Bronisław Wildstein

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bronisław Wildstein
Bronislaw Wildstein 01 AB.jpg
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1952
Olsztyn
Prezes Zarządu Telewizji Polskiej S.A.
Okres urzędowania od 11 maja 2006
do 26 lutego 2007
Poprzednik Jan Dworak
Następca Andrzej Urbański
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Bronisław Wildstein (ur. 11 czerwca 1952 w Olsztynie) – polski publicysta, dziennikarz, pisarz, od 11 maja 2006 do 26 lutego 2007 prezes zarządu Telewizji Polskiej.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Szymon Wildstein, był lekarzem wojskowym, komendantem szpitala i przedwojennym komunistą[1]; usunięty z wojska w 1967 na fali czystek antysemickich, zmarł 14 października 1968 w Krakowie. Jego matka, Genowefa Wildstein, była natomiast chłopką i antykomunistką, która po wojnie pomagała byłym akowcom poszukiwanym przez UBP. Zmarła 1 kwietnia 1991 w Krakowie. Oboje spoczywają na Cmentarzu Rakowickim.

Gdy miał pięć lat, zachorował na gruźlicę; w nadziei na znalezienie zdrowszego środowiska rodzina Wildsteinów przeniosła się do Przemyśla. Trzykrotnie zmieniał liceum ze względu na oceny ze sprawowania. W latach 1971-1980 studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, nie ukończył studiów. Działalność opozycyjną rozpoczął na początku studiów, m.in. współpracował z KOR, był jednym z założycieli Studenckiego Komitetu Solidarności w 1977 i współtworzył NZS w Krakowie.

Emigracja[edytuj | edytuj kod]

Na fali odwilży w czasie Sierpnia 1980 Wildstein dostał paszport i postanowił wyjechać na Zachód. Wyjechał wraz z żoną Iwoną Galińską-Wildstein do Wiednia. Stan wojenny zastał ich we Francji, gdzie Wildstein był między innymi redaktorem miesięcznika "Kontakt" i korespondentem Radia Wolna Europa.

Przyjaźń ze Stanisławem Pyjasem[edytuj | edytuj kod]

Około roku 1976 został zatrzymany przez SB wraz ze swoimi bliskimi przyjaciółmi: Stanisławem Pyjasem i Lesławem Maleszką. Cała trójka była przesłuchiwana, jednak tylko Maleszka zdradził funkcjonariuszom Służby Bezpieczeństwa szczegóły działalności swojej i kolegów. Przyznał się im do tego po wyjściu na wolność. Nie powiedział jedynie, że został również tajnym współpracownikiem SB.

7 maja 1977 znaleziono ciało martwego Stanisława Pyjasa. Jego śmierć miała miejsce tydzień przed Juwenaliami, przyjaciele Pyjasa wezwali do ich bojkotu. Rozpoczęły się demonstracje i protesty. Studenci pełnili warty honorowe przy klepsydrach Pyjasa zagrożonych zerwaniem przez nieznanych sprawców. Wieczorem 15 maja 1977 (na zakończenie Czarnego Marszu, którego pomysłodawcą był Wildstein) pod Wawelem odczytano deklarację zawiązującą Studencki Komitet Solidarności w Krakowie.

Wildstein przez lata dążył do ujawnienia kulis śmierci Stanisława Pyjasa. Był m.in. konsultantem filmu Gry uliczne (reż. Krzysztof Krauze), który był oparty na wydarzeniach związanych ze śmiercią jego przyjaciela. Procesował się również z biegłym sądowym, profesorem Zdzisławem Markiem, który w 1977 wydał opinię, jakoby Pyjas zabił się spadając ze schodów. Wildstein nazwał go człowiekiem, który skrywa morderców. Proces przegrał. Tymczasem sam Z. Marek, nie wiedząc, że jest nagrywany, w rozmowie telefonicznej z dziennikarką na początku lat 90 XX w. przyznał iż "ktoś Pyjasowi dał po mordzie.. ale ja nie wiem kto…".

W 2001 doprowadził do ujawnienia tajnego współpracownika SB o pseudonimie "Ketman". Okazał się nim pracujący już wtedy w "Gazecie Wyborczej" Lesław Maleszka, denuncjujący działania Studenckiego Komitetu Solidarności w Krakowie.

Praca dziennikarska po 1989[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie z emigracji w 1989 został szefem publicznego Polskiego Radia Kraków. Na początku lat 90. XX w. współpracował z "Gazetą Wyborczą". W latach 1994-1996 był sekretarzem redakcji w "Życiu Warszawy", a następnie wraz z Tomaszem Wołkiem przeniósł się do dziennika "Życie", gdzie do roku 1997 był jego zastępcą. W połowie lat 90. XX w. pisywał felietony dla miesięcznika "Architektura-murator".

Współpracował z tygodnikiem "Wprost", był felietonistą miesięcznika "Nowe Państwo" i publicystą "Rzeczpospolitej", z której został zwolniony 31 stycznia 2005, po aferze związanej z tak zwaną listą Wildsteina[2]. Chodziło o wyniesienie z Instytutu Pamięci Narodowej indeksu osobowego katalogu dotyczącego inwigilacji obywateli przez służby Polski Ludowej i rozpowszechnienie tej listy. Wildstein argumentował, że chciał w ten sposób przyczynić się do przyspieszenia lustracji w Polsce. Mimo iż lista znana była wcześniej w środowisku dziennikarskim, to jednak dopiero publikacja w "Gazecie Wyborczej" doprowadziła do rozgłosu wokół sprawy.

5 lutego 2005 Bronisław Wildstein oznajmił, że pozwie aktora Daniela Olbrychskiego, który w programie Tomasza Lisa "Co z tą Polską?" (Polsat) oskarżył go o donoszenie w latach 80. XX w. francuskim władzom na Mirosława Chojeckiego (chodziło o rzekome nielegalne zatrudnianie pracowników przez Chojeckiego), co Chojecki (przebywający w Szwajcarii) jeszcze w trakcie nagrywania programu telefonicznie zdementował (wg "Rzeczpospolitej").

Po zwolnieniu z "Rzeczpospolitej" pracował we "Wprost" i prowadził program "Bez autocenzury" w TV Puls.

Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Stowarzyszenia Wolnego Słowa. Od kwietnia 2005 Członek Honorowy Stowarzyszenia KoLiber.

11 maja 2006 jednogłośnie wybrany przez Radę Nadzorczą na prezesa zarządu TVP (zastąpił Jana Dworaka). 21 września 2006 został odznaczony przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3]. 26 lutego 2007 został odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Telewizji Polskiej S.A. Jego następcą został Andrzej Urbański.

2 maja 2007 w mediach pojawiły się informacje o powrocie Wildsteina do redakcji "Rzeczpospolitej", gdzie miałby pełnić rolę komentatora politycznego. Doniesienia te potwierdziły się. Od 2008 roku ponownie w TVP gdzie jest autorem i prowadzącym program Cienie PRL-u. Od 25 września 2008 do 24 października 2010 prowadził w TVP1 autorski program Bronisław Wildstein przedstawia. Po zdjęciu programu z anteny TVP kontynuuje publicystykę na platformie tv.rp.pl. Premierowe odcinki emitowane są co wtorek.

17 lutego 2011 r. odznaczony został Medalem "Niezłomnym w słowie"[4].

Od 2011 do listopada 2012 publikował w tygodniku Uważam Rze. Jest publicystą Gazety Polskiej Codziennie, a od listopada 2012 roku także tygodnika W sieci[5]. Współpracuje także z Radiem Maryja i Telewizją Trwam[6]. Od stycznia 2013 roku jest publicystą tygodnika "Do Rzeczy"[7].

W listopadzie 2012 nakładem wydawnictwa Fronda ukazał się autobiograficzny wywiad-rzeka z Bronisławem Wildsteinem pt. Niepokorny (autorami książki są Piotr Zaremba i Michał Karnowski)[8].

Od końca 2012 roku działa jako redaktor naczelny tworzonej stacji telewizyjnej Telewizji Republika[9][10]. Jest wiceprezesem zarządu Telewizja Niezależna S.A., która zarządza stacją[11]. Na antenie prowadzi audycję pt. Bronisław Wildstein przedstawia, stanowiącą kontynuację programu, który tworzył do 2010 w TVP1[12].

Jego syn Dawid jest także dziennikarzem i również pracuje w "Gazecie Polskiej Codziennie"[13][14].

Wolnomularstwo[edytuj | edytuj kod]

Bronisław Wildstein był aktywnym wolnomularzem, związanym początkowo z paryską lożą "Kopernik", skupiającą osoby o polskich korzeniach w ramach Wielkiej Loży Narodowej Francji, a następnie z Warszawską lożą-matką "Kopernik" Wielkiej Loży Narodowej Polski oraz z Krakowską lożą "Przesąd Zwyciężony", której był Wielkim Mistrzem. Oprócz tego pełnił funkcję Wielkiego Dozorcy Wielkiej Loży Narodowej Polski[15]. Jak przyznał, wycofał się ostatecznie z uczestnictwa w działalności lóż masońskich[16][17].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Beletrystyka[edytuj | edytuj kod]

Powieści
Zbiory opowiadań

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

Eseistyka[edytuj | edytuj kod]

Zbiory wywiadów[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Bronisław Wildstein o swoim ojcu: "Przedwojenny komunista, chyba członek Komunistycznej Partii Polski. Wierzył w system. Matka była w AK, więc rodzice prowadzili ostry spór polityczny. [..] Był małomówny, skryty. Już po jego śmierci matka powiedziała mi, że był Żydem." (Rafał Kalukin, Bronisław niezłomny, "Gazeta Wyborcza", 26 maja 2006)
  2. knysz: Bronisław Wildstein odchodzi z "Rzeczpospolitej" (pol.). www.gazeta.pl, 31.01.2005. [dostęp 09.02.2008].
  3. M.P. z 2006 r. Nr 84, poz. 848
  4. Medal Niezłomnym w Słowie. 13-grudnia.pl. [dostęp 31 marca 2012].
  5. Nowoczesny, niezależny, odważny dwutygodnik osobistych opinii "wSieci" już w sprzedaży!!! (pol.). wpolityce.pl. [dostęp 2012-11-29].
  6. Szereg wypowiedzi Wildsteina
  7. Redakcja (pol.). dorzeczy.pl. [dostęp 2013-02-04].
  8. Niepokorny – wywiad rzeka z Bronisławem Wildsteinem (pol.). wydawnictwofronda.pl. [dostęp 2013-05-18].
  9. Na wiosnę rusza całodobowa Telewizja Republika. Bronisław Wildstein redaktorem naczelnym (pol.). wpolityce.pl. [dostęp 2013-02-04].
  10. Bronisław Wildstein: media są jednostronne i stronnicze (pol.). wirtualnemedia.pl. [dostęp 2013-02-04].
  11. TELEWIZJA NIEZALEŻNA S A (KRS: 0000446368) (pol.). krs-online.com.pl, 2013-05-18. [dostęp 2013-05-22].
  12. Bronisław Wildstein Przedstawia odc. 1 (pol.). telewizjarepublika.pl. [dostęp 2013-05-22].
  13. Wojciech Mucha i Dawid Wildstein czyli młodzi pod rządami Donalda Tuska. "Koniec europejskich miraży" | wPolityce.pl | codziennie ważne informacje ze świata polityki
  14. Gazeta Polska Codziennie
  15. „Incontro" 1992, nr 3, s. 16; A. Kop." Ludwik Hass, "Wolnomularze polscy w kraju i na świecie 1821-1999. Słownik biograficzny", Warszawa, 1999 s. 533-534
  16. Wildstein: nie wstydzę się, że byłem masonem (pol.). pardon.pl, 2008-01-21. [dostęp 2013-05-18].
  17. Wildstein. Polski Żyd, opozycjonista, antykomunista (pol.). fronda.pl, 2012-11-09. [dostęp 2013-05-18].
  18. press.pl: Ks. Boniecki, Ferens, Stankiewicz, Wildstein laureatami nagrody im. Fikusa (pol.). [dostęp 4 marca 2009].
  19. rp.pl: Od 40 lat robią ze mną porządek (pol.). [dostęp 12 listopada 2009].
  20. Nagroda główna w 2009 roku (pol.). jozef-mackiewicz.pl. [dostęp 2013-10-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]