Maciej Szczepański

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Maciej Szczepański
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1928
Sosnowiec
Poseł VIII kadencji Sejmu PRL
Przynależność polityczna poseł bezpartyjny
Okres urzędowania od 23 marca 1980
do 31 sierpnia 1985

Maciej Szczepański, pseud. Barabasz, Krwawy Maciek[1] (ur. 7 lipca 1928 w Sosnowcu) – polski publicysta i dziennikarz, działacz PZPR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uzyskał tytuł zawodowy magistra nauk społecznych. W latach 1966–1972 był redaktorem naczelnym "Trybuny Robotniczej" (śląskiego dziennika, organu KW PZPR w Katowicach), która pod jego kierownictwem stała się wielkonakładowym dziennikiem o znaczeniu ogólnopolskim. Od 1970 był zastępcą członka, a od 1975 członkiem KC PZPR. W latach 1969–1985 pełnił mandat posła na Sejm PRL V, VI, VII i VIII kadencji (pod koniec był posłem bezpartyjnym). Reprezentował za każdym razem okręg Rybnik.

Od października 1972 do sierpnia 1980 był przewodniczącym Komitetu ds. Radia i Telewizji. Rozbudował bazę techniczną Telewizji Polskiej, która dzięki niemu nie odbiegała poziomem wyposażenia od przeciętnej europejskiej.

Za przyjęcie w latach 70. łapówek w wysokości 1,5 mln zł oraz zabór mienia Radiokomitetu na sumę ok. 3,5 mln zł w roku 1981 został postawiony przed sądem i, po dwuletnim procesie, skazany na osiem lat więzienia. Zwolniony został po czterech latach.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Był postacią kontrowersyjną, konsekwentnie realizował politykę propagandy sukcesu Edwarda Gierka, której był współtwórcą.

W trakcie pielgrzymki do Polski papieża Jana Pawła II starał się pomniejszyć jej znaczenie poprzez wydanie polecenia kamerzystom "kamery na klechę", tak aby nie pokazywano w telewizji faktycznej liczby osób, które uczestniczyły w spotkaniach i nabożeństwach z papieżem. Aczkolwiek, kierując transmisją telewizyjną, stanowczo odmówił wykonania polecenia Stanisława Kani wyłączenia głosu papieskiego na wizji i na całym placu Zwycięstwa po tym, kiedy Jan Paweł II w homilii, nawiązując do zniszczenia Warszawy, powiedział o pomocy, której Warszawa próżno oczekiwała z drugiej strony Wisły. Następnie niezwłocznie poinformował telefonicznie o tym Edwarda Gierka, który go pochwalił za ową decyzję. Jednocześnie wykorzystał pielgrzymkę jako pretekst, by - po uzyskaniu odpowiedniej zgody władz politycznych - całkowicie zmodernizować bazę techniczną TVP, dzięki czemu osiągnęła ona dobry poziom europejski.

Głośnym echem odbiło się odsunięcie Joanny Rostockiej od prowadzenia Wielkiej gry, ponieważ rzekomo podczas programu miała na szyi zawieszony krzyżyk.

Był szefem niezwykle wymagającym, często w stosunku do podległego personelu bezwzględnym i brutalnym (nazywano go w środowisku "Krwawy Maciek").

Przypisy

  1. Krwawy Maciek z Woronicza, czyli historia pewnego prezesa. teleshow.wp.pl. [dostęp 2014-08-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]