Shangri-La (kraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy fikcyjnej krainy. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Shangri-La – fikcyjna kraina opisana przez Jamesa Hiltona w powieści Zaginiony horyzont wydanej w 1933 roku.

Jest to odosobniona dolina, położona w Tybecie u stóp fikcyjnej góry Karakal (w miejscowym narzeczu „Błękitny Księżyc”) wyższej od Mount Everestu. Dolina rządzona jest sprawiedliwie przez lamów z górującego nad nią klasztoru. Ludzie z Shangri-La są długowieczni, szczęśliwi, żyją w harmonii i oddają się kultywowaniu mądrości. Kontakty ze światem zewnętrznym są sporadyczne, ograniczają się do sprowadzania sprzętów uznanych za potrzebne (np. urządzeń sanitarnych), a także cennych dla ducha jak np. książki czy instrumenty muzyczne. Wędrowcy, którzy przypadkiem trafili do Shangri-La, mają zakaz jej opuszczania.

W kulturze masowej nazwa doliny zaczęła funkcjonować jako synonim mitycznej, orientalnej utopii żyjącej swoim rytmem z dala od zgiełku świata, ma oznaczać miejsce odosobnienia intelektualnego, kryjówkę przed hałasem świata zewnętrznego, naciskami polityki i wymogów kariery. Shangri-La to miejsce, w którym uczeni i pisarze mogą bez przeszkód oddawać się swoim rozmyślaniom i tworzyć swój własny świat. Tym samym miejsce to stało się w pewnym sensie synonimem pojęcia „wieży z kości słoniowej”.

Shangri-La w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W muzyce:

Utwory zatytułowane Shangri-La nagrywali artyści:

Albumy zatytułowane Shangri-La nagrali artyści:

Motyw Shangri-La można również znaleźć w utworach:

W filmie:

W grach komputerowych:

Przypisy

  1. Soundtrack for Straceni chłopcy. IMDb. [dostęp 2013-03-09].
  2. Lordi - Sir, Mr. Presideath, Sir. [dostęp 2014-11-20].