Sophie Milman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sophie Milman
Sophie Milman at Waterloo adjusted.jpg
Data i miejsce urodzenia 1983[1]
Ufa
Pochodzenie Rosja
Instrument śpiew, fortepian
Gatunek standardy muzyki popularnej, jazz
Zawód piosenkarka, twórczyni tekstów
Aktywność od 2004
Wytwórnia płytowa Linus Entertainment
Strona internetowa
Sophie Milman podczas występu

Sophie Milman (ur. 1983 w Ufie) – kanadyjska piosenkarka pochodzenia żydowskiego, uhonorowana nagrodą Juno.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po emigracji z Rosji we wczesnych latach 90., dużą część swojego dzieciństwa spędziła w Hajfie w Izraelu, gdzie osiadła razem z rodzicami[2][3]. W wieku 16 lat wyemigrowała do Kanady. Zamieszkała w Toronto[3][4].

Nie ma wykształcenia muzycznego - ukończyła handel na Rotman School of Management, wchodzącej w skład University of Toronto. Śpiewała jako solistka na wieczorach muzycznych w szkołach wyższych. Przyjaciel zasugerował jej wzięcie udziału w Real Divas - serii koncertów w Toronto. Po kilku występach podpisała kontrakt płytowy[5][6]. Biegle posługuje się językiem angielskim, hebrajskim, rosyjskim. Mówi również po francusku. Języki te wykorzystuje także w karierze artystycznej[7][8].

Do jej najważniejszych muzycznych inspiracji należy twórczość następujących wykonawców: Mahalia Jackson, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald, Nat King Cole, Oscar Peterson i Stevie Wonder[3]. Jej ulubioną piosenkarką jazzową jest Carmen McRae[9].

Jej debiutancki album studyjny został wydany 12 października 2004 roku w Kanadzie przez Linus Entertainment oraz 21 marca 2006 roku w Stanach Zjednoczonych nakładem Koch Records[10][11]. Rozszedł się w nakładzie ponad 100 tys. egzemplarzy oraz przyciągnął uwagę krytyków muzycznych[9].

Piąty z kolei album Milman - In the Moonlight - został wyprodukowany przez nominowanego do nagrody Grammy Matta Piersona. W jego nagraniu brali udział znani muzycy: pianiści - Gerald Clayton i Kevin Hays, gitarzyści - Julian Lage i Romero Lubambo, basista Larry Grenadier, grający na bębnach Lewis Nash, perkusista Bashiri Johnson oraz soliści: Randy Brecker (skrzydłówka), Chris Potter (saksofon tenorowy), Gregoire Maret (harmonijka ustna). Nad aranżacją utworów muzycznych pracowali Alan Broadbent, Gil Goldstein i Rob Mounsey[5].

W czasie trwającej wiele lat kariery muzycznej Sophie Milman współpracowała i dzieliła scenę z wieloma artystami, wśród których należy wymienić tak znaczących muzyków jak: Randy Bachman, Chris Botti, Gary Burton, Chick Corea, The Manhattan Transfer, Cesaria Evora, Jesse Cook oraz The Neville Brothers[12][13]. Występowała w Massey Hall w Toronto, w amfiteatrze Hollywood Bowl w Los Angeles, Kennedy Center w Waszyngtonie, jak również w Blue Note Jazz Club w Nowym Jorku. Dała koncert na jednym z największych festiwali muzyki jazzowej na świecie - Montreal Jazz Festival[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Sophie Milman jest Boris Milman – inżynier budownictwa[14]. Mężem – prawnik, profesor i muzyk Casey Chisick, który jest producentem wykonawczym jej albumów studyjnych: Make Someone Happy, Take Love Easy, jak również koncertu wydanego na płycie DVD – Live in Montreal[15][16].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2004: Sophie Milman
  • 2007: Live at the Winter Garden Theatre
  • 2007: Make Someone Happy
  • 2008: Live In Montreal
  • 2009: Take Love Easy
  • 2011: In the Moonlight
  • 2013: Her Very Best... So Far

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Juno Award 2006 - nominacja w kategorii "Vocal jazz album of the year": Sophie Milman[17]
  • Juno Award 2008 - nagroda w kategorii "Vocal jazz album of the year": Make Someone Happy[10][18]
  • Juno Award 2012 - nominacja w kategorii "Vocal jazz album of the year": In the Moonlight[2]

Przypisy

  1. Jazz Singer Sophie Milman Makes Homecoming to Israel (ang.). newswire.ca, 16 czerwca 2011. [dostęp 2013-10-25].
  2. 2,0 2,1 2,2 Andrea Canter: Juno Winner Sophie Milman Returns to the Dakota, June 3rd (ang.). jazzpolice.com, 2 czerwca 2012. [dostęp 2013-10-25].
  3. 3,0 3,1 3,2 Christopher Loudon: Sophie Milman (ang.). getshowtix.com. [dostęp 2013-11-04].
  4. Christopher Loudon: Sophie Milman: Beauty and the Geek (ang.). JazzTimes, grudzień 2007. [dostęp 2013-10-25].
  5. 5,0 5,1 Sophie Milman Musician Biography (ang.). canadianjazzarchive.org. [dostęp 2013-10-25].
  6. Graham F. Scott: The Jazz Singer. Commerce student Sophie Milman wins a Juno (ang.). magazine.utoronto.ca, lato 2008. [dostęp 2013-10-25].
  7. "Jazz Monthly Feature Interview": Sophie Milman (ang.). jazzmonthly.com. [dostęp 2013-10-25].
  8. Sophie Milman - Eli, Eli (ang.). youtube.com. [dostęp 2013-10-25].
  9. 9,0 9,1 Erin Propp: Sophie Milman:The World for a Song (ang.). digmagazine.ca, styczeń / luty 2009. [dostęp 2013-11-04].
  10. 10,0 10,1 True North Records. Sophie Milman (ang.). truenorthrecords.com. [dostęp 2013-10-25].
  11. 22-Year-Old Jazz Singer Sophie Milman to Release Self-Titled Debut Album in the U.S. on March 21st, 2006 (ang.). marketwired.com, 6 stycznia 2006. [dostęp 2013-10-25].
  12. Blue Note New York Performance Schedule. Sophie Milman (ang.). bluenote.net. [dostęp 2013-10-25].
  13. Sophie Milman Up Next at E.A. Rawlinson Centre for the Arts John and Olive Diefenbaker Theatre (ang.). panow.com, 4 października 2012. [dostęp 2013-10-25].
  14. Jazz artist Sophie Milman’s modern home strikes high note (ang.). nationalpost.com, 6 stycznia 2012. [dostęp 2013-11-07].
  15. Jeff Gray: Changing Canada's tune on copyright law (ang.). theglobeandmail.com, 20 kwietnia 2010. [dostęp 2013-10-25].
  16. Cassels Brock: Casey Chisick (ang.). casselsbrock.com. [dostęp 2013-10-25].
  17. Sophie Milman (ang.). jambase.com. [dostęp 2013-10-25].
  18. Saturday's early winners at the 2008 Juno Awards (ang.). thestar.com, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2013-10-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]