Sophie Milman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sophie Milman
Sophie Milman at Waterloo adjusted.jpg
Data i miejsce urodzenia 1983[1]
Ufa
Pochodzenie Rosja
Instrument śpiew, fortepian
Gatunek standardy muzyki popularnej, jazz
Zawód piosenkarka, twórczyni tekstów
Aktywność od 2004
Wytwórnia płytowa Linus Entertainment
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Sophie Milman podczas występu

Sophie Milman (ur. 1983 w Ufie) – kanadyjska piosenkarka pochodzenia żydowskiego, uhonorowana nagrodą Juno.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Po emigracji z Rosji we wczesnych latach 90., dużą część swojego dzieciństwa spędziła w Hajfie w Izraelu, gdzie osiadła razem z rodzicami[2][3]. W wieku 16 lat wyemigrowała do Kanady. Zamieszkała w Toronto[3][4].

Nie ma wykształcenia muzycznego - ukończyła handel na Rotman School of Management, wchodzącej w skład University of Toronto. Śpiewała jako solistka na wieczorach muzycznych w szkołach wyższych. Przyjaciel zasugerował jej wzięcie udziału w Real Divas - serii koncertów w Toronto. Po kilku występach podpisała kontrakt płytowy[5][6]. Biegle posługuje się językiem angielskim, hebrajskim, rosyjskim. Mówi również po francusku. Języki te wykorzystuje także w karierze artystycznej[7][8].

Do jej najważniejszych muzycznych inspiracji należy twórczość następujących wykonawców: Mahalia Jackson, Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald, Nat King Cole, Oscar Peterson i Stevie Wonder[3]. Jej ulubioną piosenkarką jazzową jest Carmen McRae[9].

Jej debiutancki album studyjny został wydany 12 października 2004 roku w Kanadzie przez Linus Entertainment oraz 21 marca 2006 roku w Stanach Zjednoczonych nakładem Koch Records[10][11]. Rozszedł się w nakładzie ponad 100 tys. egzemplarzy oraz przyciągnął uwagę krytyków muzycznych[9].

Piąty z kolei album Milman - In the Moonlight - został wyprodukowany przez nominowanego do nagrody Grammy Matta Piersona. W jego nagraniu brali udział znani muzycy: pianiści - Gerald Clayton i Kevin Hays, gitarzyści - Julian Lage i Romero Lubambo, basista Larry Grenadier, grający na bębnach Lewis Nash, perkusista Bashiri Johnson oraz soliści: Randy Brecker (skrzydłówka), Chris Potter (saksofon tenorowy), Gregoire Maret (harmonijka ustna). Nad aranżacją utworów muzycznych pracowali Alan Broadbent, Gil Goldstein i Rob Mounsey[5].

W czasie trwającej wiele lat kariery muzycznej Sophie Milman współpracowała i dzieliła scenę z wieloma artystami, wśród których należy wymienić tak znaczących muzyków jak: Randy Bachman, Chris Botti, Gary Burton, Chick Corea, The Manhattan Transfer, Cesaria Evora, Jesse Cook oraz The Neville Brothers[12][13]. Występowała w Massey Hall w Toronto, w amfiteatrze Hollywood Bowl w Los Angeles, Kennedy Center w Waszyngtonie, jak również w Blue Note Jazz Club w Nowym Jorku. Dała koncert na jednym z największych festiwali muzyki jazzowej na świecie - Montreal Jazz Festival[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Sophie Milman jest Boris Milman – inżynier budownictwa[14]. Mężem – prawnik, profesor i muzyk Casey Chisick, który jest producentem wykonawczym jej albumów studyjnych: Make Someone Happy, Take Love Easy, jak również koncertu wydanego na płycie DVD – Live in Montreal[15][16].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

  • 2004: Sophie Milman
  • 2007: Live at the Winter Garden Theatre
  • 2007: Make Someone Happy
  • 2008: Live In Montreal
  • 2009: Take Love Easy
  • 2011: In the Moonlight
  • 2013: Her Very Best... So Far

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • Juno Award 2006 - nominacja w kategorii "Vocal jazz album of the year": Sophie Milman[17]
  • Juno Award 2008 - nagroda w kategorii "Vocal jazz album of the year": Make Someone Happy[10][18]
  • Juno Award 2012 - nominacja w kategorii "Vocal jazz album of the year": In the Moonlight[2]

Przypisy

  1. Jazz Singer Sophie Milman Makes Homecoming to Israel (ang.). newswire.ca, 16 czerwca 2011. [dostęp 2013-10-25].
  2. 2,0 2,1 2,2 Andrea Canter: Juno Winner Sophie Milman Returns to the Dakota, June 3rd (ang.). jazzpolice.com, 2 czerwca 2012. [dostęp 2013-10-25].
  3. 3,0 3,1 3,2 Christopher Loudon: Sophie Milman (ang.). getshowtix.com. [dostęp 2013-11-04].
  4. Christopher Loudon: Sophie Milman: Beauty and the Geek (ang.). JazzTimes, grudzień 2007. [dostęp 2013-10-25].
  5. 5,0 5,1 Sophie Milman Musician Biography (ang.). canadianjazzarchive.org. [dostęp 2013-10-25].
  6. Graham F. Scott: The Jazz Singer. Commerce student Sophie Milman wins a Juno (ang.). magazine.utoronto.ca, lato 2008. [dostęp 2013-10-25].
  7. "Jazz Monthly Feature Interview": Sophie Milman (ang.). jazzmonthly.com. [dostęp 2013-10-25].
  8. Sophie Milman - Eli, Eli (ang.). youtube.com. [dostęp 2013-10-25].
  9. 9,0 9,1 Erin Propp: Sophie Milman:The World for a Song (ang.). digmagazine.ca, styczeń / luty 2009. [dostęp 2013-11-04].
  10. 10,0 10,1 True North Records. Sophie Milman (ang.). truenorthrecords.com. [dostęp 2013-10-25].
  11. 22-Year-Old Jazz Singer Sophie Milman to Release Self-Titled Debut Album in the U.S. on March 21st, 2006 (ang.). marketwired.com, 6 stycznia 2006. [dostęp 2013-10-25].
  12. Blue Note New York Performance Schedule. Sophie Milman (ang.). bluenote.net. [dostęp 2013-10-25].
  13. Sophie Milman Up Next at E.A. Rawlinson Centre for the Arts John and Olive Diefenbaker Theatre (ang.). panow.com, 4 października 2012. [dostęp 2013-10-25].
  14. Jazz artist Sophie Milman’s modern home strikes high note (ang.). nationalpost.com, 6 stycznia 2012. [dostęp 2013-11-07].
  15. Jeff Gray: Changing Canada's tune on copyright law (ang.). theglobeandmail.com, 20 kwietnia 2010. [dostęp 2013-10-25].
  16. Cassels Brock: Casey Chisick (ang.). casselsbrock.com. [dostęp 2013-10-25].
  17. Sophie Milman (ang.). jambase.com. [dostęp 2013-10-25].
  18. Saturday's early winners at the 2008 Juno Awards (ang.). thestar.com, 5 kwietnia 2008. [dostęp 2013-10-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]