Seweryn z Noricum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Seweryn z Noricum
biskup
apostoł Noricum
Severinus2.jpg
Data urodzenia ok. 410
płd. Włochy lub Africa
Data śmierci 8 stycznia 482
klasztor Fawianis w Noricum
Kościół/
wyznanie
katolicki
Wspomnienie 8 stycznia
Atrybuty anioł i dzban na oliwę
Patron Austrii
Szczególne miejsca kultu Bawaria, diecezja Linz
Galeria ilustracji w Wikimedia Commons Galeria ilustracji w Wikimedia Commons

Seweryn z Noricum (ur. ok. 410, zm. 8 stycznia 482 w klasztorze w Fawianis) - biskup, mnich wędrowny, przywódca rzymskiej społeczności Noricum-Repense w okresie upadku imperium rzymskiego, Święty Kościoła katolickiego, główny patron Austrii.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

W 454 roku przybył ze wschodu, gdzie najprawdopodobniej wiódł życie pustelnika, do rzymskiej prowincji Noricum-Repense (dziś teren niemal w całości leżący w Austrii), gdzie szybko zyskał mir wśród rzymskiej ludności tych terenów. Odbył trzy podróże po całym obszarze prowincji, zakładając liczne klasztory, w tym największy i najważniejszy w Fawianis, obecnie Mautern. Św. Seweryn prowadził ożywioną działalność dobroczynną i społeczną, nałożył na najbogatszych mieszkańców prowincji dziesięcinę, która przeznaczał na pomoc biednym, prowadził wykup jeńców, porywanych przez Germanów, zwieńczył również dzieło chrystianizacji Noricum. Seweryn był także aktywnym reprezentantem ludności rzymskiej wobec władców germańskich, przede wszystkim sprzymierzonych z Rzymem Rugiów, to on poddał ludność Noricum pod opiekę tego plemienia po ostatecznym załamaniu się rzymskiej państwowości. Utrzymywał również m.in. kontakty z Odoakerem, wodzem Herulów, Gibuldem, wodzem Alemanów, a także z rzymskim patrycjuszem Orestesem, ojcem ostatniego cesarza Zachodu Romulusem Augustulusem, poza tym kontaktował się z wieloma hierarchami kościelnymi.

W wyniku rozłamu w państwie Rugiów do Noricum-Ripense wkroczyła armia dowodzona przez Onowulfa z ramienia jego brata Odoakra, wtedy już władcy w Italii, w roku 488. W wyniku tej interwencji upadło państwo Rugiów, a wszyscy rzymscy mieszkańcy prowincji zostali przesiedleni do Italii, w podróż zabrali z sobą ciało Św. Seweryna. Przez pewien czas zwłoki spoczywały w zamku na, bliżej niezidentyfikowanej, Górze Feleter. W kilka lat później, między rokiem 492, a 496, ciało pogrzebano w Lukullanum (dziś Pizzofalcone koło Neapolu).

Historię życia św. Seweryna przekazał Eugipiusz w swoim dziele Pamiętnik (lub Żywot św. Seweryna z Noricum), był on członkiem wspólnoty założonej przez świętego w Noricum, a także późniejszym opatem klasztoru, wyrosłego z tejże wspólnoty na miejscu pochówku św. Seweryna w Lukullanum.

Kult[edytuj | edytuj kod]

Na początku IX wieku relikwie świętego przeniesiono do Neapolu, gdzie znajdowały się do ok. 900 roku. W tym bowiem roku ponownie zmieniły miejsce swojego spoczynku na Fretta Magiore (10 km od Neapolu), gdzie do dnia dzisiejszego złożone są w kościele śwśw. Sozjusza i Seweryna.

Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 8 stycznia.

W ikonografii św. Seweryn przedstawiany jest jako mnich lub pielgrzym. Jego atrybutem jest anioł i dzban na oliwę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bober A., Święty Seweryn i jego najnowszy biograf, "Vox Patrum", 2(1982).
  • Drączkowski F., Święty Seweryn Apostoł Norikum, "Vox Patrum", 4(1983).
  • Eugipiusz, Żywot św. Seweryna. Reguła, przeł. i opr. ks. Kazimierz Obrycki, z serii: „źródła monastyczne” nr 13, Wydawnictwo Benedyktynów, Tyniec-Kraków 1996. ISBN 83-85433-36-8
  • Obrycki K., Działalność św. Seweryna w Noricum-Ripense na podstawie dzieła Eugipiusza „Pamiętnik o życiu św. Seweryna”, [w:] Ewangelizacja w epoce patrystycznej, Lublin 1994.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]