Rainer Barzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Rainer Barzel
Bundesarchiv B 145 Bild-F061789-0021, Hamburg, CDU-Bundesparteitag, Barzel.jpg
Data i miejsce urodzenia 20 czerwca 1924
Braniewo
Data i miejsce śmierci 26 sierpnia 2006
Monachium
Przewodniczący Bundestagu
Przynależność polityczna Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna
Okres urzędowania od 29 marca 1983
do 25 października 1984
Poprzednik Richard Stücklen
Następca Philipp Jenninger
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą Orderu Zasługi RFN Bawarski Order Zasługi Odznaka za Zasługi dla Republiki Austrii - Wielka Złota Odznaka Honorowa na Wstędze Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Świętego Grzegorza Wielkiego
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Rainer Candidus Barzel (ur. 20 czerwca 1924 w Braniewie, zm. 26 sierpnia 2006 w Monachium) – niemiecki polityk Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Sprawował funkcję przewodniczącego CDU od 1971 do 1973 i był kandydatem partii na stanowisko kanclerza w wyborach w 1972, jednak przegrał z Willy Brandtem z SPD.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Candidusa i Marii. Miał sześcioro rodzeństwa. W czasie szkoły przeprowadził się z rodziną do Berlina, gdzie kontynuował naukę. W 1941 zdał maturę w gimnazjum humanistycznym. W latach 1941–1945 służył w Luftwaffe we Flensburgu, Trondheim oraz nad Morzem Czarnym. Po wojnie nadal był związany z wojskiem.

W latach 1945–1949 studiował prawo oraz teorię ekonomii na Uniwersytecie w Kolonii. W 1949 doktoryzował się z prawa u Ernsta von Hippela.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1954 wstąpił do CDU. W 1955 został doradcą premiera Nadrenii Północnej-Westfalii Karla Arnolda. W 1957 objął mandat deputowanego Bundestagu. W 1960 został wybrany do zarządu CDU. 13 grudnia 1962 został powołany na urząd ministra do spraw wewnątrzniemieckich w rządzie Konrada Adenauera, który pełnił do 1963. Od grudnia 1964 był szefem parlamentarnej frakcji CDU/CSU, a w 1971 objął funkcję przewodniczącego partii. W 1972 był kandydatem Unii na kanclerza Niemiec, jednak nie objął urzędu. 9 maja 1973 przestał być szefem CDU. Na tej funkcji zastąpił go Helmut Kohl. W tym samym roku ustąpił także z funkcji szefa parlamentarnej frakcji CDU/CSU, a także rozpoczął pracę w kancelarii prawnej. Od 1980 do 1982 był przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Bundestagu. Sprawował ponownie funkcję ministra do spraw wewnątrzniemieckich w latach 1982–1983 w rządzie Helmuta Kohla. 29 marca 1983 został wybrany przewodniczącym Bundestagu (uzyskał głosy 407 z 509 deputowanych). Funkcję tę pełnił do 25 października 1984. Zrezygnował z niej po wybuchu skandalu Friedricha Karla Flicka. Mandat w Bundestagu pełnił do 1987.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Trzykrotnie żonaty. W 1948 ożenił się z Krimhild, która zmarła w 1980. Mieli córkę Claudię. W 1983 jego żoną została Helga Henselder-Barzel, która zginęła w wypadku drogowym 15 grudnia 1995. Po raz trzeci ożenił się w 1997 – z aktorką Ute Cremer.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]