STS-32

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
STS-32
Emblemat STS-32
Dane misji
Indeks COSPAR 1990-002A
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA
Oznaczenie kodowe STS-32
Pojazd
Wahadłowiec Columbia
Załoga
Zdjęcie STS-32
Z przodu od lewej: David C. Brandenstein, James D. Weatherbee. Z tyłu od lewej: Marsha S. Ivins, G. David Low, Bonnie J. Dunbar.
Dowódca Daniel C. Brandenstein
Start
Miejsce startu  Stany Zjednoczone, KSC, LC39-A
Początek misji 9 stycznia 1990, 12:35 UTC
Orbita okołoziemska
Apogeum 361 km
Perygeum 296 km
Inklinacja orbity 28,5°
Lądowanie
Miejsce lądowania Edwards AFB
Lądowanie 20 stycznia 1990
Czas trwania misji 10 dni, 21 godz, 00 min, 36 sek
Przebyta odległość 7 258 096 km
Liczba okrążeń Ziemi 172
Program lotów wahadłowców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

STS-32 (ang. Space Transportation System) – dziewiąta misja wahadłowca kosmicznego Columbia i trzydziesta trzecia programu lotów wahadłowców.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

(liczba w nawiasie oznacza liczbę lotów odbytych przez każdego z astronautów)

Parametry misji[edytuj | edytuj kod]

Cel misji[edytuj | edytuj kod]

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Start[edytuj | edytuj kod]

Wahadłowiec wystartował 9 stycznia 1990 roku z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego (stanowisko startowe 39A). Po rozruchu silników Columbii pracujących w ciągu 120 milisekund, nastąpił zapłon silników startowych i wahadłowiec rozpoczął lot przy maksymalnym ciągu. Po 52 sekundach ciąg został zmniejszony do 65%, a przy T+58 s znów zwiększony do 104%. Startowe silniki działały 2 min., a w 5 s później zostały odrzucone w odległości 234 km od miejsca startu, wodując na Atlantyku, gdzie zostały odzyskane. Trzy silniki Columbii pracowały T+8 min 57 s. Orbiter osiągnął początkową orbitę 300-59 km, a następnie 370-270 km. Nastąpiło to w 40. minucie po starcie.

Misja[edytuj | edytuj kod]

W drugim dniu wprowadzono satelitę na właściwą orbitę. Ponadto załoga realizowała doświadczenia biomedyczne i technologiczne. Kolejnym zadaniem było odszukanie, przechwycenie i transport na Ziemię satelity LDEF. Satelita ten przeznaczony był do doświadczeń związanych z długotrwałym pobytem w przestrzeni kosmicznej. Satelita został umieszczony w przestrzeni kosmicznej w czasie wyprawy STS-41-C. Podczas operacji związanej z odzyskaniem satelity wykonano około 800 zdjęć, aby udokumentować prace trwające kilka godzin, ale zakończone sukcesem. Sporo uwagi poświęcono badaniom medycznym. Powrót orbitera z cennym ładunkiem nastąpił 20 stycznia 1990.

Powrót i lądowanie[edytuj | edytuj kod]

Lot miał zakończyć się o dzień wcześniej, ale warunki meteorologiczne w rejonie miejsca lądowania zmusiły kierownictwo lotu do przedłużenia misji do 20 stycznia. W trakcie 173 okrążenia Ziemi rozpoczęto procedurę zejścia. Po dziesięciu dniach 21 godzinach i 36 sekundach wahadłowiec wylądował w ośrodku wojsk lotniczych Edwards AFB na bieżni nr 22. Ładunek spowodował przesunięcie się środka masy statku bardziej do przodu, a zatem inne były warunki lądowania niż przy zazwyczaj pustej ładowni orbitera. Lot ten był najdłuższy w dotychczasowej historii wypraw.

Astronauci dopiero po 2 godzinach od wylądowania mogli opuścić pokład. Przyczyną był długi czas pobytu w stanie nieważkości i konieczność readaptacji do warunków ciążenia, zgodnie z zaleceniami medycyny kosmicznej i przy użyciu specjalnych środków.
Columbia wraz z ładunkiem została przetransportowana na grzbiecie samolotu Boeing 747-SCA do Centrum im. Kennedy’ego. Ze względu na dużą masę całego kompleksu konieczne były trzy międzylądowania w celu uzupełnienia paliwa. Cała wyprawa zakończyła się pełnym sukcesem[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. „Astronautyka”. 167 (1), s. 4-5, 1990. Wrocław: Ossolineum. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]