Karl Carstens
| Karl Carstens | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 grudnia 1914 Brema, Niemcy |
| Data i miejsce śmierci | 30 maja 1992 Meckenheim |
| Prezydent Niemiec | |
| Przynależność polityczna | Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 1979 do 1 lipca 1984 |
| Poprzednik | Walter Scheel |
| Następca | Richard von Weizsäcker |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Karl Carstens (ur. 14 grudnia 1914 w Bremie, zm. 30 maja 1992 w Meckenheim) – profesor prawa i politologii, polityk CDU, prezydent Niemiec w latach 1979-1984.
Spis treści |
[edytuj] Wykształcenie i praca
Carstens urodził się jako syn nauczyciela. Po zdanej w 1933 roku maturze studiował prawo oraz politologię na uniwersytetach we Frankfurcie nad Menem, Dijonie (Francja), Monachium, Królewcu i Hamburgu. Ukończył je w 1936 pierwszym, a w 1939 drugim prawniczym egzaminem państwowym. W 1938 uzyskał stopień doktora prawa. Od 1939 do 1945 brał udział jako żołnierz artylerii przeciwlotniczej podczas II wojny światowej. Po jej zakończeniu został dopuszczony do wykonywania zawodu adwokata w Bremie. W 1948 rozpoczął studia na Uniwersytecie Yale w New Haven, Connecticut (USA), które ukończył w 1949 tytułem Master of Law (LL.M.). 1949-1953 był doradcą prawnym senatu Bremy oraz pełnomocnikiem miasta Bremy przy Związku. Od 1950 pracował na Uniwersytecie w Kolonii. Tu się habilitował. W 1954 wstąpił do służby dyplomatycznej RFN i do 1955 był Stałym Przedstawicielem RFN przy Radzie Europy w Strasburgu, a potem pracował w MSZ w Bonn. Tam przejął w 1958 kierowanie wydziałem "West I Europa". W 1960 nastąpiło powołanie na stanowisko profesora prawa państwowego i międzynarodowego Uniwersytetu w Kolonii. Od 1970 do 1972 kierował Instytutem Badawczym Niemieckiego Towarzystwa Polityki Zagranicznej w Bonn.
[edytuj] Rodzina
W 1944 poślubił Veronicę Prior (1923-2012). Veronica Carstens była lekarzem – specjalistą chorób wewnętrznych. Nie mieli oni dzieci. W 1982 założyli Fundację Karla i Veroniki Carstens, której celem jest wspieranie nauki oraz badań nad przyrodolecznictwem oraz homeopatią.
[edytuj] Przynależność partyjna
Od 1940 r. do 1945 r. był członkiem NSDAP. Podanie o przyjęcie miał złożyć na polecenie prezesa Sądu Krajowego i pod groźbą sankcji zawodowych, jednak od 1933 był on członkiem SA, paramilitarnej organizacji NSDAP. Od 1955 roku był członkiem CDU.
[edytuj] Poseł
Od 1972 do 1979 był członkiem Niemieckiego Bundestagu. Był w nim od maja 1973 do października 1976 przewodniczącym frakcji CDU/CSU i zarazem przywódcą opozycji. Po wyborach w 1976 roku został 14 grudnia wybrany na jego przewodniczącego. Mandat poselski zdobył w 1972 poprzez listę krajową Szlezwik-Holsztynu, a w 1976 bezpośrednio z okręgu Pinneberg.
[edytuj] Urzędy państwowe
Od 1960 do 1966 był sekretarzem stanu w MSZ, a w czasie trwania Wielkiej Koalicji od grudnia 1966 do 1968 sekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony. Następnie od 1968 do 1969 był, w stopniu sekretarza stanu, szefem Urzędu Kanclerskiego.
W wyborach prezydenckich 1979 roku został przez Zgromadzenie Federalne 23 maja 1979 wybrany 5. Prezydentem Federalnym Republiki Federalnej Niemiec. Zastąpił na tym stanowisku Waltera Scheela. Z powodu swego wieku zrezygnował z kandydowania na drugą kadencję i 30 czerwca 1984 zakończył urzędowanie.
[edytuj] Nagrody
W 1984 odznaczony Międzynarodową Nagrodą Karola Wielkiego, tytułem Honorowego Obywatela Bonn, Berlina oraz Uniwersytetu w Kolonii**. W 1987 otrzymał Nagrodę im. Hannsa Martina Schleyera oraz Złoty Medal Towarzystwa im. Humboldta. W 1990 Złoty Medal "Fondation Jean Monnet pour l'Europe", a w 1991 Europejska Nagroda Karola Wielkiego Ziomkostwa Niemców Sudeckich. Wolne i Hanzeatyckie Miasto Brema nazwało jego imieniem, jeszcze za życia, czwarty i ostatni wybudowany most na Wezerze między dzielnicami Hastedt, a Habenhausen.
[edytuj] Śmierć
Karl Carstens zmarł w nocy z 29 na 30 maja 1992 r. w Meckenheim k. Bonn na skutek udaru mózgu. Został pochowany na Cmentarzu Riensbergerskim w Bremie.
[edytuj] Jego publikacje
Nabycie w dobrej wierze praw zastawu do nieruchomości, doktorat, 1938 Myśl przewodnia amerykańskiej Konstytucji oraz ich urzeczywistnienie, habilitacja, 1953/54 Prawo dot. Rady Europy, 1956 Kierownictwo polityczne – Doświadczenia w służbie rządu federalnego, 1971 Wiersze Niemieckie (jako wydawca), 1983 Wspomnienia i doświadczenia, 1993
[edytuj] Objaśnienia i źródła
- Uniwersytet w Kolonii przyznaje również tytuł Honorowego Obywatela
|
|||||||||||
