Jacek Kurski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Kurski
JKRUK 20100418 JACEK KURSKI IMG 7243A.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 lutego 1966
Gdańsk
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Solidarna Polska
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
do 30 czerwca 2014

Jacek Olgierd Kurski (ur. 22 lutego 1966 w Gdańsku) – polski dziennikarz i polityk, z wykształcenia ekonomista, w latach 2005–2009 poseł na Sejm V i VI kadencji, w latach 2009–2014 poseł do Parlamentu Europejskiego VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Jacek Kurski jest absolwentem III Liceum Ogólnokształcącego im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku. W 1997 ukończył studia na Wydziale Ekonomicznym Uniwersytetu Gdańskiego w zakresie handlu zagranicznego. Na przełomie lat 80. i 90. publikował artykuły w prasie niezależnej i prawicowej, m.in. w „Tygodniku Solidarność”. Był współpracownikiem agencji DPA oraz gdańskim korespondentem BBC. Od 1991 do 1994 pracował w Telewizji Polskiej. Współtworzył programy publicystyczne Lewiatan, Sprawę dla reportera, Rozmowy kanciastego stołu i Refleks. Od 1994 do 1998 prowadził agencję reklamową.

W styczniu 1993 opublikował napisaną wspólnie z Piotrem Semką książkę Lewy czerwcowy, będącą zapisem wywiadów z politykami związanymi z rządem Jana Olszewskiego na temat kulisów odwołania gabinetu w czerwcu 1992. Rok później zrealizował film Nocna zmiana poświęcony tej samej tematyce. W 2005 wyreżyserował film dokumentalny III RP – kto miał rację?[1].

W 2001 został odznaczony Odznaką Zasłużony Działacz Kultury.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Współpracował z opozycją antykomunistyczną, zajmował się m.in. kolportażem podziemnych wydawnictw. W połowie lat 80. wstąpił do NSZZ „Solidarność”. Od 1986 do 1989 był redaktorem pisma „Solidarność Regionu Gdańskiego”. Po 1989 związany był z wieloma partiami prawicowymi. Na początku lat 90. współpracował z Porozumieniem Centrum[2], na czele którego stał Jarosław Kaczyński. W 1993 przed wyborami parlamentarnymi był szefem kampanii wyborczej tego ugrupowania. W wyborach tych bez powodzenia kandydował do Sejmu z gdańskiej listy PC (otrzymał 5973 głosy).

Od połowy lat 90. współpracował z Janem Olszewskim, przystępując do tworzonego przez byłego premiera Ruchu Odbudowy Polski. Brał udział w kampanii prezydenckiej w wyborach w 1995, następnie pełnił funkcję prezesa oddziału partii w Gdańsku[3] oraz rzecznika prasowego ROP[4]. Opowiadał się za współpracą z Akcją Wyborczą Solidarność[5], jednocześnie krytykował jej zbliżenie do Unii Wolności. W wyborach parlamentarnych w 1997 bezskutecznie ubiegał się o mandat posła jako lider listy ROP w województwie gdańskim (otrzymał 17 205 głosów[6]).

Po wyborczej porażce odszedł z dotychczasowego ugrupowania, razem ze swoją frakcją (tzw. Stowarzyszeniem ROP), wkrótce przystąpił do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego wchodzącego w skład AWS. W ZChN objął funkcje wiceprezesa[7] i prezesa Zarządu Pomorskiego[8]. W 1998 uzyskał mandat radnego sejmiku pomorskiego. W latach 1998–2001 pełnił funkcję wicemarszałka województwa pomorskiego[9]. W wyborach do Sejmu w 2001 kandydował z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy w okręgu toruńskim (otrzymał 3072 głosy)[10]. W tym samym okręgu, z ostatniego miejsca na liście AWSP miał startować były minister rolnictwa Jacek Janiszewski. Tuż przed oddaniem listy do komisji wyborczej Jacek Kurski samowolnie dopisał przed Janiszewskim inną osobę o takim samym nazwisku. Za manipulowanie listą kandydatów został usunięty ze Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[11].

Po przegranych przez AWSP wyborach wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[12]. Nie otrzymał jednak miejsca na liście kandydatów w wyborach samorządowych w 2002. Odszedł z PiS do Ligi Polskich Rodzin[13]. Jako kandydat LPR został ponownie wybrany do sejmiku[14], obejmując funkcję jego wiceprzewodniczącego[15]. Był również kandydatem LPR na stanowisko prezydenta Gdańska, uzyskał 8,53% głosów i nie przeszedł do drugiej tury wyborów[16].

Był głównym autorem kampanii wyborczej Ligi Polskich Rodzin do Parlamentu Europejskiego. W 2004 popadł w konflikt z liderem LPR na Pomorzu Robertem Strąkiem i został wykluczony z tej partii, po czym ponownie przystąpił do PiS[17]. Z listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany w okręgu gdańskim posłem na Sejm V kadencji (otrzymał 26 446 głosów).

Jest krytykiem środowisk postrzeganych przez niego jako postkomunistyczne czy liberalne (dawniej Kongresu Liberalno-Demokratycznego i Unii Wolności, a następnie Platformy Obywatelskiej). W wypowiedziach publicznych wielokrotnie sprzeciwiał się zawieraniu przez PiS jakiejkolwiek koalicji z PO. Krytykował również środowisko „Gazety Wyborczej” (w której zatrudniony został jego starszy brat Jarosław).

Brał udział w kampanii wyborczej Lecha Kaczyńskiego w trakcie wyborów prezydenckich w tym samym roku. Organizował m.in. konwencję PiS, zmienił też logo ugrupowania. Przed II turą wyborów udzielił autoryzowanego wywiadu tygodnikowi „Angora”, w którym stwierdził, że poważne źródła na Pomorzu mówią, że dziadek Donalda Tuska zgłosił się na ochotnika do Wehrmachtu[18]. Konsekwencją tych słów było usunięcie go ze sztabu wyborczego Lecha Kaczyńskiego (11 października 2005)[19]. Następnie, 13 października, decyzją sądu partyjnego PiS został wykluczony z partii[20]. Kilka dni później okazało się jednak, że dziadek Donalda Tuska faktycznie służył w Wehrmachcie, lecz przypuszcza się, że został wcielony siłą, a z Wehrmachtu zbiegł do Polskich Sił Zbrojnych, gdzie miał walczyć do końca wojny. 14 listopada sąd dyscyplinarny PiS rozpatrzył pozytywnie odwołanie Kurskiego i przywrócił mu członkostwo w partii, ograniczając karę do nagany[21].

W wyborach parlamentarnych w 2007 Jacek Kurski po raz drugi uzyskał mandat poselski, otrzymując 23 585 głosów. W 2009 z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu wyborczym Olsztyn został eurodeputowanym VII kadencji (otrzymał 62 929 głosów)[22]. W rankingu polskich europosłów za pierwszy rok, sporządzonym przez polskich dziennikarzy i ekspertów zajmujących się polityką europejską, uzyskał przedostatnią lokatę; należał też do posłów z najsłabszą frekwencją na posiedzeniach i głosowaniach z całego europarlamentu[23].

Od stycznia 2008 do lipca 2010 zasiadał w komitecie politycznym PiS. W styczniu 2011 ponownie wszedł w jego skład[24]. 4 listopada 2011 komitet polityczny PiS zdecydował o jego wykluczeniu z partii[25]. Zaangażował się w budowę powstałej w 2012 partii Solidarna Polska, której został wiceprezesem. 14 grudnia 2013 ponownie wybrany na wiceprezesa tej partii. W wyborach europejskich w 2014 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję[26]. 4 czerwca tego samego roku ogłosił decyzję o czasowym wycofaniu się z polityki i rezygnacji z wszystkich funkcji w Solidarnej Polsce[27]. W lipcu 2014 wziął udział w konwencji organizowanej przez PiS, w tym samym miesiącu został wykluczony z Solidarnej Polski[28].

Postępowania sądowe[edytuj | edytuj kod]

13 czerwca 2006 w trakcie programu Teraz my! oskarżył Platformę Obywatelską i komitet wyborczy Donalda Tuska o finansowanie kampanii wyborczej przed wyborami prezydenckimi oraz parlamentarnymi w 2005 z pieniędzy nielegalnie wyprowadzonych z PZU. Prokuratura Okręgowa w Warszawie umorzyła śledztwo w grudniu 2006 z powodu niestwierdzenia przestępstwa[29]. W odpowiedzi na zarzuty Platforma Obywatelska oskarżyła Jacka Kurskiego o zniesławienie i domagała się przeprosin w mediach oraz przekazania 100 tys. zł na Caritas. 3 kwietnia 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie wydał wyrok nakazujący Jackowi Kurskiemu przeproszenie Donalda Tuska na łamach „Rzeczpospolitej” i „Gazety Wyborczej” oraz w TVN i TVP. Zasądził też 15 tys. zł na rzecz Caritas Polska[30].

12 czerwca 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, iż Jacek Kurski naruszył dobra osobiste spółki Agora S.A. podczas programu telewizyjnego Warto rozmawiać z 8 maja 2006 poprzez wygłaszanie niepotwierdzonych zarzutów zniesławiających firmę. Sąd nakazał przeproszenie w „Gazecie Wyborczej” i w TVP2 oraz wpłatę 10 tys. zł na cel społeczny[31]. Sąd Apelacyjny w Warszawie utrzymał ten wyrok w mocy. Jacek Kurski, komentując to orzeczenie, twierdził, iż „Gazeta Wyborcza” przy pomocy posłusznych i usłużnych sędziów (...) może każdego zniszczyć i opluć (...). Za tę wypowiedź został pozwany przez wydawcę, a następnie ponownie zobowiązany sądownie do publikacji przeprosin. Pozwany, mimo uprawomocnienia się wyroku i wezwań, uchylał się od wykonania orzeczeń sądu, wobec czego Agora S.A. sama je zrealizowała w ramach tzw. wykonania zastępczego na koszt dłużnika[32].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Witolda Kurskiego, pracownika naukowego (specjalizacja: budowa okrętów)[33] oraz Anny Kurskiej, działaczki NSZZ „Solidarność” i byłej senator. Brat Jarosława Kurskiego, dziennikarza „Gazety Wyborczej”. Był żonaty z Moniką[34], ma troje dzieci (Antoniego, Zuzannę i Olgierda).

Przypisy

  1. Jacek Kurski w bazie filmweb.pl. [dostęp 3 czerwca 2014].
  2. Odbudowa prawej nogi. rp.pl, 15 stycznia 1994. [dostęp 3 czerwca 2014].
  3. Tłok w Gdańsku i Warszawie. rp.pl, 26 lutego 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  4. ROP za „prospołecznymi ubezpieczeniami”. rp.pl, 23 grudnia 1996. [dostęp 3 czerwca 2014].
  5. AWS czy Sojusz Katolicki. rp.pl, 12 grudnia 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  6. Przegrani też walczyli. rp.pl, 2 października 1997. [dostęp 3 czerwca 2014].
  7. Nie wymyśliliśmy drugiego Batmana. wp.pl, 17 października 2000. [dostęp 3 czerwca 2014].
  8. Szef pomorskiej ZChN ostro skrytykował ministrów z PO. wp.pl, 26 czerwca 2001.
  9. Krótko. Jacek Kurski odwołany. rp.pl, 16 października 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  10. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  11. Jacek Kurski – gangster polityczny?. wp.pl, 4 października 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  12. Niewylczeni z polityki. rp.pl, 31 grudnia 2001. [dostęp 3 czerwca 2014].
  13. Wybory za 24 dni. rp.pl, 3 października 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  14. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  15. Nie chcą Kurskiego w LPR. rp.pl, 27 listopada 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  16. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 3 czerwca 2014].
  17. Jacek Kurski ponownie członkiem Prawa i Sprawiedliwości. wp.pl, 18 grudnia 2004. [dostęp 3 czerwca 2014].
  18. Katarzyna Pastuszko: Komuna poparła Tuska. angora.com.pl, 16 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  19. Do wyborów bez Kurskiego. wp.pl, 11 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  20. Jacek Kurski wyrzucony z PiS. wp.pl, 13 października 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  21. Jacek Kurski znowu w PiS. wp.pl, 15 listopada 2005. [dostęp 3 czerwca 2014].
  22. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 3 czerwca 2014].
  23. Agnieszka Mazurczyk, Jędrzej Winiecki: Prymusi i pośle ławki. polityka.pl, 12 czerwca 2010. [dostęp 3 czerwca 2014].
  24. Zmieniło się ścisłe kierownictwo PiS. wp.pl, 22 stycznia 2011. [dostęp 3 czerwca 2014].
  25. Ziobro, Kurski i Cymański wyrzuceni z PiS. wp.pl, 4 listopada 2011. [dostęp 3 czerwca 2014].
  26. Wyniki głosowania na listę komitetu w okręgu wyborczym. pe2014.pkw.gov.pl. [dostęp 3 czerwca 2014].
  27. Jacek Kurski odchodzi z polityki. wp.pl, 4 czerwca 2014. [dostęp 4 czerwca 2014].
  28. Kurski wyrzucony z Solidarnej Polski. rp.pl, 30 lipca 2014. [dostęp 30 lipca 2014].
  29. PO żąda przeprosin w sprawie afery billboardowej. gazeta.pl, 14 grudnia 2006. [dostęp 3 czerwca 2014].
  30. Ja, Jacek Kurski, bardzo przepraszam. gazeta.pl, 4 kwietnia 2007. [dostęp 3 czerwca 2014].
  31. Jacek Kurski chciał zaszkodzić „Gazecie” – teraz musi przeprosić. wyborcza.pl, 13 czerwca 2007. [dostęp 3 czerwca 2014].
  32. Kurski: Nie przepraszałem Agory. wyborcza.pl, 24 czerwca 2010. [dostęp 3 czerwca 2014].
  33. Marcin Fabjański. Inni bracia K.. „Przekrój”. 41/2005. [dostęp 3 czerwca 2014]. 
  34. Kurski zamieścił na Twitterze oświadczenie byłej żony. „Życzę powodzenia”. onet.pl, 29 kwietnia 2015. [dostęp 29 kwietnia 2015].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]