Sobór św. Mikołaja w Kronsztadzie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Soboru Morskiego w Kronsztadzie. Zobacz też: Sobór św. Mikołaja i Objawienia Pańskiego w Petersburgu - osiemnastowieczny sobór marynarki wojennej w Petersburgu.

Na mapach: 59°59′30″N 29°46′39″E/59,991667 29,777500

Naval Cathedral of St Nicholas in Kronstadt 01.jpg
Wikimedia Commons

Sobór św. Mikołaja w Sankt-Petersburgu zwanym Soborem Morskimprawosławna katedra położona w Kronsztadzie, wzniesiony w 1913.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Sobór był budowany w latach 1903-1913 wg projektu Wasilija Kosiakowa za pieniądze ofiarowane przez marynarkę wojenną oraz przez wiernych (w stosownej kweście uczestniczył św. Jan Kronsztadzki).

Cerkiew pełniła funkcje liturgiczne do 1927, kiedy została zamieniona w kino im. Maksyma Gorkiego, a po 1956 – w salę koncertową i klub dla żołnierzy służących w twierdzy Kronsztad. W 1974 w soborze otwarto jedną z filii Muzeum Marynarki Wojennej. W 2002 na kopule budynku został ponownie umieszczony krzyż. W 2005 po raz pierwszy od czasu likwidacji w cerkwi odprawiono Świętą Liturgię[1]. 19 kwietnia 2012 patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl w obecności prezydenta Federacji Rosyjskiej Dmitrija Miedwiediewa dokonał ponownego poświęcenia obiektu[2].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Sobór Morski został wzniesiony w stylu neobizantyjskim. Jego wysokość wynosi 70 metrów, co czyni z cerkwi najwyższy budynek w Kronsztadzie. Obiekt zbudowany jest z granitu i kolorowej cegły. Wejście do niego prowadzi przez troje drzwi z portalem. Wszystkie okna w świątyni są półkoliste, cerkiew posiada łącznie 11 kopuł zgrupowanych wokół centralnej oraz liczne absydy, mozaiki i płaskorzeźby.

Jednocześnie w nabożeństwie odprawianym w soborze może uczestniczyć 5000 wiernych. Inspiracją dla jego formy była patriarsza katedra Hagia Sofia; obiekt jest rozwinięciem koncepcji architektonicznych, które Kosiakow wykorzystał już przy projekcie innej cerkwi finansowanej przez marynarkę wojenną w Lipawie oraz cerkwi Ikony Matki Bożej „Miłująca” w Petersburgu[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]