 2005 z pieniędzy nielegalnie wyprowadzonych z PZU. Prokuratura Okręgowa w Warszawie umorzyła śledztwo w grudniu 2006 z powodu niestwierdzenia przestępstwa[28]. W odpowiedzi na zarzuty Platforma Obywatelska oskarżyła Jacka Kurskiego o zniesławienie i domagała się przeprosin w mediach oraz przekazania 100 tys. zł na Caritas. 3 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok nakazujący Jackowi Kurskiemu przeproszenie Donalda Tuska na łamach „Rzeczpospolitej” i „Gazety Wyborczej” oraz w TVN i TVP. Zasądził też 15 tys. zł na rzecz Caritas Polska[29].

12 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, iż Jacek Kurski naruszył dobra osobiste spółki Agora S.A. podczas programu telewizyjnego Warto rozmawiać z 8 maja 2006 poprzez wygłaszanie niepotwierdzonych zarzutów zniesławiających firmę. Sąd nakazał przeproszenie w „Gazecie Wyborczej” i w TVP2 oraz wpłatę 10 tys. zł na cel społeczny[30]. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy. Jacek Kurski, komentując to orzeczenie, twierdził, iż „Gazeta Wyborcza” przy pomocy posłusznych i usłużnych sędziów (...) może każdego zniszczyć i opluć (...). Za tę wypowiedź został pozwany przez wydawcę, a następnie ponownie zobowiązany sądownie do publikacji przeprosin. Pozwany, mimo uprawomocnienia się wyroku i wezwań, uchylał się od wykonania orzeczeń sądu, wobec czego Agora S.A. sama je zrealizowała w ramach tzw. wykonania zastępczego na koszt dłużnika[31].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Witolda Kurskiego, pracownika naukowego (specjalizacja: budowa okrętów)[32] oraz Anny Kurskiej, działaczki NSZZ „Solidarność” i byłej senator. Brat Jarosława Kurskiego, dziennikarza „Gazety Wyborczej”. Żonaty (żona Monika), ma troje dzieci (Antoniego, Zuzannę i Olgierda).

Przypisy

  1. Jacek Kurski w bazie filmweb.pl. [dostęp 3 czerwca 2014].
  2. Odbudowa prawej nogi. rp.pl, 15 stycznia 1994. [dostęp 3 czerwca 2014].
  3. Tłok w Gdańsku i Warszawie. rp.pl, 26 lutego 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  4. ROP za „prospołecznymi ubezpieczeniami”. rp.pl, 23 grudnia 1996. [dostęp 3 czerwca 2014].
  5. AWS czy Sojusz Katolicki. rp.pl, 12 grudnia 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  6. Przegrani też walczyli. rp.pl, 2 października 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  7. Nie wymyśliliśmy drugiego Batmana. wp.pl, 17 października 2000. [dostęp 3 czerwca 2014].
  8. Szef pomorskiej ZChN ostro skrytykował ministrów z PO. wp.pl, 26 czerwca 2001.
  9. Krótko. Jacek Kurski odwołany. rp.pl, 16 października 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  10. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  11. Jacek Kurski – gangster polityczny?. wp.pl, 4 października 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  12. Niewylczeni z polityki. rp.pl, 31 grudnia 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  13. Wybory za 24 dni. rp.pl, 3 października 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  14. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  15. Nie chcą Kurskiego w LPR. rp.pl, 27 listopada 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  16. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  17. Jacek Kurski ponownie członkiem Prawa i Sprawiedliwości. wp.pl, 18 grudnia 2004. [dostęp 3 czerwca 2014].
  18. Katarzyna Pastuszko: Komuna poparła Tuska. angora.com.pl, 16 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  19. Do wyborów bez Kurskiego. wp.pl, 11 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  20. Jacek Kurski wyrzucony z PiS. wp.pl, 13 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  21. Jacek Kurski znowu w PiS. wp.pl, 15 listopada 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  22. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 3 czerwca 2014].
  23. Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki: Prymusi i pośle ławki. polityka.pl, 12 czerwca 2010. [dostęp 3 czerwca 2014].
  24. Zmieniło się ścisłe kierownictwo PiS. wp.pl, 22 stycznia 2011. [dostęp 3 czerwca 2014].
  25. Ziobro, Kurski i Cymański wyrzuceni z PiS. wp.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 3 czerwca 2014].
  26. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pe2014.pkw.gov.pl. [dostęp 3 czerwca 2014].
  27. Jacek Kurski odchodzi z polityki. wp.pl, 4 czerwca 2014. [dostęp 4 czerwca 2014].
  28. PO żąda przeprosin w sprawie afery billboardowej. gazeta.pl, 14 grudnia 2006. [dostęp 3 czerwca 2014].
  29. Ja, Jacek Kurski, bardzo przepraszam. gazeta.pl, 4 kwietnia 2007. [dostęp 3 czerwca 2014].
  30. Jacek Kurski chciał zaszkodzić „Gazecie” – teraz musi przeprosić. wyborcza.pl, 13 czerwca 2007. [dostęp 3 czerwca 2014].
  31. Kurski: Nie przepraszałem Agory. wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 3 czerwca 2014].
  32. Marcin Fabjański. Inni bracia K.. „Przekrój”. 41/2005. [dostęp 3 czerwca 2014]. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]